PerioTeam, Wólczańska 265, Łódź (2026)

12/10/2026

FESTON McCALLA - OBJAW PRZECIĄŻENIA CZY HISTORYCZNY MIT? CZYM JEST NAPRAWDĘ? 🦷
Wałowate, pogrubiałe obramowanie brzegu dziąsła, często widoczne w sąsiedztwie recesji, klasycznie określano jako McCall’s festoon. W części opisów spotkamy też określenie „fibrotic band” – włóknistego, zrolowanego pasma dziąsła.
Historycznie festony McCalla wiązano z urazem zgryzowym i nadmiernymi siłami okluzyjnymi. Dziś nie możemy już powiedzieć tak prosto: feston = przeciążenie. Współczesne piśmiennictwo nie potwierdza, że same siły okluzyjne są bezpośrednią przyczyną recesji, choć nowsze badania obserwacyjne nadal pokazują związek między urazem okluzyjnym a ich występowaniem. Związek to jednak nie to samo co przyczynowość.
Czy zatem bruksizm i przeciążenia można zignorować? Zdecydowanie nie.
Z naszych obserwacji klinicznych wynika, że taki fibrotic band dość często widzimy u pacjentów z zaciskaniem, bruksizmem lub innymi cechami przeciążenia. Traktujemy go jednak nie jako dowód, lecz jako sygnał: zatrzymaj się i zobacz cały układ.
Co dzieje się z tym zębem?
Czy stoi doprzedsionkowo? Jaki ma fenotyp dziąsła i podparcie kostne? Czy występuje dehiscencja, płytki przedsionek, niekorzystny przyczep mięśniowy, stan zapalny lub uraz szczotkowaniem? A może dodatkowo widzimy starcie zębów, fremitus, ruchomość albo inne oznaki przeciążenia?
Sam „wałek” może odpowiadać miejscowej przebudowie tkanki łącznej z komponentą włóknistą, czasem z towarzyszącym przewlekłym zapaleniem. Nie znamy jednak jednego mechanizmu, który tłumaczyłby wszystkie przypadki.
Jeśli tkanki zmieniają swoją architekturę - sprawdź, dlaczego.
Patrz na pacjenta, nie tylko na pojedynczą recesję czy feston.

11/10/2026

GŁĘBOKIE KIESZONKI - PD>6mm? Zmień końcówkę, nie zwiększaj siły. 🦷
W poprzednim materiale pokazałyśmy instrumentację poddziąsłową w płytszych kieszonkach. Co zmienia się, gdy PD wynosi 6 mm i więcej?
Cały czas jesteśmy w niechirurgicznej fazie leczenia periodontitis. W głębokich kieszonkach procedurę skalingu poddziąsłowego często wykonujemy już w znieczuleniu miejscowym - dla komfortu pacjenta i po to, aby móc spokojnie, dokładnie i atraumatycznie opracować powierzchnię korzenia.
W pokazanym systemie wykorzystujemy:
🔹 P3 lub analogiczną ( np. PS), wydłużoną końcówkę periodontologiczną przeznaczoną do głębokiej instrumentacji poddziąsłowej - do usuwania biofilmu i złogów w trudno dostępnych miejscach,
🔹 P3D -końcówkę z nasypem diamentowym, stosowaną selektywnie do bardziej wymagającego opracowania powierzchni korzenia. Nie traktujemy jej jako rutynowego „finishera” każdej kieszonki.
💡 Kilka praktycznych zasad:
• większa głębokość kieszonki nie oznacza większego nacisku,
• pracujemy delikatnymi, płynnymi, nakładającymi się ruchami, bez zatrzymywania końcówki w jednym miejscu, z obfitą irygacją;
• instrument prowadzimy możliwie równolegle do powierzchni korzenia,
• końcówkę dobieramy do PD, anatomii korzenia i dostępności powierzchni,
• w miejscach trudnych anatomicznie warto łączyć ultradźwięki z instrumentami ręcznymi,
• RVG może być bardzo pomocną mapą przed i podczas zabiegu - pokazuje poziom i morfologię utraty kości, przebieg korzeni, furkacje, czynniki retencyjne ( np. poddziąsłowe nawisy wypełnień/ubytki próchnicowe) i czasem radiologicznie widoczne złogi. Nie zastępuje jednak badania klinicznego,
• po instrumentacji powierzchnię korzenia ponownie oceniamy dotykowo - np. sondą periodontologiczną zakończoną kulką ( tj. sonda WHO).
📷 W prezentowanym przypadku dołączony obraz RVG pokazuje zaawansowaną utratę podparcia kostnego. Taka informacja pomaga lepiej przewidzieć zasięg instrumentacji, trudność dostępu i miejsca wymagające szczególnej kontroli, ale o skuteczności leczenia nadal decyduje połączenie obrazu radiologicznego z badaniem klinicznym.
Po okresie gojenia wracamy do PD, BOP i re-evaluation - i dopiero wtedy decydujemy, czy niechirurgiczna faza leczenia była wystarczająca, czy pozostają miejsca wymagające dalszej terapii.

11/10/2026

W ubiegły piątek, 9 października, na zaproszenie American Orthodontics ( American Orthodontics East Europe ), dr n. med. Angelika Wójcicka-Rubin, specjalista periodontologii, poprowadziła w Rzeszowie całodniowe szkolenie dla lekarzy ortodontów.

Podczas interaktywnego wykładu omawialiśmy zagadnienia, które łączą periodontologię z codzienną praktyką ortodontyczną - od stanów zapalnych przyzębia i recesji dziąsłowych po najczęściej spotykane problemy periodontologiczne towarzyszące leczeniu ortodontycznemu.
Szczególną uwagę poświęciliśmy zasadom przygotowania pacjenta do terapii ortodontycznej, ocenie ryzyka, protokołom bezpiecznego postępowania oraz roli higienistki stomatologicznej w interdyscyplinarnym zespole terapeutycznym.

W PerioTeam chcemy rozwijać świadomość periodontologiczną wśród specjalistów różnych dziedzin stomatologii. Dzielimy się nie tylko aktualną wiedzą naukową, ale także własnym doświadczeniem klinicznym, obserwacjami z codziennej praktyki i sprawdzonymi modelami współpracy zespołowej.

Bo świadome leczenie zaczyna się od dostrzeżenia znaczenia przyzębia w każdym planie terapeutycznym.

Dziękujemy American Orthodontics za zaproszenie, a wszystkim uczestnikom za zaangażowanie, ciekawe pytania i inspirującą dyskusję!

08/10/2026

Bonding a zdrowie dziąseł 🦷🪥

Temat wpływu wypełnień kompozytowych i prac protetycznych na zdrowie dziąseł pojawiał się już tutaj wielokrotnie. Ze względu na to, że problemy wywołane nieprawidłowym wykonaniem wypełnień w okolicy przydziąsłowej są spotykane dość często, pragniemy podzielić się też tym przypadkiem.

Pacjentka zgłosiła się do periodontologa z objawami krwawienia dziąseł i recesji. Po wykonaniu badania periodontologicznego zdiagnozowano u pacjentki zapalenie przyzębia stadium III. Naszą uwagę zwróciły nieprawidłowo opracowane brzegi dodziąsłowe bondingów na centralnych górnych siekaczach.

W badaniu sondą periodontologiczną widoczna jest płytka bakteryjna nagromadzona pod brzegami bondingów a dziąsła krwawią przy lekkim dotyku.

Nieprawidłowe nawisające w okolicy przydziąsłowej wypełnienia/bondingi/locówki/korony są czynnikiem retencyjnym dla biofilmu bakteryjnego i w konsekwencji prowadzą do stanów zapalnych przyzębia. Dlatego też powinny być skorygowane w pierwszej fazie leczenia periodontologicznego.

07/10/2026

„Jak po oparzeniu” na podniebieniu? Pomyśl o HSV. 🦠
Jesienią częściej spotykamy pacjentów po infekcjach, w okresie przemęczenia, stresu czy czasowego osłabienia organizmu. To jedne z sytuacji, które mogą sprzyjać reaktywacji latentnego HSV-1.
Na zdjęciu widzimy bardzo wczesną fazę nawrotowej opryszczki wewnątrzustnej - drobne, zgrupowane pęcherzyki na rumieniowo zmienionym podłożu podniebienia twardego.
Ten obraz nie zawsze udaje się uchwycić. Pęcherzyki szybko pękają, przechodząc w bolesne, drobne nadżerki, które mogą się ze sobą zlewać, a następnie pokrywać białawą warstwą włóknika.
Pacjent może zgłaszać:
- pieczenie lub ból „jak po oparzeniu”,
- wyraźną bolesność podczas jedzenia,
- ból promieniujący albo trudny do precyzyjnego zlokalizowania,
- czasem dolegliwości imitujące ból pochodzenia zębowego.
U osób immunokompetentnych nawrotowe zmiany HSV w jamie ustnej typowo lokalizują się na błonie śluzowej rogowaciejącej - szczególnie na podniebieniu twardym i dziąśle przyczepionym.
⚠️ Przy aktywnych zmianach wirusowych wszystkie niepilne procedury wewnątrzustne należy odroczyć do pełnego wygojenia zmian, zwykle około 10–14 dni. Chodzi zarówno o komfort pacjenta, jak i ograniczenie ryzyka transmisji oraz rozsiewu infekcji podczas leczenia.
To samo dotyczy aktywnej opryszczki wargowej, szczególnie w fazie prodromalnej i pęcherzykowej. Jeśli pacjent zgłasza mrowienie, pieczenie lub pojawiają się świeże pęcherzyki na wardze, planowe leczenie stomatologiczne również należy przełożyć.
💊 W wybranych przypadkach można rozważyć leczenie ogólne acyklowirem . Największej skuteczności możemy oczekiwać, gdy leczenie zostanie rozpoczęte bardzo wcześnie - już w fazie prodromalnej lub na początku pojawiania się zmian ( najlepiej pierwsze 48-72h)
W okresie jesiennym warto o tym szczególnie pamiętać. Ból błony śluzowej nie zawsze pochodzi od zęba - czasem pierwsza wskazówka znajduje się kilka milimetrów dalej.

03/10/2026

SKALING PODDZIĄSŁOWY: mniej siły, więcej kontroli. 🦷

W poprzednim poście pokazałyśmy, jak duże złogi kamienia mogą pozostawać ukryte na powierzchni korzenia. Pojawiło się wtedy wiele pytań: jak je wykryć i jak skutecznie usunąć?
Jeżeli podczas badania sondą periodontologiczną wyczuwacie szorstkość powierzchni korzenia, obecność kamienia poddziąsłowego i stwierdzacie patologiczne kieszonki przyzębne, kolejnym krokiem jest instrumentacja poddziąsłowa.
To jeden z podstawowych elementów niechirurgicznego leczenia periodontitis – ukierunkowany na redukcję biofilmu i usunięcie złogów poddziąsłowych przy możliwie największym poszanowaniu powierzchni korzenia.
Na filmie pokazujemy pracę końcówką P1, którą w używanym przez nas systemie wykorzystujemy m.in. na wstępnym etapie usuwania bardziej dostępnych, twardszych złogów poddziąsłowych.
🔹 Kilka praktycznych zasad pracy ultradźwiękami:
• niewielki nacisk – końcówka ma pracować, a nie być dociskana do korzenia,
• ruchy delikatne, płynne i zachodzące na siebie, bez zatrzymywania końcówki w jednym miejscu,
• końcówkę prowadzimy możliwie równolegle do aktualnie oczyszczanej powierzchni korzenia – najczęściej w zakresie około 0–15°,
• utrzymujemy stały, lekki kontakt roboczej części końcówki z powierzchnią oraz odpowiednią,obfitą irygację
• wraz ze wzrostem głębokości kieszonki i złożoności anatomii sięgamy po odpowiednio cieńsze końcówki periodontologiczne i/lub instrumenty ręczne,
• celem jest usunięcie biofilmu i kamienia, a nie agresywne „wygładzanie” korzenia czy niepotrzebne usuwanie cementu.

💧 W wybranych sytuacjach klinicznych chlorheksydyna może być stosowana jako element terapii wspomagającej, ale nie zastępuje prawidłowo wykonanej mechanicznej instrumentacji poddziąsłowej.
Po okresie gojenia ponownie sięgamy po sondę: PD, BOP, ocena odpowiedzi tkanek i decyzja o kolejnych etapach leczenia.
W następnym materiale pokażemy, jak dobierać instrumentarium do głębszych i trudniej dostępnych powierzchni korzenia.

Podczas warsztatów PerioTeam łączymy ćwiczenia na fantomach z nauką pracy klinicznej pod nadzorem, tak aby lekarze i higienistki mogli bezpiecznie i właściwie wykorzystywać te umiejętności później w codziennej opiece nad swoimi pacjentami.

30/09/2026

Halitoza: zanim pomyślisz o gastroskopii, sięgnij po sondę..... periodontologiczną.

Pacjenci z nieświeżym oddechem ( halitosis) często szukają przyczyny daleko: refluks, żołądek, zatoki, dieta.
Tymczasem większość przypadków halitozy ma źródło w jamie ustnej. Najczęstsze przyczyny to nieprawidłowa higiena , ubytki próchnicowe oraz choroby zapalne dziąseł i przyzębia.
Dlaczego przyzębie ma znaczenie?
W środowisku poddziąsłowym, szczególnie w głębokich kieszonkach, rozwija się beztlenowy biofilm bakteryjny. Metabolizm substratów białkowych prowadzi do powstawania lotnych związków siarki – VSC, m.in. siarkowodoru i metylomerkaptanu, które odpowiadają za charakterystyczny oral malodour.
Jeśli pacjent dodatkowo zgłasza w wywiadzie:
– krwawienie podczas szczotkowania,
– krwawienie przy higienie przestrzeni międzyzębowych,
– brak regularnej higieny interproksymalnej,
– nieprzyjemny posmak w jamie ustnej,
to ocena przyzębia powinna być jednym z pierwszych etapów diagnostyki.

📌 Praktyczny tip dla lekarza i higienistki:
zanim rozszerzysz diagnostykę o przyczyny laryngologiczne, gastroenterologiczne czy ogólnoustrojowe, wykonaj periochart, BOP, PD, CAL i ocenę radiologiczną.

Na slajdzie widzicie zdjęcie zębów usuniętych z powodu zaawansowanego periodontitis. Dobrze pokazuje ono, jak rozległe złogi kamienia i biofilmu mogą pozostawać przez lata ukryte poddziąsłowo. Przy takim obrazie środowiska poddziąsłowego łatwo sobie wyobrazić, że może ono stanowić źródło halitozy.

Płukanka może ograniczyć objaw.
Nie usuwa jednak przyczyny.
Najpierw diagnoza. Potem leczenie przyczynowe.

29/09/2026

Drodzy Obserwatorzy, jesteśmy także na Instagramie! 📲
👉 Obserwuj nas tutaj:
https://www.instagram.com/perioteam.pl/

Wiemy, że część z Was właśnie tam najchętniej śledzi treści branżowe, dlatego uruchamiamy również ten kanał .pl.
Będziemy dzielić się przypadkami klinicznymi, praktyczną wiedzą i aktualnymi treściami z periodontologii dla lekarzy dentystów i higienistek stomatologicznych.

27/09/2026

Pacjentka, 30 lat. Czy to zbyt wcześnie na zaawansowane zapalenie przyzębia?

Pacjentka miała 30 lat. Od dłuższego czasu obserwowała krwawienie z dziąseł, obrzęk i nieprzyjemny posmak. W wywiadzie zwracało uwagę również rodzinne występowanie chorób zapalnych przyzębia (u obojga rodziców).
Na pierwszy rzut oka obraz kliniczny nie musiał jednak sugerować aż tak zaawansowanej destrukcji tkanek podporowych. 🔎
Przewlekły obrzęk zapalny zwiększał objętość dziąseł. Brodawki szczelnie wypełniały przestrzenie międzyzębowe, dlatego nie było wyraźnych recesji ani charakterystycznych „czarnych trójkątów”, które mogłyby od razu zwrócić uwagę na znaczną utratę podparcia.
Tymczasem badanie periodontologiczne wykazało kieszonki sięgające 8-10 mm, a diagnostyka radiologiczna ujawniła odcinkowo ponad 50% utraty kości wyrostka zębodołowego.
⚠️ I właśnie dlatego młody wiek pacjenta nie powinien "usypiać" naszej czujności periodontologicznej.
U młodej osoby zaawansowana choroba przyzębia może rozwijać się przy stosunkowo mało spektakularnym obrazie klinicznym. Brak recesji nie oznacza braku utraty przyczepu, a „pełna” girlanda dziąsłowa może być w rzeczywistości efektem przewlekłego, chorobowego obrzęku zapalnego.
👉 Praktyczny tip dla lekarza i higienistki:
jeśli podczas wizyty higienizacyjnej albo rutynowego przeglądu stomatologicznego macie na fotelu pacjenta z krwawieniem, obrzękiem lub niepokojącym obrazem dziąseł, zamieńcie zgłębnik na sondę periodontologiczną.
Już kilka pomiarów PD i ocena BOP może dać bardzo cenną wskazówkę, czy mamy do czynienia jedynie z zapaleniem dziąseł, czy trzeba szukać głębiej i rozpocząć pełną diagnostykę periodontologiczną.
Kolejnym krokiem powinno być badanie pełnego periodontologicznego statusu, a jego dopełnieniem - diagnostyka radiologiczna, która pozwala ocenić rzeczywistą rozległość utraty podparcia kostnego.
Po usunięciu biofilmu i kamienia poddziąsłowego oraz po redukcji stanu zapalnego obrzęk tkanek zmniejsza się. Dopiero wtedy może ujawnić się rzeczywista architektura dziąseł - recesje, utrata brodawek i otwarcie przestrzeni międzyzębowych będące konsekwencją wcześniejszej utraty przyczepu i kości.
Nie zakładajmy, że 30 lat to „za wcześnie” na zaawansowane zapalenie przyzębia.
Młody wiek pacjenta nie zwalnia z diagnostyki periodontologicznej.

23/09/2026

🦷 DZIEDZICZNA WŁÓKNIAKOWATOŚĆ DZIĄSEŁ (HGF) – czy w każdym przypadku przerost dziąseł jest związany z obecnością płytki nazębnej?

Kiedy spotykamy w gabinecie pacjentów z powiększeniem dziąseł myślimy najczęściej o lekach sprzyjających rozrostowi, czynnikach hormonalnych, chorobach hematologicznych czy miejscowych czynnikach sprzyjających kumulacji płytki nazębnej. Ale czasami obraz kliniczny powinien skłonić nas do zupełnie innego rozpoznania.

Do gabinetu zgłosił się 28-letni mężczyzna z bardzo nietypowym obrazem dziąseł. Powiększenie dziąseł występowało od wielu lat i w przeszłości był wykonany zabieg gingiwektomii. Pacjent nie przyjmował żadnych leków i negował występowanie podobnych zmian w najbliższej rodzinie. Podstawowe wyniki badań laboratoryjnych były w normie. Dodatkowym istotnym elementem wywiadu było nawykowe obgryzanie paznokci. Rozpoznano wstępnie dziedziczną włókniakowatość dziąseł.

👉 Hereditary gingival fibromatosis (HGF) to rzadka, łagodna, powoli postępująca choroba genetyczna charakteryzująca się włóknistym powiększeniem dziąseł. Może występować jako izolowana cecha albo być elementem zespołu genetycznego.

🔎 CO POWINNO ZWRÓCIĆ NASZĄ UWAGĘ?

Typowy obraz kliniczny to:

• uogólnione lub miejscowe powiększenie dziąseł
• dziąsło twarde, włókniste, często bladoróżowe
• niewielka skłonność do krwawienia w porównaniu z typowym obrzękiem zapalnym
• stopniowe powiększanie się zmian
• zajęcie dziąsła brzeżnego, przyczepionego i brodawek międzyzębowych
• w ciężkich przypadkach – częściowe lub niemal całkowite przykrycie koron zębów
• opóźnione wyrzynanie zębów, przetrwałe zęby mleczne, stłoczenia, diastemy lub przemieszczenia zębów.

W różnicowaniu warto uwzględnić m.in.:

🔸 leki – szczególnie fenytoinę, cyklosporynę i blokery kanałów wapniowych
🔸 przewlekłe zapalenie związane z biofilmem
🔸 zmiany związane z leczeniem ortodontycznym aparatami stałymi i innymi czynnikami miejscowymi
🔸 choroby ogólnoustrojowe (białaczka)
🔸 zespoły genetyczne związane z włókniakowatością dziąseł.

🧬 A CO Z GENETYKĄ?

HGF jest chorobą heterogenną genetycznie. Opisywano zarówno dziedziczenie autosomalne dominujące, jak i recesywne. W niesyndromicznych postaciach zidentyfikowano m.in. warianty dotyczące genów SOS1bi REST, ale nie wszystkie przypadki można wyjaśnić zmianą w jednym konkretnym genie.

Dlatego wywiad rodzinny ma ogromne znaczenie.

Należy zapytać:
👉 Czy u rodziców, rodzeństwa lub dzieci dziąsła wyglądają podobnie?
👉 Kiedy pojawiły się pierwsze objawy?
👉 Czy problem narastał wraz z wyrzynaniem zębów?
👉 Czy pacjent przyjmuje leki mogące powodować powiększenie dziąseł?
👉 Czy występują inne objawy ogólnoustrojowe?

🩺 CO MOŻEMY ZROBIĆ JAKO ZESPÓŁ STOMATOLOGICZNY?

Dla higienistki stomatologicznej szczególnie ważne jest rozpoznanie sytuacji, w której same działania higienizacyjne nie rozwiążą problemu.

Kontrola biofilmu nadal pozostaje bardzo ważnym elementem terapii – szczególnie dlatego, że rozrośnięte tkanki tworzą kieszonki rzekome, co utrudnia skuteczne oczyszczanie i wtórnie może powodować stany zapalne.

Natomiast w przypadkach znacznego przerostu konieczna może być interwencja periodontologiczna/chirurgiczna, najczęściej gingiwektomia z odpowiednim modelowaniem tkanek. Należy jednak pamiętać, że możliwe są nawroty i część pacjentów wymaga długoterminowego monitorowania oraz ponownych zabiegów.

U przedstawionego pacjenta zaplanowano przeprowadzenie zabiegu profesjonalnego usuwania płytki nazębnej wraz z instruktażem higieny jamy ustnej. Zwrócono uwagę na drażnienie dziąseł podczas obgryzania paznokci. Następnie zostanie wykonany zabieg gingiwektomii a fragment dziąsła zostanie oddany do badania histopatologicznego.

📌 WSKAZÓWKI DLA PRAKTYKI:

Jeśli widzisz pacjenta z uogólnionym, twardym, włóknistym powiększeniem dziąseł, niewspółmiernym do poziomu stanu zapalnego, szczególnie gdy problem występuje rodzinnie lub pojawił się wraz z wyrzynaniem zębów — pomyśl o dziedzicznej włókniakowatości dziąseł.

Jest to rzadka choroba genetyczna a prawidłowe rozpoznanie jest pierwszym krokiem do zaplanowania odpowiedniego leczenia i opieki długoterminowej. 🦷🧬

PerioTeam

12/10/2026

11/10/2026

11/10/2026

08/10/2026

07/10/2026

03/10/2026

30/09/2026

29/09/2026

27/09/2026

23/09/2026

Adres

Strona internetowa

Powiadomienia

Kontakt: Firmę

Skróty

Udostępnij

Kategoria

Prośba o usunięcie wpisu