14/10/2026
Er raakt iets.
En nog vóór je het zelf gevoeld hebt, staat het al in de chat met je vriendin. 📱
Ik deed dit vroeger vaak!
Een opmerking die binnenkomt. Een blik die blijft hangen. Dat samentrekken in je buik.
En hup: telefoon in de hand, bericht getypt.
“Wat vind jij hiervan?”
We noemen het steun zoeken. Verbinding.
Maar eerlijk? Vaak zoeken we gewoon iemand die zegt: “Ja, dat is terecht.”
Toestemming om te mogen voelen wat we al voelen.
Analyseren. Uitpluizen. Wegscrollen. Meteen doorsturen.
Het lijkt allemaal anders, maar het doet hetzelfde: het katapulteert je gevoel naar buiten. Weg van jou.
Net op het moment dat er iets in jóu geraakt wordt. Iets ouds. Iets rauws. Iets dat al heel lang gezien wil worden.
Delen is niet fout 🤍 Een vriendin die meeleeft is goud waard.
Maar de volgorde maakt het verschil. Eerst voelen. Dan pas spreken.
Dus de volgende keer dat je duim boven ‘verstuur’ hangt:
→ Leg je telefoon even neer.
→ Adem.
→ Waar voel je het? Je keel, je borst, je buik?
→ Blijf daar. Ook als het ongemakkelijk is. Juist dan.
Je hoeft het niet op te lossen. Niet uit te leggen.
Niemand kan het voor je voelen. Het blijft gewoon op jou wachten.
En je lijf weet hoe het moet.
✨ En dan nog dit: binnenkort deel ik ongelooflijk nieuws. Iets waar ik al zo lang naar verlang, wordt werkelijkheid. Hou mijn stories in de gaten… 👀
