Relax your midlife

12/10/2026

Nee ma serieus😂😂

Dus deze man denkt: ik geef een complimentje, daar zal ze in zwijm van vallen of wa 😂😂.

Kerel, wat een weg heb jij nog af te leggen, in de realiteit levend dat wij vrouwen hulpeloze wezens zijn die zo snakken naar een man dat we wegdromen van een hele toekomst als iemand ons mooi vindt 😂.

Ik vraag me toch soms af of er al aliens op aarde rondlopen die de essentie van de menselijke conversatie toch nog niet helemaal hebben verstaan. 👽👽

Maar allee, de belachelijkheid ervan deed me nog ne keer schaterlachen. Dus merci Nico 😂😂

11/10/2026

Ik herinner me het nog goed, die ene conversatie die niet goed verliep. Ik had maanden niet goed geslapen, vond geen rust meer in mijn lijf. En ik bleef mijn best maar doen. En dan opeens nodigde je me uit om binnen te komen. Ik kwam eigenlijk gewoon mijn jas maar halen, ik was niet voorzien op een gesprek, voelde me low die dag. En mijn gewoonlijke vrolijkheid kon mijn authenticiteit niet maskeren die dag. Je bood me thee aan. En je zat daar, tegenover mij. Zoals je er vaak zat, ontvankelijk. En wat keek je merkwaardig naar mij, toen je zag dat ik mijn vrolijke zelf niet was. Maar het was zonder oordeel. En ik voelde het ook. Ik schaamde me kapot dat ik de energie niet had om het hoopje ellende dat ik die dag was, te verdoezelen. Ik reageerde kort, gedroeg me zenuwachtig, kon niet met je lachen en floepte er wat dingen uit die misschien net iets te eerlijk waren in die fase van het daten. Ik herinner me de schaamte en ik herinner me je blik. Zacht, niet-oordelend, wat onderzoekend en licht geamuseerd. Zo van: 'Hey, welk weertje komt er nu mijn huis binnen waaien🙃?'
Ik reed naar huis met een lijf vol schaamte. 'Wat was dat?' En jij, jij observeerde het hele gebeuren, het duidelijk merkwaardig vindend, maar totaal niet-oordelend en licht geamuseerd.
Het komt nog altijd binnen hoe ik daar zelf veel meer van maakte dan jij, gewoon daar zittend met je thee.
En dat zijn kleine imprints die je verleden herschrijven. Die kleine imperfecties die er tegen wil en dank zich soms een weg naar buiten banen, en dan iemand voor je hebben die dat eerder amusant vindt, en zich rustig laat verbazen in het moment, en daar gewoon ok mee is.

Ik hoor vaak van vrouwen in de menopauze dat ze minder kunnen maskeren. Persoonlijk vind ik dit een van de meest fantastische eigenschappen van midlife.

Zonder je dat wilt.... komt je meest ongecensureerde zelf naar boven. Je floept er eerlijkheid uit en bedekt je mond daarna. Zo van: 'Did I say that out loud😁😁?' En dan ontdekken dat mensen dat nog niet eens zo erg vinden.

En zo leer je stilaan wie je mensen zijn, en ook wie je zelf bent.

Met liefde, Vicky

09/10/2026

En dan soms kan het zo zijn....

Dat je overloopt van dankbaarheid.

Dat je denkt: 'Waar heb ik dit mooie leven aan verdiend?'

Dat je beseft dat het een lotje uit de loterij is dat je gewonnen hebt.

Dat uitgerekend jij, vanuit jouw ogen, dit leven mag ervaren als mens. Dat je stress mag ervaren, en ontspanning, liefde, verdriet, humor, vriendschap, depressie, ziekte, blijdschap, diepgang, zonsondergangen, aanraking,....

Alles. Alles wat leuk is, en minder leuk, mag jij ervaren. Hoe leuk is dat? 🙏

Zodus zit het tegen? Dat maakt eigenlijk zoveel niet uit. Want je bent er. Je kreeg een kans op leven.
Hoe groot is die kans?

Hoe groot is die kans dat jij hier rondloopt op deze aardbol, en belastingen mag betalen in een piepklein landje ergens op de aardbol zwevend in een of ander melkwegstelsel in een oneindig heelal?

Alles is relatief.

En in plaats van te klagen en zeuren over de maatschappij, over hoe getraumatiseerd we zijn, of over hoe slecht je ex is, besef waar je bent en wat voor ongelooflijk ticket uit de loterij je hebt gewonnen.

Zodus geniet ervan zou ik zeggen. En hoewel je sommige scènes in je leven graag zou doorspoelen.... wat is ne film nu zonder spanning, zonder verdriet? Geniet van de ervaring.

En wees blij dat je leeft.

🙏🙏🙏

08/10/2026

Ondertussen woon ik twee jaar alleen. Na mijn scheiding, na mijn gezondheidscrisis, na financiële problemen, na het verlies van een familielid, het verlies van een liefde en het plotselinge verlies van mijn twee hondjes, kan ik je verzekeren dat ik serieus door elkaar geschud ben. En je denkt dan dat het stopt. Je denkt ergens dat als je dat overleeft en plaatst, dat je 'er' bent. Maar het moet dan nog beginnen, je nieuwe leven, met een geüpgrade identiteit.

En dat vind ik soms nog moeilijk. Er vallen veel mensen weg. En je zoekt nieuwe steun. De valkuil is dan weer jezelf te verliezen in die steun. Jezelf weer te verloochenen omdat je vooral niet alleen wilt staan in je proces. En ongetwijfeld komen er helpers op je weg. Ik heb ze ook. Maar je voelt dat je veranderd bent. Door de intensiteit van wat je meemaakte, vind je dikwijls geen aansluiting meer bij mensen die hun gewone leventje verder leven, happy flappy.

En je wilt wel aansluiting vinden. Maar ze verstaan de donkerte die je doorging niet, en ze begrijpen ook niet je nieuwe licht.
Het is een soort existentiële eenzaamheid waar je je ten volle bewust van wordt. En je wilt niks liever dan verbinden. En zelfs dat is zoeken. Want hoe verbind je vanuit een leegte? En dat is spelen, zoeken, experimenteren. In contact met jezelf, en in contact met de ander. Wisselwerking. En vertrouwen. Vertrouwen dat het universum de juiste mensen en mogelijkheden op je pad zal tonen op de juiste momenten.

Met liefde, Vicky

06/10/2026

Het is tijd, lieve vrouw, dat jij jezelf op een voetstuk plaatst. Niet om meer te zijn dan iemand anders. Maar om uit te stralen wat je waard bent.

Vechten voor onze waarde is niet meer nodig. We WETEN wie we zijn. We weten wie we toelaten. We zijn klaar met wachten en onderhandelen. We zijn klaar met overtuigen, met de therapeut te spelen, waarin we eigenlijk alleen maar hopen dat een ander onze waarde ziet en upgrade. Maar zolang we onderhandelen, overtuigen, trekken en sleuren aan iemand zodat hij zou handelen naar wat we waard zijn, stellen we ons afhankelijk op, zien we onze eigen waarde niet.

Het is tijd om te stoppen met hopen dat iemand anders je waarde ziet. Het is tijd om je waarde ZELF te voelen. Je te doordringen van dat gevoel. En te handelen naar dat gevoel. Te handelen naar jouw waarheid. Zonder strijd. Zonder overtuigen. Zonder verwijten. Clean cuts. Pijnlijke clean cuts. Beslissen. En het ok vinden dat de ander wegvalt. Het ook ok vinden als hij blijft en upgrade. Mooi. Het gaat niet om afsluiten. Het gaat niet om zachtheid buiten houden. Het gaat om geen genoegen nemen met minder, èn durven toelaten van meer.

Het is tijd dat we stoppen met nodig hebben dat een ander ons naar waarde behandelt. Het is tijd dat wij onszelf naar waarde behandelen en alles koelbloedig links laten liggen wat niet naar onze maatstaf is, en warmhartig durven openstaan voor wat onze waarde reflecteert.

Dit is een moedig proces. Vol zelfeerlijkheid, loslaten van patronen, soms diepe rouw, kwetsbaarheid en ook pure moed en kracht.

Wij vrouwen dragen de wijsheid. We have to stick together en we moeten elkaar helpen dragen in dit proces. En de mannelijke, prestatiegerichte maatschappij, kan enkel uitgebalanceerd worden als wij onze waarheid en waarde gaan leven. Niet door te strijden, wel door niks te verwachten van een ander en te beslissen voor onszelf wat wij nodig hebben, daarnaar handelen, en de keuze te laten aan de ander of hij upgrade of wegvalt.

Het is tijd.

Met liefde, Vicky

03/10/2026

30/09/2026

So basically.... I stopped feeling ....

De eerste 45 jaar van mijn leven heb ik geleerd niet te voelen. Echt.
Getraumatiseerd als kind.
En dan besluiten: het leven is gewoon makkelijk als je niet voelt.
Ik bouwde een leven op vanuit wat verwacht werd van mij. Vanuit wat de maatschappij voorschreef wat je moest doen.
Maar mijn leven was niet van mij. Ik werd geleefd.

Totdat de dag kwam dat ik overspoeld werd. De dag dat ik mijn anticonceptie stopte en ik daarom in 1 dag postmenopauzaal werd.

Ik wist het niet, ik dacht dat mijn cyclus nog wel opnieuw zou opstarten na de stop van de anticonceptie. Dat dat niet gebeurde besefte ik pas na 2 a 3 maanden, omdat mijn regels nog steeds niet waren teruggekeerd. Ondertussen waren mijn lijf, mijn emoties en mijn leven uit elkaar aan het vallen. Het was een ware dark night of the soul waarvan ik nooit heb beseft hoe donker die kon zijn. Alleen zwemmend in de donkere nacht, leerde ik me vasthouden aan elk stukje wrakhout dat voorbij dobberde. Ik verkocht vastgoed zodat ik mijn drukke praktijk effe op een l***r pitje kon zetten, en ik verdiepte me in de menopauze. Ik volgde elk advies op en volgde emotioneel lichaamswerk. En elk stukje wrakhout was een hulp op mijn weg naar weer land aan mijn voeten. Maar elk stukje verloor ik ook weer als er een nieuwe uitdaging op mijn pad kwam. De dood van een familielid, het verliezen van een liefde, en de dood van mijn twee hondjes. Om nog maar te zwijgen van de talloze slapeloze nachten en de paniekaanvallen omwille van alle veranderingen in mijn leven in een lichaam dat hormonaal in shock was.

Met hulp, zijnde coaching, financiële educatie en nemen van verantwoordelijkheid daarond, hormoonsubstitutie, fitness, aanpassing voeding enz.... kreeg ik mijn leven weer op rails.

En als je dit leest.... plaats dan geen verdrietige emoticon of eentje die medelijden heeft. Dit is geen proces om medelijden mee te hebben. Dit is een proces om een voorbeeld aan te nemen.
Het bewijs.... dat hoe donker de nacht ook is.... jij kan het. En ik kan je helpen. Want ik kon het. Ik deed het. Ik voel het. Ik voel jou.

www.hetrelaxhuisje.be

Met liefde, Vicky