01/11/2026
Om de twee maanden bezoek ik een oudere dame met dementie in een woonzorgcentrum.
Onze ontmoetingen beginnen telkens opnieuw. Ze weet niet meer wie ik ben, herinnert zich mijn vorige bezoeken niet en begrijpt aanvankelijk niet goed waarvoor ik langskom.
En dus stel ik me opnieuw voor. Ik vertel wat ik kom doen, neem rustig de tijd en probeer haar op haar gemak te stellen.
Wat voor mij een vertrouwd bezoek is, is voor haar telkens weer een nieuwe kennismaking.
Vandaag valt mijn oog op een klein popje dat ze bij zich heeft. Een eenvoudig popje, maar duidelijk iets wat voor haar bijzonder waardevol is.
Ik vertel haar dat ik het mooi vind. Haar gezicht klaart op. Ze begint erover te vertellen en laat merken hoe fijn ze het vindt om het overal mee naartoe te nemen.
We praten wat verder. Over het popje, over hoe lief het is en over hoe graag ze het bij zich houdt.
En dan, plots, midden in ons gesprek, komt er een bijzonder helder moment.
‘De kinderen vinden het ook fijn’, vertelt ze me.
Ze kijkt me aan en lacht.
Ik lach terug.
Het is zo'n klein moment waarop je even vergeet waarom je daar eigenlijk bent.
Geen haast, geen zorgen, geen nadruk op wat niet meer lukt. Alleen twee mensen die samen genieten van een eenvoudig gesprek.
Wanneer ons bezoek erop zit, wandelen we samen richting de leefruimte.
Onderweg kijkt ze me aan en vraagt:
‘Waar gaan we naartoe?’
‘Naar de living’, antwoord ik.
‘Juist’, zegt ze overtuigd. ‘Daar zitten ze allemaal.’
En we wandelen verder, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.
Het zijn die momenten die me eraan herinneren waarom ik zo graag in de zorg werk.
Misschien weet deze dame binnen enkele uren niet meer dat ik ben langsgekomen. Misschien beginnen we over twee maanden opnieuw met dezelfde vragen en dezelfde kennismaking.
En dat is helemaal goed.
Want niet iedere ontmoeting hoeft herinnerd te worden om betekenisvol te zijn.
Soms is het voldoende dat iemand zich op dat ene moment gezien, gehoord en veilig voelt.
Vandaag was het een klein popje dat ons met elkaar verbond.
Voor haar misschien iets heel gewoons. Voor mij een herinnering aan de waarde van nabijheid, geduld en menselijkheid in de zorg.
Ik ging naar huis met een warm gevoel.
Zorg is zoveel meer dan een handeling. 🖤
- Marieke
