17/10/2026
๐๐ฒ ๐ต๐ฒ๐ฏ๐ ๐ฎ๐น๐น๐ฒ๐. ๐๐ป ๐๐ผ๐ฐ๐ต ๐๐ผ๐ฒ๐น ๐ท๐ฒ ๐ท๐ฒ ๐๐ผ๐บ๐ ๐ฒ๐ฒ๐ป๐๐ฎ๐ฎ๐บ. ๐๐ผ๐ฒ ๐ธ๐ผ๐บ๐ ๐ฑ๐ฎ๐ ๐ฒ๐ถ๐ด๐ฒ๐ป๐น๐ถ๐ท๐ธ?
Die vraag stel ik mezelf regelmatig. Wat mis ik dan precies?
Soms stel ik die vraag ook aan mijn klanten:
โKan je benoemen wat je mist?โ
Wel, kan jij dat?
Ik vraag me af of het te maken heeft met de snelheid waarmee we leven. Met FOMO, vergelijken, verwachtingen en de druk om te blijven presteren.
Altijd maar doorgaan. Eerst nog dit, dan nog dat. En daarna komt er wel tijd voor jezelf.
We hebben het druk, we hebben zoveel, en toch kan er iets ontbreken.
๐ ๐ฎ๐ฎ๐ฟ ๐๐ฎ๐ ๐ถ๐ ๐ฒ๐ถ๐ด๐ฒ๐ป๐น๐ถ๐ท๐ธ ๐ฑ๐ฒ ๐ฒ๐๐๐ฒ๐ป๐๐ถ๐ฒ? ๐ช๐ฎ๐ ๐บ๐ฎ๐ฎ๐ธ๐ ๐ฑ๐ฎ๐ ๐ท๐ถ๐ท ๐ฒ๐ป ๐ถ๐ธ ๐ผ๐ป๐ รฉ๐ฐ๐ต๐ ๐ด๐ฒ๐ต๐ผ๐ผ๐ฟ๐ฑ ๐ฒ๐ป ๐ด๐ฒ๐๐ถ๐ฒ๐ป ๐๐ผ๐ฒ๐น๐ฒ๐ป?
Ik denk aan oprechte aandacht. Aan iemand die luistert zonder meteen een antwoord te willen geven. Aan rust en ruimte om even stil te staan. Niet voortdurend van het ene naar het andere hollen.
๐ข๐ผ๐ธ ๐ต๐ฒ๐ ๐ผ๐ป๐ด๐ฒ๐บ๐ฎ๐ธ๐ธ๐ฒ๐น๐ถ๐ท๐ธ๐ฒ ๐ฒ๐ฟ ๐ด๐ฒ๐๐ผ๐ผ๐ป ๐ฒ๐๐ฒ๐ป ๐น๐ฎ๐๐ฒ๐ป ๐๐ถ๐ท๐ป.
Ik geloof dat we net in die vertraging opnieuw kunnen voelen waar we nood aan hebben. Waar onze grenzen liggen. Wat we missen, maar misschien nog niet onder woorden kunnen brengen.
En dat daar ruimte ontstaat. Om te ademen. Om te voelen. Om verbinding te maken, met jezelf รฉn met anderen.
๐ฉ๐ฎ๐ป๐๐ถ๐ ๐ฑ๐ถ๐ฒ ๐ด๐ฒ๐ฑ๐ฎ๐ฐ๐ต๐๐ฒ ๐ป๐ผ๐ฑ๐ถ๐ด ๐ถ๐ธ ๐ท๐ฒ ๐ด๐ฟ๐ฎ๐ฎ๐ด ๐๐ถ๐ ๐๐ผ๐ผ๐ฟ ๐ฒ๐ฒ๐ป ๐๐๐๐ญ ๐ฟ๐ฒ๐น๐ฎ๐
๐ฎ๐๐ผ๐ป๐ฑ.
Een avond waar we samen vertragen, ontspannen en gewoon even mogen zijn.
๐ ๐ฑ ๐ป๐ผ๐๐ฒ๐บ๐ฏ๐ฒ๐ฟ ๐ผ๐ณ ๐ญ๐ฌ ๐ฑ๐ฒ๐ฐ๐ฒ๐บ๐ฏ๐ฒ๐ฟ โ ๐ญ๐ต.๐ฏ๐ฌ ๐๐๐ฟ
Voel je welkom om aan te sluiten.
Liefs,
Meike
