03/11/2026
#គាថាធម្មបទ
ព្រះបរមសាស្តា ទ្រង់ប្រារឰនូវព្រះគាថានេះដល់ព្រាហ្មណ៍ម្នាក់ ជាឣ្នកមានសទ្ធាជ្រះថ្លាក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាយ៉ាងខ្លាំង បានថ្វាយនូវភត្តាហារដល់ព្រះសង្ឃ ១៦រូប នៅផ្ទះរបស់ខ្លួន ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ជាប់ជានិច្ច ពេលថ្វាយភត្តាហារដល់ព្រះសង្ឃ គាត់បានហៅភិក្ខុទាំងឡាយថា “ព្រះឣរហន្ត”។
ភិក្ខុទាំងនោះមានសេចក្តីសង្ស័យហើយ ឈប់និមន្តទៅផ្ទះរបស់ព្រាហ្មណ៍នោះតទៅទៀត។ ព្រាហ្មណ៍កើតទុក្ខទោមនស្សយ៉ាងខ្លាំង ហើយបានចូលទៅក្រាបទូលដល់ព្រះសាស្តា។
ព្រះសាស្តាចារ្យ ទ្រង់បានត្រាស់ហៅភិក្ខុទាំងនោះមក ហើយ ត្រាស់សួរ ទ្រង់ជ្រាបថា “ភិក្ខុទាំងនោះមិនចូលចិត្តនូវវាទៈរបស់ព្រាហ្មណ៍នោះ” ទើបត្រាស់សួរបន្តទៀតថា “តើឣ្នកទាំងឡាយបានត្រេកឣរជាមួយនឹងវាទៈនោះដែរឬទេ?”។
ភិក្ខុទាំងនោះក្រាបទូលថា “បពិត្រព្រះឣង្គដ៏ចម្រើន ពួកខ្ញុំព្រះករុណាទមិនបានត្រេកឣរនឹងវាទៈរបស់ព្រាហ្មណ៍នោះទេ”។
ព្រះសាស្តា ទ្រង់ត្រាស់ថា “បើដូច្នោះមែន ក៏មិនជាការត្រូវឣាបត្តិអ្វីដែរ ព្រោះព្រាហ្មណ៍ហៅដោយចិត្តដែលជ្រះថ្លា, ឣ្នកទាំងឡាយ គប្បីកាត់ផ្តាច់នូវតណ្ហា ដើម្បីបានសម្រេចនូវឣរហត្តផល ដូចដែលព្រាហ្មណ៍នោះហៅ ទើបប្រសើរ” ដូច្នេះហើយ ទ្រង់ត្រាស់នូវព្រះគាថានេះថា៖
ម្នាលព្រាហ្មណ៍ អ្នកចូរខំប្រឹងកាត់តណ្ហាដូចខ្សែទឹក ចូរបន្ទោបង់កាមទាំងឡាយចេញ ម្នាលព្រាហ្មណ៍ អ្នកស្គាល់ច្បាស់នូវការអស់សង្ខារទាំងឡាយហើយ ឈ្មោះថា ជាអ្នកដឹងព្រះនិព្វានដែលបច្ច័យតាក់តែងមិនបាន។
#មាគ៌ាសុភមង្គល
