20/10/2026
Als er iets ingrijpends gebeurt schiet ons hoofd automatisch in de actiestand. Je regelt wat er geregeld moet worden, je houdt je sterk voor je omgeving en je zoekt naar woorden om te begrijpen wat er precies is gebeurd.
Maar het lichaam volgt dat tempo zelden.
Wanneer een ervaring te groot is om meteen te dragen, trekt ons hele lijf zich onbewust samen. Een continue druk op de borstkas. Een strak gevoel rondom het hart. Kaken die op elkaar geklemd blijven. De adem die niet meer echt diep kan doorstromen.
Het is een oeroude bescherming van het lichaam om je te beschermen tegen wat op dat moment te veel voelt.
Dit is waarom verdriet zich weken, maanden of zelfs jaren later nog steeds fysiek kan laten voelen. Het is de fysieke herinnering van een lichaam dat nog steeds de wacht houdt.
Ik weet vanuit eigen ervaring dat je die spanning niet altijd weg kan praten. Verdriet vraagt niet altijd om een verklaring. Het vraagt om een plek waar niets weggeduwd hoeft te worden.
Pas als jouw lijf voelt dat de dreiging voorbij is kan de vastgehouden spanning zachtjes beginnen te smelten. Via trage, warme aanraking op de behandeltafel. Zonder oordeel en zonder druk.
Je hoeft het niet langer alleen vast te houden.
L💗ve
Tina
