20/10/2026
Na een les kreeg ik een keer te horen dat ik zweverig ben.
Mijn eerste gedachte: dan horen wij niet bij elkaar.
Want ik ervaar mezelf niet als zweverig. Ik luister alleen steeds beter naar mijn intuïtie, naar mijn hart, naar wat mijn lichaam me teruggeeft. Als dat zweverig is, dan ben ik maar zweverig.
Maar wanneer is iets eigenlijk zweverig? En waarom zijn we massaal zo bang geworden om zo gevonden te worden?
Ik zie het namelijk steeds vaker. Deskundige collega’s die ergens in hun tekst zetten dat ze “niet zweverig” zijn. Mensen die weten wat ze doen, en er toch een rem op zetten. De uitleg erbij. De nuchtere woorden eromheen, voor het geval dat.
En ik snap waar dat vandaan komt. Je wilt serieus genomen worden.
Toch wil ik tegen mijn collega's willen zeggen: je werk staat ook zonder die rem. Wat jij doet heeft waarde, of iemand het nu zweverig noemt of niet.
Ik geloof in wat ik doe. Daar sta ik voor, zonder het eerst in een hokje te leggen waarvan ik denk dat jij het goedkeurt.