03/11/2026
Bir annenin anlatmadığı ikinci hikâye” videoma gelen mesajları okurken, keşke yan yana oturabilsek dedim… Çayımız soğusa da olur. Birbirimize “Ben de…” derdik. 🫂❤️
Çünkü mesele sadece yemek değil… Uykusuz geceler, gaz sancıları, hiç durmayan hareketlilik, belki duyusal hassasiyetler… Ve gece herkes uyuduğunda aklına gelen o soru: “Bugün de yetemedim mi?”
Ben de geçtim o günlerden. İki günü iki meyve püresiyle geçirdiğimiz, masadan ağlayarak kalktığım günler oldu. Aynı evde büyüyen iki kardeşin bile ne kadar farklı ihtiyaçları olabileceğini yaşayarak öğrendim.
Zamanla kendime de yer açmaya başladım. Nefesime, dinlenmeme, ihtiyaçlarıma… Ben rahatladıkça zor anları birlikte daha kolay karşılamaya başladık. Her şey bir anda düzelmedi. Hâlâ zorlandığımız günler var ama bugün daha iyiyiz.
Keşke o günkü hâlime sarılıp “Bu kadar zorlanman, kötü bir anne olduğun anlamına gelmiyor” diyebilseydim.
Şimdi sana söylüyorum: Çocuğunun ne yediğini, ne kadar uyuduğunu soran çoktur… Peki sen nasılsın? Gerçekten.
Bu kez sana da sarılan biri olsun. ❤️
