Bewust Jet

23/09/2026

Wanneer is iets eigenlijk goed genoeg?

Gisteren had ik tijdens een vervolgopleiding een heel mooi gesprek over controle.

Want controle klinkt al snel als iets negatiefs. Iets wat je zou moeten leren loslaten. Maar wat als controle jou juist rust geeft?

Als jij maar weet wat er gebeurt, als alles geregeld is, als je niets vergeet en het liefst ook nog alles goed doet, dan voelt dat veilig. Alleen vraagt dat behoorlijk wat van je.

We hadden het over mijn blog waarin ik schreef dat niet alles een 10 hoeft te zijn. En ik stelde een andere vraag:

Stel dat je ’s morgens wakker wordt met 100% energie. Wat zou er gebeuren als je besluit dat je daar die dag maar 80% van weggeeft? De overige 20% houd je bij jezelf.

We pakten een volle dag. Zo’n dag waarop je werkt, het huishouden moet gebeuren, de kinderen er zijn, er gekookt moet worden, iemand naar sport moet en er ondertussen natuurlijk nog van alles tussendoor komt.

En toen werd het interessant.

Want als je niet meer automatisch overal 100% in kunt stoppen, moet je keuzes gaan maken.

Dus ik geef die vraag graag aan jou door.

Pak eens zo’n dag waarop álles samenkomt en geef alles wat die dag van je vraagt een cijfer van 0 tot 10.

Waar wil je echt je energie aan geven en wat krijgt dus een 10? Wat mag best een 6 zijn? En wat krijgt misschien zelfs een 0, omdat je je ineens realiseert: dit hoeft vandaag helemaal niet.

En dan komt misschien wel de interessantste vraag:

Kun jij het vervolgens ook daadwerkelijk bij die 6 laten?

Want dáár kan ineens iets zichtbaar worden. Dat je heus wel weet dat de was kan wachten, maar dat het je onrust geeft als die mand daar blijft staan. Dat niemand van je verlangt dat je uitgebreid kookt, maar dat jij vindt dat het hoort. Of dat je best weet dat iets op je werk goed genoeg is, maar dat jij er toch nog een uur aan blijft schaven.

Dan gaat het niet meer alleen over plannen of prioriteiten stellen.

Dan wordt het interessant om eens te kijken waarom die 10 voor jou blijkbaar zo belangrijk is.

Want soms heeft controle je ooit ergens bij geholpen. Het gaf je rust, houvast of een gevoel van veiligheid. En juist daarom is “laat het toch gewoon los” vaak veel makkelijker gezegd dan gedaan.

Dus ik daag je uit: pak jouw drukste dag van de week er eens bij.

Waar geef jij een 10 aan?
Waar mag het een 6 zijn?
En wat durf jij een 0 te geven?

Ik ben heel benieuwd wat je ontdekt.

15/09/2026

Maar ik functioneer toch gewoon?

Je gaat naar je werk, je zorgt voor je gezin, je doet boodschappen, spreekt af met vrienden en voor de buitenwereld is er eigenlijk niet zoveel aan de hand. Dus zo erg zal het toch allemaal niet zijn?

Misschien niet. Maar ik zou je wel iets willen vragen. Herken je dat kleine stemmetje als het heel even stil is? Misschien zelfs per ongeluk stil, omdat er even niets te doen is, je telefoon niet binnen handbereik ligt of je even niet toekomt aan eten, drinken, roken, sporten, scrollen of wat jouw manier ook is om jezelf bezig te houden. Wat voel je dan? Is er onrust, leegte, verdriet of misschien gewoon een knagend gevoel waarvan je eigenlijk niet eens precies weet waar het vandaan komt?

En wat gebeurt er als je vervolgens wél toegeeft aan die craving? Je pakt je telefoon, schenkt dat glas in, pakt iets te eten, steekt een sigaret op of gaat sporten. Misschien voel je dan ontspanning, rust of afleiding. Even hoef je niet na te denken of te voelen. Misschien voelt het zelfs gewoon fijn.

Maar wat gebeurt er daarna? Als het glas leeg is, je je telefoon weer weglegt, het eten op is of je thuiskomt van het sporten? Komt dat gevoel dan weer terug? En wat denk je op zo'n moment eigenlijk over jezelf? Misschien hoor je gedachten als: “Zie je wel, ik kan het weer niet”, “Ik heb geen discipline” of “Waarom doe ik dit nou iedere keer?” En voordat je het weet, heb je niet alleen dat oorspronkelijke gevoel weer terug, maar ben je jezelf er ook nog eens om aan het veroordelen.

Maar wat nou als we eens op een andere manier naar jouw verslaving kijken?

Want op het moment dat jij toegaf aan die craving, voelde je je beter. Dus hoe gek het misschien ook klinkt: dat gedrag heeft je geholpen. Misschien is jouw verslaving jarenlang wel een soort vriend geweest. Een vriend die ooit is ontstaan op een moment waarop er een emotie, gemis, pijn of verdriet was dat op dat moment simpelweg te groot was om alleen te dragen.

Wij mensen zijn behoorlijk vernuftige wezens. We vinden manieren om overeind te blijven. Misschien heeft eten, drinken, roken, scrollen, sporten of ander gedrag jou geholpen om niet om te vallen. Om door te kunnen gaan, te werken, voor je gezin te zorgen en je leven te blijven leven.

Precies zoals je aan het begin zei: “Maar ik functioneer toch gewoon?”

Ja. Misschien heeft jouw verslaving je daar zelfs wel bij geholpen.

Alleen kan het zijn dat die oude vriend inmiddels iets anders probeert te vertellen. Misschien zegt hij wel: “Volgens mij kun je het nu aan. Misschien hoef ik niet meer zo hard voor je te werken. Misschien wordt het tijd om eens te kijken naar datgene waarvoor ik je al die tijd heb beschermd.”

En dat is niet altijd makkelijk om alleen te doen. Want als het zo makkelijk was geweest, was die verslaving waarschijnlijk nooit je vriendje geworden.

Dat is precies waar ik in mijn traject Onbewust Verslaafd samen met jou naar kijk. Niet alleen naar het gedrag waarvan je zo graag los wilt komen, maar juist naar wat eronder zit. Waarom had je dit nodig? Waar heeft het je bij geholpen? Welke emoties, ervaringen en overtuigingen spelen een rol? En wat heb jij nodig waardoor die oude vriend misschien steeds een stapje verder naar de achtergrond kan?

Ik werk daarbij onder andere met NEI en energetische coaching. Het traject bestaat uit vijf sessies waarin we stap voor stap onderzoeken wat er bij jou speelt en wat jouw systeem op dat moment aankan.

Herken je jezelf hierin en ben je benieuwd of dit traject iets voor jou zou kunnen zijn? Stuur me dan gerust een bericht. Ik vind het fijn om daarna even telefonisch contact te hebben of te beeldbellen, zodat we echt even kennis kunnen maken. Ik kan je uitleggen hoe ik werk, jij kunt je vragen stellen en we kunnen samen kijken wat bij jouw situatie past. Geheel vrijblijvend, want de keuze blijft altijd bij jou. Jij bepaalt wanneer je eraan toe bent en jij bepaalt ook of ik degene ben bij wie jij je prettig genoeg voelt om deze reis mee te maken. En misschien komen we samen tot de conclusie dat een andere vorm van hulp beter bij je past. Ook dat is helemaal oké.

Wanneer er sprake is van lichamelijke afhankelijkheid van bijvoorbeeld alcohol, drugs of medicatie, vind ik het belangrijk dat je ook goed voor je lichaam zorgt tijdens dit proces. Bespreek dit daarom ook met je huisarts of zoek een specialist die je medisch en fysiek kan begeleiden. Mijn begeleiding kan zich dan richten op wat er emotioneel en onderliggend meespeelt, terwijl je voor het lichamelijke stuk de ondersteuning krijgt die daarbij nodig is.

Je hoeft het niet allemaal alleen uit te zoeken.

11/09/2026

Hallo,

Ik ben je verslaving.

Misschien haat je me.
Misschien schaam je je voor me.
Misschien heb je al honderd keer geprobeerd om van me af te komen.

Maar voordat je me opnieuw wegduwt, wil ik je iets vertellen.

Ik ben niet zomaar gekomen.

Er was ooit een moment waarop jij iets voelde wat te groot was.
Te pijnlijk.
Te spannend.
Te eenzaam.
Of misschien voelde je juist helemaal niets meer.

En toen kwam ik.

Ik hielp je.

Ik gaf je iets om naar uit te kijken.
Iets om jezelf mee te belonen.
Iets om je hoofd stil te krijgen.
Iets om dat lege gevoel even niet te hoeven voelen.

Misschien liet ik je eten.
Misschien drinken.
Roken.
Scrollen.
Werken.
Sporten.
Kopen.
Controleren.

Het maakt mij eigenlijk niet zoveel uit welke vorm ik krijg.

Mijn taak is steeds ongeveer dezelfde:

ervoor zorgen dat jij niet hoeft te voelen wat je ooit niet kon voelen.

En weet je?

Daar ben ik behoorlijk goed in geworden.

Je noemt me misschien gebrek aan discipline.
Een slechte gewoonte.
Zwakheid.
Of iets waar je nu eindelijk eens mee moet stoppen.

Maar ik ken jouw verhaal.

Ik weet wanneer je naar mij grijpt.
Ik weet wat er vlak daarvoor gebeurt.
Ik weet welke onrust je probeert weg te krijgen.
Welke leegte je probeert te vullen.
Welke boosheid je inslikt.
Welke angst je niet wilt voelen.
Welke herinnering je liever niet aankijkt.

Ik weet ook waarom je steeds bij mij terugkomt.

Niet omdat jij zwak bent.

Maar omdat ik je iets breng.

Rust.
Verdoving.
Troost.
Afleiding.
Een beloning.
Een gevoel van controle.
Of gewoon heel even niets.

En daarom heeft alleen tegen mij vechten vaak zo weinig zin.

Want zolang jij mij nodig hebt, zal ik proberen te blijven.

Je kunt het eten weghalen.
De sigaretten weggooien.
De wijn laten staan.
Je telefoon in een andere kamer leggen.

Maar als we niet kijken naar waarom ik er ben, zoek ik soms gewoon een andere deur.

Misschien stop je met roken en ga je meer eten.
Misschien stop je met drinken en ga je harder werken.
Misschien leg je je telefoon weg en merk je ineens hoeveel onrust er eigenlijk in je zit.

Want ik ben niet het verhaal.

Ik ben het gedrag dat boven op het verhaal is komen liggen.

Dus misschien hoef je mij niet langer te bevechten.

Misschien mag je me eens iets anders vragen:

“Waar bescherm jij mij eigenlijk voor?”

“Wat hoef ik niet te voelen als jij er bent?”

“Wat geef jij mij wat ik mezelf nog niet kan geven?”

En misschien komt er dan een antwoord dat je niet had verwacht.

Want onder mij zit geen gebrek aan wilskracht.

Daar zit een mens.

Met een verhaal.
Met emoties die misschien ooit te groot waren.
Met behoeften waar geen ruimte voor was.
Met pijn die ergens is weggestopt.
Met patronen die ooit heel logisch waren.

Ik ben je verslaving.

En hoe gek het misschien ook klinkt:

ooit heb ik geprobeerd je te helpen.

Maar misschien heb je me niet meer nodig zoals vroeger.

Misschien ben je nu klaar om te ontdekken wat ik al die tijd voor je verborgen hield.

Niet door harder tegen mij te vechten.

Maar door eindelijk te luisteren naar wat ik je probeer te vertellen.

09/09/2026

Mijn hele leven was eigenlijk één groot ‘sorry’.

Nee zeggen. Grenzen aangeven. Voor mezelf kiezen.

Ik kon het niet zo goed.

Ik hield rekening met anderen, paste me aan en ging soms over mijn eigen grenzen heen. Niet omdat iemand me dat vroeg, maar omdat ik ergens had geleerd dat rekening houden met een ander belangrijker was dan luisteren naar mezelf.

En eerlijk? Soms vind ik nee zeggen nog steeds lastig.

Alleen weet ik inmiddels dat voor jezelf kiezen niet betekent dat je egoïstisch bent. Juist niet. Hoe beter ik mijn eigen grenzen bewaak, hoe meer ruimte ik ook voor anderen heb.

Maar voordat ik dat begreep, moest er wel het nodige gebeuren.

Over werk dat eigenlijk niet meer bij me paste. Over mezelf niet goed genoeg vinden. Over pleasen, oude pijn en die eeuwige behoefte om niemand teleur te stellen.

En vooral over hoe ik langzaam weer leerde luisteren naar mezelf.

Ik schreef er een persoonlijke blog over:

‘Mijn hele leven was eigenlijk één groot sorry’

Misschien herken jij jezelf er ook wel een beetje in.

Altijd rekening houden met anderen, moeilijk nee kunnen zeggen en ondertussen jezelf kwijt raken. In deze persoonlijke blog vertel ik hoe ik leerde mijn grenzen aan te geven en weer voor mezelf te kiezen