07/10/2026
Verhaal van een vrijwilliger
Tijdens een ochtenddienst had ik goed contact met een gast. Ze was slaperig, maar comfortabel. Toen haar familie haar kwam opzoeken, beloofde ik hen koffie te brengen. Nog voordat ik dat kon doen, stond een familielid bij me in de keuken. Met een verbeten stem vroeg hij of hij zo snel mogelijk een verpleegkundige kon spreken. Ik bespeurde boosheid in zijn blik. Ik beloofde dat ik haar zou roepen zodra ze klaar was bij een andere gast. Vervolgens verdween hij weer.
Daarna sloeg de twijfel toe. Had ik moeten vragen wat er aan de hand was? Had ik hem moeten uitnodigen om even te komen zitten? Waarom deed ik dat niet? De boosheid die ik dacht te zien, overviel me. Toen ik het voorval met een collega besprak, zei zij: "Ja he, deze familie zit me een partij in de rouw, ongelofelijk hoe snel het allemaal is gegaan."
Op dat moment viel het kwartje. Natuurlijk. Rouw kent vele gezichten, ook boosheid. Wat ik zag als boosheid, ging niet over mijn handelen, maar over hun verdriet. Een leerzaam moment dat me is bijgebleven.