08/10/2026
ဆရာမဂျူး ထံမှ book review . . .
မကြာမီ "ငါတို့ရဲ့ မီနူး - Our MENU"
ဆိုတဲ့ Ebook အသစ်လေးကို ဖတ်ရှု
လိုသူများအတွက် အခမဲ့လွှင့်တင်ပေး
တော့မှာပါ။ ကျနော်(ကိုပီတိ) ခင်မင်
လေးစားရပါသော စာရေးသူ ဆရာမ
"ဂျူး" ထံ၊ ဆရာမ ကျနော့် Ebook လေး
ကိုဖတ်ပေးမလားဗျ လို့မေးကြည့်ပါတယ်။
ဆရာမက ဖတ်ပေးမှာပေါ့လို့ဖြေပါတယ်။
ဆရာမဂျူး ဖတ်ပေးမယ်ဆိုတာနဲ့တင်
ဝမ်းသာရပြီလေ။ ဆရာမက စာလည်း
ရေးပို့လာပါသေးတယ်။
• ကျွန်မ မြစ်ကြီးနားကို ပထမဦးဆုံး
ရောက်ဖူးတဲ့ကာလက ဆရာကိုပီတိ
ကချင်ပြည်နယ်ကိုသွားခဲ့တဲ့ကာလနဲ့
မရှေးမနှောင်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဟောပြောပွဲ
ခရီးစဉ်မို့ ဆရာသွားခဲ့ လည်ပတ်ခဲ့တဲ့
နေရာတွေနဲ့တော့ လုံးဝ မတူဘူးပေါ့။
ဆရာ့ခရီးစဉ်ကတော့ အားကျစရာ
ကောင်းတယ်။ မိုင်၂၀၀ကျော် ခြေလျင်
ခရီးတဲ့၊ အတွေ့အကြုံတွေကိုဖတ်ရင်း
တောရနံ့နဲ့ တောအလေ့အထလေးတွေ
ကို ကိုယ်တိုင် ခံစားရပါတယ်။
• ၂၀၀၇ ခုနှစ်မှာ ဆရာကိုပီတိ လာအို
နိုင်ငံ ဗီယန်ကျင်းမြို့ကိုသွားတော့ ကျွန်မ
လည်း အတူပါသွားခဲ့တာမို့ သူရေးတဲ့
စပျစ်ဝိုင်၊ ပြတိုက်နဲ့ စာရေးဆရာမ
ဆောင်းပါးကိုဖတ်ရင်း အတွေ့အကြုံတွေ
ကို ဝေဝေဝါးဝါး ပြန်သတိရသွားပါတယ်။
ဆရာကိုပီတိက မှတ်ဉာဏ် တော်တော်
ကောင်းတာကိုး။ ဆရာ့ဆောင်းပါးထဲမှာ
ပါတဲ့ ရုရှားကျောင်းဆရာကို ကျွန်မ
မှတ်မိနေပါတယ်။ လာအိုကနေ ပြန်
ထွက်ပြီး ထိုင်းနိုင်ငံကို GNH ညီလာခံ
အတွက်ရောက်တော့ သူများတွေ
ချမ်းလို့ အနွေးထည်ဝတ်ထားချိန်မှာ
သူက လက်တိုအကျင်္ီလေးနဲ့။
“မချမ်းဘူးလား” မေးတော့ “မချမ်းဘူး၊
ငါတို့ဆီမှာ သိပ်အေးတယ်၊ အခုက
နေလို့ကောင်းတာ” ဆိုပဲ။ ဟုတ်တာပေါ့။
ကျွန်မကြည့်ဖူးသမျှ ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကား
တွေထဲမှာ အပေါ်ဝတ် အနွေးထည်
ကုတ်အရှည်ဖားဖားကြီးတွေနဲ့လေ။
• ဆရာ့ဆောင်းပါးထဲမှာပါတဲ့ အိန္ဒိယ
ကပညာရှင်ဆရာမကြီး ဘန်ဒနာရှီးဗား
ကို ကျွန်မလည်းသိပါတယ်။ ဆရာ့ထက်
နောက်ကျပြီးမှ ကျွန်မ သိရတာပါ။
အိန္ဒိယနိုင်ငံကို ကျွန်မ ရောက်သွားမှ
သိရတာပါ။ ဆရာမကြီးရဲ့ နတ်ဗ်ဒင်ညာ
ဆိုတဲ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ တည်ရှိရာ နယူး
ဒေလီက ရုံးချုပ်ဌာနကိုလည်း ရောက်
ခဲ့ပါတယ်။
ဒေသရင်းမျိုးစေ့တွေကို ထိန်းသိမ်းတဲ့
လှုပ်ရှားမှုကို ဒေသခံလယ်သမားတွေ
အမျိုးသမီးတွေအင်အားနဲ့ ဆရာမကြီး
ဆောင်ရွက်လာတာ ၁၉၈၄ ခုနှစ်ကတည်း
ကပါ တဲ့။ ဆရာမကြီးဦးဆောင်ဖွဲ့စည်းတဲ့
မျိုးစေ့ဘဏ်တိုက်တွေ အိန္ဒိယနိုင်ငံအနှံ့
အပြားမှာ ၂၀၀ ပတ်ဝန်းကျင်လောက်ရှိပါတယ်။
ကော်ပိုရေးရှင်းကြီးတွေကလက်ဝါးကြီး
အုပ်သိမ်းယူလိုက်ပြီး မျိုးရိုးဗီဇပြုပြင်
ပြောင်းလဲထားတဲ့ မျိုးစေ့တွေကို ရင်ဆိုင်
တော်လှန်နေတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုလို့ သဘောပေါက်ရပါတယ်။
• ဆရာ့ဆောင်းပါးတွေက နေရာဒေသစုံ
လင်သလို သဘာဝကပေးတဲ့အစားအစာနဲ့
ကျွန်မတို့ဘဝတွေ ဆက်နွှယ်ရှင်သန်ခြင်း
အကြောင်းကို ရှုထောင့်အမျိုးမျိုးကနေ
ရှင်းပြထားတာပါ။ ဆရာ့စာကိုဖတ်ရင်း
လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းသေးသေးလေးတွေ
ကနေအစားအစာထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်
ရေး အကြီးစားကွန်ရက်တွေ ပေါ်ပေါက်
လာတာကို ဗဟုသုတရပါတယ်။
• ဆရာရေးသမျှတွေက ခရီးထွက်ပြီးရ
လာတဲ့အတွေ့အကြုံတွေချည်းမကပါဘူး၊
အွန်လိုင်းအစည်းအဝေးတွေကနေလည်း
သူ လေ့လာပါတယ်။ သူ ပြောပြတဲ့
မွန်ဆန်တို ဆိုတဲ့ မျိုးစေ့ကုမ္ပဏီကြီးရဲ့
နာမည်ကို ကျွန်မ အိန္ဒိယမှာ ခဏခဏ
ကြားခဲ့ရတာပေါ့။ ဆရာ့ဆောင်းပါးကို
ဖတ်နေရင်းက ကျွန်မသတိရသွားတာ
တစ်ခုရှိတယ်။ ကယားပြည်နယ်ကို
အသွား လေယာဉ်ပေါ်မှာလား မသေ
ချာဘူး အနောက်တိုင်းသားလူငယ်လေး
တစ်ယောက် နဲ့ စကားပြောဖြစ်တယ်။
သူက မြန်မာပြည်ကို နိုင်ငံခြားက ဝက်
တွေယူလာပြီး မွေးမြူရေးလုပ်မယ့်
ကုမ္ပဏီကပဲ။ မွေးဖွားနှုန်းမြင့်တဲ့ဝက်
အမျိုးအစားတဲ့။
“အဲဒီဝက်တွေနဲ့ တို့ဆီက ဝက်တွေနဲ့မျိုး
စပ်ပြီး mutation ဖြစ်သွားရင်ဘာတွေ
ဖြစ်နိုင်သလဲ” လို့ ကျွန်မမေးတော့ သူက
ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု အပြည့်နဲ့ဖြေ
ပါတယ်။ ငါတို့ဝက်အမျိုးအစားနဲ့တူတဲ့
ဝက်တွေပဲ ဖြစ်လာမှာပါ တဲ့။ အဲဒီတော့
ကျွန်မတို့ဝက်မျိုးစိတ်တွေပျောက်ပြီး သူ
တို့ဝက်မျိုးစိတ်တွေ လွှမ်းမိုးလာမှာပေါ့။
ဘယ်ကုမ္ပဏီက ဝက်စာစျေးကွက်ကို
ချုပ်ကိုင် ထားမလဲ။ အဲဒီမေးခွန်းကို
သူ့ကိုမမေးလိုက်ရပါဘူး။ သူပြန်ဖြေမယ့်
အဖြေကို ကျွန်မသိပြီးသားပါ။ အဲဒီ
အဖြေက ဆရာကိုပီတိရဲ့ အခုဆောင်းပါး
တွေထဲမှာပါပါတယ်။
• ဆရာ ဒီစာအုပ်ကိုရေးတဲ့အတွက်
ကျွန်မက ကျေးဇူးသိပ်တင်တယ်။
အဖိုးတန်တဲ့ ဗဟုသုတတွေကို မျှဝေ
ပေးခဲ့တာဖြစ်လို့ပါ။
(ဂျူး)
ကျေးဇူးပါဆရာမရေ
ကိုပီတိ
Naw Aung
