08/09/2026
Κάπου στην πορεία, κάποιοι μπέρδεψαν τη φυσικοθεραπεία με τη γραμμή παραγωγής.
Όσο περισσότεροι ασθενείς την ώρα, τόσο καλύτερα.
Ο ένας στο TENS, ο άλλος στον υπέρηχο, ο τρίτος στα κάνε 10 επαναλήψεις και ο φυσικοθεραπευτής κάπου ανάμεσα, να προσπαθεί να προλάβει… ή και να μην προλαβαίνει καθόλου.
Ιστορικό; Αξιολόγηση; Κλινική σκέψη; Εξατομίκευση;
Πολυτέλειες.
Γιατί να αφιερώσεις χρόνο να εξετάσεις τον ασθενή, να καταλάβεις τι πραγματικά έχει και να σχεδιάσεις ένα σωστό πρόγραμμα, όταν μπορείς απλώς να τον βάλεις σε ένα μηχάνημα και να περάσεις στον επόμενο;
Και η θεραπευτική άσκηση;
Εκεί πλέον φαίνεται ποιος ξέρει πραγματικά να κάνει φυσικοθεραπεία και ποιος απλώς ξέρει να γεμίζει το πρόγραμμα.
Δεν είναι κακό να θέλεις να βγάλεις χρήματα από το επάγγελμά σου. Όλοι δουλεύουμε για να ζήσουμε.
Το πρόβλημα ξεκινά όταν τα λεφτά γίνονται αυτοσκοπός και ο ασθενής μετατρέπεται σε μονάδα παραγωγής εσόδων.
Τότε δεν μιλάμε για θεραπεία. Μιλάμε για τζίρο.
Και το πιο λυπηρό είναι ότι αυτό γίνεται από ανθρώπους που υποτίθεται ότι υπηρετούν ένα επάγγελμα που απαιτεί γνώση, κρίση, υπευθυνότητα και πάνω απ’ όλα σεβασμό στον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου.
Ο ασθενής δεν είναι αριθμός. Δεν είναι ραντεβού. Δεν είναι άλλος ένας. Και σίγουρα δεν είναι 20 λεπτά πάνω σε ένα μηχάνημα.
Είμαστε φυσικοθεραπευτές.
Δεν είμαστε χειριστές μηχανημάτων ούτε υπάλληλοι μιας θεραπευτικής γραμμής παραγωγής.
Αν η ποσότητα έχει γίνει σημαντικότερη από την ποιότητα, αν η ταχύτητα έχει αντικαταστήσει την αξιολόγηση και αν το κέρδος έχει αντικαταστήσει το ενδιαφέρον για τον ασθενή, τότε ίσως χρειάζεται να αναρωτηθούμε:
Τελικά ασκούμε φυσικοθεραπεία ή απλώς πουλάμε χρόνο;
Γιώργος Πλουτάρχου
Lampros Kantzias
Giannis Dimitriou