23/10/2026
Χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε ότι η καρδιά μας και το σώμα μας δεν είναι πεδίο δοκιμών. Είναι ναός. Την πόρτα την ανοίγουμε σε ανθρώπους που ξέρουν να στέκονται εκεί με ευλάβεια.
Καταντήσαμε τις ζωές μας πανηγύρι και τις βγάζουμε σε θέα για να νιώσουμε ότι αξίζουμε.
Στην επιλογή λοιπόν των ανθρώπων που θα προσκαλέσουμε στην ζωή μας χρειάζεται να καλλιεργήσουμε την διάκριση. Δεν μπορούν όλοι να μας συναντήσουν εκεί που βρισκόμαστε.
Μπορεί να έχεις αγαπήσει με καθαρότητα, με ανοιχτή καρδιά, με υπομονή, αν ο άλλος δεν έχει μάθει να αναγνωρίζει το εσωτερικό του «δελτίο καιρού» να βλέπει, να ρυθμίζει, να περιθάλπει τον ίδιο του τον εαυτό τότε κάποια στιγμή μπορεί να σε πνίξει . Όχι επειδή δεν σ’ αγαπάει, αλλά επειδή δεν έχει επίγνωση.
Η συναισθηματική απουσία μερικές φορές μοιάζει με γλυκύτητα ή με ησυχία. Μ’ ένα κενό «όλα καλά», μ’ ένα άγγιγμα που δεν φτάνει βαθιά. Με μια σιωπή που δεν ακούει.
Σε τέτοιους δεσμούς, το να προσπαθείς να εξηγήσεις τι νιώθεις είναι σαν να μιλάς σε τοίχο. Όχι γιατί δεν σε ακούν. Αλλά γιατί δεν υπάρχει χώρος μέσα τους για να σε χωρέσει.
Και όταν έρθει η καταιγίδα -γιατί θα έρθει- εσύ θα είσαι εκεί, μούσκεμα, προσπαθώντας να βάλεις τάξη σε μια κακοκαιρία που δεν σου «ανήκει». Γιατί όποιος δεν έχει μάθει να γιατρεύει τον εαυτό του, θα σε χρησιμοποιήσει ως ομπρέλα.
Όμως ξέρεις υπάρχουν κι άλλες σχέσεις που δεν χρειάζεται να εξηγείς τον τόνο σου. Ούτε να μεταφράζεις την ανάγκη σου σε κάτι «λογικό».
Εκείνοι σε συναντούν. Όχι γιατί είναι τέλειοι, αλλά γιατί έχουν δουλέψει με τον εαυτό τους αρκετά ώστε να μην τον ξεφορτώσουν πάνω σου.
Γι’ αυτό, φύλαξε την ειρήνη σου. Διάλεξε ανθρώπους που ξέρουν να σταθούν. Που λένε «έκανα λάθος» χωρίς να χρειάζεται να τους εξαναγκάσεις. Που ρωτούν «πώς μπορώ να σε κρατήσω καλύτερα;» όχι γιατί οφείλουν – αλλά γιατί θέλουν.
