13/09/2026
Përparimet shkencore në trajtimin e sëmundjeve kancerogjene me antitrupa
Instituti INSPIRE sjell një përmbledhje mbi zhvillimet e rëndësishme në përdorimin e terapisë me antitrupa në trajtimin e sëmundjeve kancerogjene, me autor Enver Bislimi, nga Departamenti i Shkencave Natyrore dhe Shëndetësisë, Instituti INSPIRE, Prishtinë.
Antitrupat janë proteina të prodhuara nga sistemi imunitar që njohin në mënyrë specifike antigjene të caktuara. Falë kësaj specifike, në mjekësinë moderne janë zhvilluar antitrupa monoklonalë që mund të drejtohen ndaj objektivave të caktuara në qelizat kancerogjene, duke mundësuar trajtime më të targetuara.
Në trajtimin e kancerit, antitrupat mund të veprojnë në disa mënyra. Një prej tyre është bllokimi i receptorëve që nxisin rritjen dhe mbijetesën e qelizave tumorale. Një shembull i rëndësishëm është Trastuzumab, i cili lidhet me receptorin HER2 dhe pengon sinjalizimin që favorizon rritjen e tumorit. Në të njëjtën kategori përfshihen edhe Cetuximab, që targeton receptorin EGFR, dhe Pertuzumab, i cili pengon çiftëzimin e HER2 me receptorë të tjerë të familjes HER.
Një mekanizëm tjetër është aktivizimi i sistemit imunitar për eliminimin e qelizave kancerogjene. Antitrupa si Rituximab dhe Daratumumab lidhen me proteina specifike në sipërfaqen e qelizave tumorale dhe i bëjnë ato objektiv për sistemin imunitar. Në këtë proces mund të përfshihen mekanizma të ndryshëm, si aktivizimi i komplementit (CDC), vrasja e ndërmjetësuar nga qelizat imunitare (ADCC) dhe fagocitoza e qelizave të shënjuara (ADCP).
Një zhvillim tjetër i rëndësishëm janë antitrupat e konjuguar me barna (Antibody–Drug Conjugates – ADC). Në këtë qasje, një antitrup monoklonal lidhet me një substancë shumë të fuqishme kimioterapeutike dhe e orienton atë drejt qelizës tumorale. Shembuj të tillë janë Enfortumab vedotin (Padcev), Trastuzumab emtansin (Kadcyla) dhe Brentuximab vedotin (Adcetris). Pas lidhjes me objektivin, kompleksi mund të futet në qelizën kancerogjene dhe të çlirojë substancën që pengon ndarjen qelizore dhe shkakton vdekjen e saj.
Në këtë kuadër përfshihet edhe radioimunoterapia, ku një antitrup lidhet me një izotop radioaktiv dhe e orienton rrezatimin drejt qelizave tumorale. Zevalin është një shembull i kësaj qasjeje, duke targetuar antigjenin CD20 në qelizat B. Antitrupat e lidhur me radioizotope mund të kenë gjithashtu përdorime diagnostikuese.
Antitrupat mund të ndikojnë edhe në mikroambientin e tumorit. Bevacizumabi, për shembull, lidhet me VEGF-A dhe pengon sinjalet që nxisin formimin e enëve të reja të gjakut, proces i njohur si angiogjenezë, i cili është i rëndësishëm për zhvillimin e tumorit.
Një nga zhvillimet më të rëndësishme të viteve të fundit është imunoterapia përmes frenimit të pikave të kontrollit imunitar. Qelizat tumorale mund të përdorin mekanizma si PD-1/PD-L1 për të dobësuar aktivitetin e qelizave T dhe për t’i shpëtuar sulmit të sistemit imunitar. Antitrupat që bllokojnë këto pika kontrolli, si Nivolumab dhe Pembrolizumab kundër PD-1, Durvalumab dhe Atezolizumab kundër PD-L1, si dhe Ipilimumab kundër CTLA-4, synojnë të heqin këtë “frenim” dhe të rikthejnë aktivitetin antitumoral të qelizave T.
Një tjetër drejtim i rëndësishëm janë antitrupat bispecifikë, të cilët mund të lidhen njëkohësisht me dy objektiva të ndryshëm. Në trajtimin e kancerit, njëri krah mund të lidhet me qelizën tumorale, ndërsa tjetri me qelizën T përmes CD3, duke i afruar këto qeliza dhe duke ndihmuar në aktivizimin e përgjigjes imunitare kundër tumorit. Ndër shembujt e përmendur janë Epcoritamab, Glofitamab dhe Teclistamab.
Krahas efektivitetit të tyre, këto terapi mund të shoqërohen me efekte anësore, veçanërisht reaksione inflamatore dhe dëmtime të organeve të shëndetshme. Në varësi të rastit, menaxhimi i këtyre efekteve mund të kërkojë trajtim me kortikosteroide dhe, kur është e nevojshme, terapi të tjera imunosupresive.
Një sfidë e rëndësishme mbetet edhe kostoja e lartë e këtyre terapive, e cila kufizon qasjen e një numri të madh pacientësh, veçanërisht në shtetet me burime më të kufizuara. Sfida të tjera lidhen me reduktimin e efekteve anësore, depërtimin e antitrupave në tumore të vështira për t'u trajtuar dhe parandalimin e zhvillimit të rezistencës ndaj trajtimit.
- E ardhmja e terapisë me antitrupa
Zhvillimet e ardhshme përfshijnë krijimin e antitrupave bispecifikë dhe multispecifikë, zgjerimin e përdorimit të ADC-ve, zhvillimin e gjeneratave të reja të frenuesve të pikave të kontrollit imunitar dhe përzgjedhjen e terapive në bazë të karakteristikave molekulare të tumorit dhe profilit të pacientit.
Një drejtim veçanërisht interesant është edhe përdorimi i inteligjencës artificiale për projektimin e antitrupave të rinj, përmirësimin e lidhjes së tyre me objektivat dhe parashikimin e efektivitetit dhe sigurisë së tyre.
Këto zhvillime e bëjnë terapinë me antitrupa një nga fushat me potencial të madh në mjekësinë moderne, duke synuar trajtime gjithnjë e më specifike, të personalizuara dhe efektive kundër sëmundjeve kancerogjene.
Artikulli i plotë: https://instituti-inspire.org/artikulli/perparimet-shkencore-ne-trajtimin-e-semundjeve-kancerogjene-me-antitrupa