Maarookik

Bellen Website Contact opnemen met het bedrijf

Maarookik 𝕨𝕒π•₯ π•π•–π•¦π•œ 𝕕𝕒π•₯ 𝕛𝕖 𝕖𝕣 π•“π•–π•Ÿπ•₯. π•‚π•šπ•›π•œ 𝕠𝕑 π•„π•’π•’π•£π•†π• π•œπ•€π•œ.π•Ÿπ• 𝕕𝕒𝕒𝕣 𝕝𝕖𝕖𝕀 𝕛𝕖 π•žπ•–π•–π•£ 𝕠𝕧𝕖𝕣 π•žπ•šπ•›π•Ÿ π•‘π•£π•’π•œπ•₯π•šπ•›π•œ.

Waarom zeg je ja, terwijl alles in jou nee voelt? 🀎Ze voelt het eigenlijk meteen.Dat ze iets niet wil.Dat een opmerking ...
22/10/2026

Waarom zeg je ja, terwijl alles in jou nee voelt? 🀎

Ze voelt het eigenlijk meteen.

Dat ze iets niet wil.
Dat een opmerking haar raakt.
Dat iemand over haar grens gaat.

Maar in plaats van er iets van te zeggen, hoort ze zichzelf antwoorden:

β€œGeeft niet.”
β€œIs goed.”
β€œLaat maar.”

En daarna is ze boos.

Soms op de ander, maar vooral op zichzelf.

Waarom zei ik nou weer niets?

In mijn praktijk zie ik vrouwen die precies weten wat een ander nodig heeft, maar het ontzettend moeilijk vinden om te voelen en uit te spreken wat zΓ­j nodig hebben.

En vaak is dat niet zomaar ontstaan.

Misschien leerde je vroeger al om de sfeer goed aan te voelen. Was er thuis weinig ruimte voor boosheid of verdriet. Wilde je niemand teleurstellen. Of merkte je dat aanpassen meer rust gaf dan tegen iemand ingaan.

Dan kan pleasen ooit iets zijn geweest wat jou hielp.

Maar jaren later kan hetzelfde patroon betekenen dat je steeds een stukje bij jezelf vandaan gaat.

Zeker binnen een relatie.

Want als jij jarenlang over je eigen grenzen heen gaat, hoe moet de ander dan weten waar jouw grens ligt?

En misschien nog belangrijker:

Weet jij zelf eigenlijk nog waar die ligt?

Grenzen leren voelen gaat voor mij daarom niet alleen over vaker β€˜nee’ zeggen.

Het gaat ook over weer leren luisteren naar je lichaam. Naar die spanning in je buik. Die brok in je keel. Die onrust die soms allang iets vertelt voordat je hoofd er woorden voor heeft.

Je hoeft jezelf niet harder te maken om grenzen te krijgen.

Je mag juist zachter leren luisteren naar jezelf.

Want jouw gevoel hoeft niet eerst door iemand anders begrepen of goedgekeurd te worden om er te mogen zijn.

Ook jij mag ruimte innemen. 🀎

Liefs,
Debbie
MaarOokIk

Wanneer ben jij jezelf eigenlijk kwijtgeraakt? 🀎Ze kan niet precies vertellen wanneer het is begonnen.Er was ook niet éé...
19/10/2026

Wanneer ben jij jezelf eigenlijk kwijtgeraakt? 🀎

Ze kan niet precies vertellen wanneer het is begonnen.

Er was ook niet één groot moment waarop ze dacht: nu raak ik mezelf kwijt.

Het ging langzaam.

Steeds iets vaker rekening houden met wat hij nodig had. Een gesprek maar niet aangaan omdat ze geen zin had in gedoe. Haar eigen behoefte uitstellen omdat er thuis al genoeg speelde.

En ergens werd aanpassen makkelijker dan voelen wat zij zelf eigenlijk wilde.

Ze houdt van haar partner. Dat is het ingewikkelde.

Want jezelf kwijtraken binnen een relatie betekent niet automatisch dat je een slechte relatie hebt of dat de ander een slecht mens is.

Soms ontstaan patronen gewoon langzaam.

Je wordt moeder. Partner. Degene die onthoudt, zorgt, aanvoelt en opvangt.

En misschien deed je dat als kind ook al.

Voelde jij haarfijn aan hoe de sfeer thuis was. Wist je wanneer je beter stil kon zijn. Zorgde je voor de gevoelens van anderen voordat je ΓΌberhaupt wist wat je zelf voelde.

Dan kan jezelf aanpassen later heel vertrouwd voelen.

Totdat je op een dag denkt:

Maar waar ben Γ­k eigenlijk gebleven?

Wat vind ik fijn?
Waar verlang ik naar?
Waar ligt mijn grens?
En wie ben ik, naast moeder, partner en degene die altijd zorgt?

Dat zijn geen egoΓ―stische vragen.

Misschien zijn het juist vragen die nodig zijn om weer werkelijk verbinding te kunnen maken. Met jezelf Γ©n met de ander.

Want verbinding betekent niet dat je jezelf moet verliezen om samen te kunnen blijven.

Je mag van iemand houden Γ©n ruimte innemen.
Je mag rekening houden met de ander Γ©n jezelf horen.
Je mag samen zijn zonder jezelf achter te laten.

Misschien hoef je niet weg bij de ander.
Misschien mag je eerst weer terug naar jezelf. 🀎

Liefs,
Debbie
MaarOokIk

Je kunt je kind niet leren voelen als je zelf nooit hebt mogen voelen. als je daar niet aan gewerkt hebt.🀎Hij wil het zo...
17/10/2026

Je kunt je kind niet leren voelen als je zelf nooit hebt mogen voelen. als je daar niet aan gewerkt hebt.🀎

Hij wil het zo graag anders doen dan zijn eigen vader. Meer aanwezig zijn, zijn kinderen liefde geven en ervoor zorgen dat ze niets tekortkomen.
Maar dan wordt zijn kind boos. Of verdrietig. Er komen tranen of verwijten waarop hij geen antwoord heeft.

En ineens merkt hij dat hij zelf ook boos wordt. Dat hij dichtklapt, wegloopt of roept dat het nu maar eens afgelopen moet zijn.
Terwijl hij zich juist zo had voorgenomen het anders te doen.

Misschien was er vroeger bij hem thuis weinig ruimte voor gevoelens. Huilen deed je op je kamer. Boos zijn tegen je ouders was respectloos en over verdriet werd liever niet gesproken.
Dus leerde hij zich aan te passen. Sterk te zijn. Door te gaan.

En nu is hij zelf vader.
Hij houdt zielsveel van zijn kinderen, maar wanneer zij hun gevoelens laten zien, wordt er soms iets in hem geraakt wat hij zelf jarenlang heeft weggestopt.
Hoe geef je je kind iets wat je zelf zo hebt gemist?

In mijn praktijk ontmoet ik mannen die hiermee worstelen. Mannen die merken dat ze soms precies reageren zoals hun eigen vader, terwijl ze dat nooit hebben gewild.
En achter dat besef zit soms zoveel verdriet, schaamte en schuldgevoel.

Maar juist daar kan verandering beginnen.
Door terug te kijken naar het jongetje dat jij ooit was. Naar wat je hebt gemist, wat je nodig had en wat je hebt geleerd over liefde en veiligheid.
Niet om je ouders overal de schuld van te geven, maar om te begrijpen waarom bepaalde situaties je vandaag zo diep raken.

Je hoeft geen perfecte vader te zijn. Je mag ook een vader zijn die leert, fouten maakt, verantwoordelijkheid neemt en opnieuw verbinding zoekt.
Misschien begint dat wel met een zin die je vroeger zelf zo graag had willen horen:
"Sorry, papa werd boos. Dat had ik anders willen doen. Vertel me eens wat er in jou omgaat."

Want soms begint het doorbreken van oude patronen bij wat je jezelf eindelijk toestaat te voelen.
En daarmee geef je niet alleen jezelf iets waardevols, maar ook de volgende generatie.

Liefs, Debbie 🀎
MaarOokIk

Papa, waarom ben je er niet voor mij? 🀎Een kind dat zijn vader mist. Soms een vader die het nooit heeft gekend. Die tijd...
13/10/2026

Papa, waarom ben je er niet voor mij? 🀎

Een kind dat zijn vader mist. Soms een vader die het nooit heeft gekend. Die tijdens de zwangerschap al vertrok, wegging toen het nog heel jong was of is overleden.
En soms een vader die er wel is, maar emotioneel zo moeilijk te bereiken.

In mijn praktijk ontmoet ik jongeren vanaf 11 jaar Γ©n volwassenen die ieder hun eigen verhaal meebrengen. En achter die verhalen schuilen soms zoveel vragen.
Waarom is papa weggegaan? Hoe zou het zijn geweest als hij er nog was? Lijk ik eigenlijk op hem? Waarom vraagt hij nooit hoe het Γ©cht met me gaat?

En misschien wel de pijnlijkste vraag: ligt het aan mij?

Sommigen worden boos. Anderen trekken zich terug, doen alsof het ze niets uitmaakt of proberen juist ontzettend hun best te doen om gezien te worden.
Want hoe mis je iemand die je nooit hebt gekend? Of iemand die misschien iedere avond bij je aan tafel zit, maar bij wie je je toch alleen voelt?

Soms zit er achter die vader een klein jongetje dat zelf nooit heeft geleerd wat emotionele veiligheid is. Een man die zijn kind oprecht liefheeft, maar niet weet hoe hij die liefde moet laten voelen.
Dat kan helpen om zijn gedrag te begrijpen. Maar het neemt het gemis van zijn kind niet weg.

En wanneer een vader is overleden, kan er naast het verdriet ook een diep verlangen zijn naar alle momenten die ze nooit samen hebben kunnen beleven.

Een kind zou nooit het gevoel moeten hebben dat het harder zijn best moet doen om de liefde van een ouder te verdienen.

Een vader hoeft niet perfect te zijn. Maar hoe waardevol is het wanneer hij zijn kind laat merken: ik zie je, ik hoor je en jouw gevoelens mogen er zijn.
En wanneer een vader er niet is of die ruimte niet kan bieden, kan een andere vertrouwde volwassene ontzettend veel betekenen.

Binnen MaarOokIk begeleid ik jongeren vanaf 11 jaar en volwassenen die worstelen met hun gevoelens, hun plek binnen het gezin en de vragen die ze over zichzelf hebben ontwikkeld.

Want ieder mens verdient het om te ervaren dat het ertoe doet. Niet om wat het presteert of hoe goed het zich aanpast, maar gewoon om wie het is.

Liefs, Debbie 🀎
MaarOokIk

Wie was er voor het kleine jongetje dat jij ooit was? 🀎Hij zit tegenover me. Een volwassen man die zijn leven goed op or...
09/10/2026

Wie was er voor het kleine jongetje dat jij ooit was? 🀎

Hij zit tegenover me. Een volwassen man die zijn leven goed op orde lijkt te hebben. Hij werkt hard, zorgt voor zijn gezin en staat altijd klaar voor anderen.
Maar wanneer ik hem vraag wat hij zelf voelt, wordt het stil.
"Geen idee. Ik denk daar eigenlijk nooit over na."

Hij kan me precies vertellen wat er allemaal gebeurt in zijn leven. Wat er niet goed gaat, wat hij anders zou willen en hoe hij denkt dat hij het kan oplossen.
Maar wat het met hΓ©m doet?
Daar heeft hij geen woorden voor.

En dus gaan we samen een stukje terug. Naar het kleine jongetje dat hij ooit was.
Wie was er voor hem als hij verdrietig was? Mocht hij huilen, bang zijn of boos worden? Was er iemand die hem vasthield wanneer hij het even niet meer wist?
Of leerde hij al jong dat hij sterk moest zijn? Dat gevoelens lastig waren en je problemen vooral zelf moest oplossen?

Misschien heeft hij jarenlang precies dat gedaan. Doorgaan, hard werken, zorgen en vooral niet te veel voelen.
Totdat hij merkt dat die manier van leven hem steeds meer in de weg gaat zitten. In zijn relatie, als vader, maar vooral in de verbinding met zichzelf.

Tijdens mijn sessies met mannen onderzoeken we ook die diepere laag. Soms met een opstelling, lichaamswerk of holistische EMDR. Niet om overal een verklaring voor te zoeken, maar om ruimte te maken voor wat jarenlang geen aandacht heeft gekregen.

Want dat kleine jongetje dat ooit leerde zijn gevoelens weg te stoppen, verdient het om ook als volwassen man gehoord te worden.
Je hoeft niet altijd sterk te zijn. Je hoeft niet overal een oplossing voor te hebben.

Soms begint de grootste verandering bij jezelf toestaan om eindelijk te voelen wat er in jou leeft.

En misschien ontdek je dan dat kwetsbaarheid je niet minder man maakt, maar je juist dichter bij jezelf en de mensen om je heen brengt.

Liefs, Debbie 🀎
MaarOokIk

26 jaar samen. En nog steeds leren we elkaar kennen. 🀎We waren 14 en 16 toen ons verhaal begon. Twee verliefde pubers di...
05/10/2026

26 jaar samen. En nog steeds leren we elkaar kennen. 🀎

We waren 14 en 16 toen ons verhaal begon. Twee verliefde pubers die geen idee hadden wat het leven ons allemaal zou brengen.
We werden jong en bewust ouders. Bouwden samen een leven op, maakten ziekte en rouw mee. En ondertussen veranderden we allebei.

We lijken ontzettend veel op elkaar, maar zijn ook zo verschillend. Ik voel eerst en ga daarna naar mijn hoofd. Bij Barry werkt dat vaak andersom. En geloof me, dat botst nog weleens.
Er zijn tijden geweest waarin we ons oprecht afvroegen: hoe blijven we allebei gelukkig in deze relatie?

Momenten waarop we elkaar niet meer begrepen. Waarop de pijn zo diep zat dat er soms nog maar een heel dun lijntje verbinding over was.
Zijn we weleens bijna weggelopen? Zeker.

Maar juist op die momenten, vanuit rauwe pijn, verdriet en liefde, vonden we elkaar toch weer. Omdat we bleven voelen dat wat wij samen hebben bijzonder is.

En nee, dat hebben we niet altijd alleen uitgevonden. Soms zochten we steun bij vrienden en soms bij verschillende vormen van relatietherapie.
Maar we kozen steeds opnieuw voor elkaar.

We leren nog iedere dag dat je pas Γ©cht verbinding kunt maken met de ander als je ook verbonden bent met jezelf. Wat voel ik? Wat heb ik nodig? En hoe vertel ik jou dat, zonder voorbij te gaan aan wat jij voelt en nodig hebt?
Want jouw manier hoeft niet mijn manier te zijn.
Steeds opnieuw zoeken we naar een gezamenlijke taal die we allebei kunnen spreken Γ©n voelen. Ook als die anders klinkt dan we zelf voor ogen hadden.

Een relatie is voor mij net Barbapapa. Nooit één vaste vorm.
Soms moet je meebewegen, soms ruimte geven en soms elkaar opnieuw leren kennen. Niet vastroesten in hoe het volgens jou zou moeten zijn, maar open blijven staan voor wat jullie samen kunnen ontdekken.
En dat maakt het voor ons, ook als het moeilijk wordt, nog steeds de moeite waard.

Vanuit onze eigen ervaringen en de kennis die we hebben opgedaan in het begeleiden van mensen, willen Barry en ik ook andere stellen helpen hun eigen gezamenlijke taal te ontdekken.
Binnenkort vertel ik hier meer over. 🀎

Liefs, Debbie
MaarOokIk

Zij wil praten. Hij weet niet meer wat hij moet zeggen.Zij is de afgelopen jaren steeds meer met zichzelf aan de slag ge...
03/10/2026

Zij wil praten. Hij weet niet meer wat hij moet zeggen.

Zij is de afgelopen jaren steeds meer met zichzelf aan de slag gegaan. Heeft geleerd haar gevoelens te herkennen, haar behoeften uit te spreken en beter haar grenzen aan te geven.
Ze verlangt ernaar dat hij met haar meegroeit. Dat ze samen kunnen praten over wat er tussen hen gebeurt. Maar hoe meer zij het gesprek probeert aan te gaan, hoe stiller hij wordt.

Hij heeft het gevoel dat hij voortdurend iets verkeerd doet. Dat ieder gesprek uiteindelijk gaat over wat hij anders zou moeten doen.
Dus zegt hij maar niets meer.
Niet omdat het hem niets kan schelen. Misschien juist omdat het hem ontzettend veel doet, maar hij niet weet hoe hij daar woorden aan moet geven.
Als klein jongetje heeft hij mogelijk nooit geleerd om over zijn gevoelens te praten. Verdriet werd weggestopt, boosheid mocht er niet zijn en problemen loste je zelf op.

En nu zit hij tegenover de vrouw van wie hij houdt. Zij vraagt hem te vertellen wat hij voelt, terwijl hij dat zelf misschien niet eens weet.

Ondertussen voelt zij zich steeds eenzamer. Ze heeft zo hard aan zichzelf gewerkt en vraagt zich af waarom hij die stap niet zet.

Maar persoonlijke ontwikkeling verloopt niet voor iedereen op dezelfde manier of in hetzelfde tempo.

Soms vraagt verbinding niet om nΓ³g meer praten, maar om eerst te begrijpen waarom de ander stil wordt.
Wat raakt hem wanneer zij haar verdriet uitspreekt? Wat gebeurt er bij haar wanneer hij zich terugtrekt? En welke oude pijn wordt er bij allebei aangeraakt?
Want achter haar verlangen om te praten en zijn behoefte om zich terug te trekken kunnen twee mensen zitten die allebei bang zijn om elkaar kwijt te raken.

Misschien begint elkaar opnieuw vinden wel bij de ruimte om allebei je eigen verhaal te mogen hebben.

Liefs, Debbie 🀎
MaarOokIk

03/10/2026

✨ Een super interessante dag vol nieuwe kennis! ✨

Gisteren heb ik samen met mijn vriendin Merel een cursus over magnesium gevolgd. En hoe leuk is het dat we vanuit onze eigen vakgebieden toch een mooie overlap hebben! πŸ’œ

Merel heeft haar eigen schoonheidssalon Skincare Wax & Relax en ik heb mijn holistische therapiepraktijk MaarOokIk. Juist daarom was het extra leuk om deze cursus samen te volgen en te ontdekken hoeveel we vanuit onze verschillende disciplines met magnesium kunnen.

We hebben ontzettend veel geleerd over magnesium en de belangrijke rol die deze bouwstof speelt voor onze gezondheid, zowel fysiek als mentaal. Het was echt een dag vol interessante inzichten en nieuwe inspiratie.

We mochten verschillende mooie magnesiumproducten voelen en uitproberen en hebben daarnaast geleerd op welke verschillende manieren we magnesium kunnen integreren in onze behandelingen en praktijk. 🌿

En dat is iets waar ik binnenkort zeker mee aan de slag ga! Ik ben enthousiast om deze nieuwe kennis en mogelijkheden mee te nemen binnen MaarOokIk en jullie hier natuurlijk meer over te vertellen.

Wil je niets missen van wat er allemaal gaat komen rondom magnesium en de nieuwe mogelijkheden binnen mijn praktijk?

✨ Blijf me dan volgen via mijn socials! ✨

Wie weet wordt magnesium binnenkort ook een mooie aanvulling op jouw welzijn. πŸ’œ

Fijn weekend! 🌸

Liefs,
Debbie
MaarOokIk
πŸ“ Krommenie

We zijn nog samen. Maar waar zijn wij gebleven?Ze zijn al meer dan twintig jaar samen. Hebben kinderen grootgebracht, li...
29/09/2026

We zijn nog samen. Maar waar zijn wij gebleven?

Ze zijn al meer dan twintig jaar samen. Hebben kinderen grootgebracht, lief en leed gedeeld. Jarenlang draaide alles om het gezin, werk en alles wat geregeld moest worden.

Nu de kinderen ouder worden, ontstaat er weer ruimte voor elkaar. Maar juist dan merken ze hoe ver ze uit elkaar zijn gegroeid.
Zij mist hem. Niet omdat hij er niet is, maar omdat ze hem niet meer echt lijkt te bereiken. Ze verlangt naar een gesprek, een arm om haar heen. Naar de vraag hoe het Γ©cht met haar gaat.

Hij doet in zijn ogen ontzettend zijn best. Hij werkt, zorgt en regelt. Toch heeft hij het gevoel dat niets wat hij doet genoeg is. Dus wordt hij stiller.
Zij voelt zich afgewezen en zoekt nog meer contact. Hij voelt zich tekortschieten en trekt zich verder terug.

Twee mensen die allebei verbinding willen, maar elkaar niet meer weten te bereiken.

Wat als er achter hun reacties meer schuilgaat?
Misschien heeft zij vroeger geleerd hard haar best te doen om gezien te worden. Misschien heeft hij als klein jongetje geleerd dat hij sterk moest zijn en zijn gevoelens beter voor zich kon houden.

Je neemt niet alleen jezelf mee in een relatie, maar ook je eigen geschiedenis. En die kan juist in het ouderschap en tijdens nieuwe levensfasen opnieuw voelbaar worden.
Achter haar boosheid kan een vrouw zitten die haar man mist. Achter zijn stilte een man die niet weet hoe hij haar nog kan bereiken.

De komende weken deel ik meer herkenbare verhalen over relaties, oude patronen en de invloed jouw opgroeien.

Ook vertel ik binnenkort meer over de begeleiding die Barry en ik samen aan stellen bieden.
Mijn vernieuwde website is in de maak, maar heb je nu al vragen? Stuur me gerust een berichtje.

Liefs, Debbie 🀎
MaarOokIk

24/09/2026

Een dag vol lieve mensen, mooie ontmoetingen, fijne gesprekken, verbinding en heel veel liefde. Het was bijzonder om mijn praktijk te mogen delen met zoveel mooie mensen en samen stil te staan bij alles wat deze plek inmiddels betekent.

Deze praktijk is voor mij zoveel meer dan alleen een ruimte. Het is een plek waar je mag vertragen, voelen, loslaten en weer even thuiskomen bij jezelf. Een plek waar alles er mag zijn en waar ruimte is voor jouw verhaal, jouw gevoel en jouw persoonlijke proces. πŸ§˜β€β™€οΈπŸ™πŸ’•

Ik voel vooral heel veel dankbaarheid. Dankbaar voor iedereen die hier al eens binnen is gestapt, voor het vertrouwen dat ik iedere dag opnieuw mag ontvangen en voor alle mooie ontmoetingen die op mijn pad komen.

En misschien voel jij nu wel dat het tijd is om ook wat meer aandacht aan jezelf te geven. Om even stil te staan, naar binnen te keren en te luisteren naar wat jij nodig hebt.

Voel je welkom. 🀎
Mijn deur staat open en ik ontmoet je graag.

Wil je kennismaken of een afspraak maken? Stuur me gerust een berichtje. Misschien is dit wel het begin van iets moois voor jou. ✨
maarookik.nl [email protected]
lokatie: Krommenie

Adres

Krommenie

Telefoon

+31625318075

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Maarookik nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact Opnemen Met Het Bedrijf

Stuur een bericht naar Maarookik:

Snelkoppelingen

Delen

Categorie