10/10/2026
- Жаран гурван настайдаа тэрээр Египетийн хамгийн том хогийн цэг рүү орж, тэнд хорин жил амьдарсан.
Каир, 1971 он. Хүн Мокаттам суурингийн ойролцоо очихын өмнө л үнэр мэдрэгддэг байв. Египетийн нийслэл бүх хог хаягдал, хэрэггүй, хаясан бүхнээ, хот аль болох хурдан салж байхыг хүссэн бүхнээ энд зөөдөг байв. Гэвч хогны уулсын дунд өөр нэг бодит байдал оршиж байлаа: энд дөчин мянга орчим хүн амьдардаг байв. Тэднийг заббалин — «хогийн хүмүүс» гэж нэрлэдэг байв. Тэд өдөр бүр Каирын долоон сая оршин суугчийн хаягдлыг гараар ангилдаг байв: хуванцар, шил, төмөр, яс, хоолны үлдэгдэл. Хоолны хаягдал гахайнд өгч, төмрийг зарж, бусад бүхэн эцэс төгсгөлгүй амьд үлдэхийн тойрогт ордог байв. Тэдэнд сургууль, эмнэлэг, усан хангамж, ариутгах татуурга, цахилгаан гэж байсангүй. Хот эдгээр хүмүүсийг ердөө байхгүй мэт дүр эсгэдэг байв.
Гэлэнмаа Эммануэлийн тэр үед жаран гурван нас хүрч байв. Францын гэлэнмаа энгийн саарал хувцастай, бараг дөчин жилийн турш дипломатчдын болон элитийн охидод уран зохиол зааж өнгөрүүлсэн. Түүний амьдрал тайван, хүндэтгэлтэй, аюулгүй байв. Урд нь нам гүм хөгширөлт, гавьяат амралт хүлээж байлаа. Гэвч нэгэн өдөр тэр асуулт тавив: «Египетийн хамгийн ядуу хүмүүс хаана амьдардаг вэ?» Бүгд ижилхэн хариулав — Мокаттам хогийн цэг дээр. Тэр тэнд биечлэн очиж, нүдээрээ харж, гэнэт заббалинуудын дунд амьдрах зөвшөөрөл хүсэв. Хүмүүс түүнийг үл итгэл, гайхширлын харцаар харж байв: өмнө нь хэн ч тэдний амьдралыг сайн дураар хуваалцахыг хүсээгүй. Түүнд жижигхэн бетонон өрөө бариулж өгөв — нэг ор, загалмай, Библи. Тэгээд тэр тэнд бүрмөсөн нүүж оров.
Түүний харсан зүйл мартагдашгүй байв. Охид арван хоёр настайдаа төрж, дараа нь арван гурав, арван дөрвөнд дахин төрж, олонх нь хорин тав хүрэхээсээ өмнө нас бардаг байв. Хүүхдүүд хэдхэн зоосны үнэтэй эмчилгээтэй халдвараас нас бардаг байв. Эрчүүд өдөр бүр хагархай шил, зэвэрсэн төмөрт гар зүсэж, шархыг угаах цэвэр ус ч үгүй байв. Бараг хэн ч уншиж бичиж чаддаггүй. Хүмүүс өөрийн нэрийг ч гарын үсэг зурж чаддаггүй байв. Гэсэн хэдий ч @Эммануэль тэнд номлож яриа өгөхийн тулд ирээгүй. Заббалинуудын ихэнх нь аль хэдийн христианууд байв. Тэр хэнийг ч өөрийн итгэлд эргүүлэх гэж оролдсонгүй. Зүгээр л хажууд нь байж, тэдэнтэй адилхан амьдрахаар шийдэв.
Эхлээд тэр хамгийн энгийн зүйлсийг хийдэг байв: хүүхдэд уншиж сургах, эхчүүдийн захиа бичих, шарх боох, үхэж буй хүмүүсийг тайтгаруулах. Гэвч аажмаар нэгэн зүйлийг ойлгов: зөвхөн сайн санаагаар асуудлыг шийдэж чадахгүй. Эдгээр хүмүүс ажиллахыг хүсээгүйн улмаас ядуу биш — тэд өдөр бүр бохир, өвчний дунд хөдөлмөрлөдөг байв. Тэд ядуу байсан нь тэднийг үл үзэгдэх гэж үзсэн системийн дотор түгжигдсэнээс болсон юм. Тэгээд эгч Эммануэль өөрөөр тэмцэж эхлэв. Тэр Франц руу, Европ руу, баян египетчүүдэд, буяны байгууллагуудад захиа бичиж, дахин дахин мөнгө гуйж, эцэст нь түүнийг сонсож эхэлсэн.
1980 он гэхэд тэр заббалинуудын хүүхдэд зориулсан анхны үнэгүй сургууль барихад хүрэлцэх хөрөнгө цуглуулж чаджээ. Дараа нь сувилагч, вакцин, энгийн эмтэй эмнэлэг гарч ирэв. Дараа нь эмэгтэйчүүдийг уншиж бичиж, мэргэжлийн ур чадвар эзэмшүүлдэг эмэгтэйчүүдийн төв. Тэгээд дараа нь тэр илүү практик шийдэл бодож олжээ: инженертэй хамтран гахайн баасны уулсыг тариачдад зориулсан бордоо болгодог компостын үйлдвэр зохион байгуулсан. Заббалинууд эцэст нь тогтвортой орлоготой болсон. Тэр мөн өсвөр насны охидод жирэмслэлтээс хамгаалах хэрэгсэл тараадаг байсан — эртний эцэс төгсгөлгүй жирэмслэлт тэдний ирээдүйг устгаж байгааг тэр сайн мэдэж байв. Ватикан түүний үйлдлийг эсэргүүцэж байсан ч тэр тайван, баттай хариулдаг байв: «Би ядуучуудтай хамт байна. Ядуучуудад хэрэгтэй зүйлийг хийнэ».
Тэр эдгээр сууринд хорин жил амьдарсан — усан хангамжгүй, цахилгаангүй, жорлонгийн оронд хувинтай. Египетийн халуун, өвчин, улс төрийн хямрал, хөгширөлтийг туулсан. Үс нь бүрэн цайрч, нүүр нь үрчлээтсэн ч тэр хогийн цэгийн нарийн гудамжаар ижил саарал гэлэнмаагийн дээлээрээ явсаар байв. Заббалинууд түүнийг «Ом Эммануэль» — «Ээж Эммануэль» гэж дууддаг байв. Тэр тэдний амьдралын тухай ном бичиж, гэнэтийн байдлаар эдгээр ном Францад алдаршсан. 1980-аад оны сүүлээр тэр алдартай нийгмийн зүтгэлтэн болж: телевизэд уригдаж, ерөнхийлөгч, улс төрчидтэй уулздаг болсон. Гэвч алдрынхаа минут бүрийг зөвхөн нэг зүйлд — ядуучуудад зориулж мөнгө цуглуулахад ашигладаг байв.
1993 онд, түүнд аль хэдийн наян дөрвөн нас хүрэхэд гэлэнмаагийн одон түүнийг Франц руу буцахыг шаарджээ. Тэр үед тэр Египетэд хорин хоёр жил, үүнээс хорин жилийг шууд хогийн цэг дээр өнгөрүүлсэн байв. Бие нь бүрэн ядарсан ч тэр ч тэгш зогссонгүй. Амьдралынхаа сүүлийн арван таван жилийг байнга аялал, ярилцлага, лекц, буяны кампанит ажилд зориулсан. Египет, Ливан, Судан, Буркина-Фасо, Филиппинд ядуучуудад туслах төслүүдэд сая сая евро цуглуулсан. Өөрөө Францын өндөр настны гэрт маш даруухан амьдарч, бараг юу ч үгүй байв.
2008 оны аравдугаар сарын 20-нд эгч Эммануэль нойрондоо таалал төгссөн — зуун настай болоход нь хорин долоон хоног дутуу. Гэвч түүнийг нас барсныг хамгийн ихээр гашуудаж байсан нь Франц биш, Египет байв. Заббалинууд түүнд дурсгалын ёслол зохион байгуулж, хэдэн зуун хүн иржээ. Тэдний дунд хогийн хүн байсан ч эмч, багш, сувилагч, инженер болсон хүмүүс байв. Тэдний хүүхдүүд аль хэдийн огт өөр ертөнцөд өссөн — уншиж, сурч, ирээдүйн тухай мөрөөдөж чаддаг болсон. Энэ бүхэн нэг эмэгтэйн ачаар боломжтой болсон юм. Тэр жаран гурван настайдаа амьдралаа дахин эхлүүлэхээр шийдсэн.
Түүний түүхэн дэх хамгийн гайхалтай зүйл нь зөвхөн мянга мянган хүнд тусалсанд биш. Харин түүнийг хэзээ хийсэнд оршино. Ихэнх хүмүүс жаран гурван настайдаа тэтгэвэрт гарч, тайван байдлын тухай боддог. Эгч Эммануэль бол амьдралынхаа хоёр дахь хагасыг эхнийхээс илүү чухал гэж шийдсэн. Тэр Каирын хамгийн анзаарагдахгүй, мартсан хүмүүсийг олж, тэднээс нүүр буруулахаас татгалзсан. Тэдэнтэй хамт идэж, дунд нь амьдарч, шархыг нь угааж, нэрээр нь мэддэг байсан бөгөөд тэдний ядуурлыг өөрийн алдар нэрийн төлөө хэзээ ч ашиглаагүй. Тэр «Миний үүрэг бол номлох биш, хайрлах» гэж хэлдэг байв. Тиймээс л түүнийг одоо ч санаж байна.
Эгч Эммануэль ерэн есөн жил амьдарсан. Үүнээс сүүлийн гучин долоон жилийг дэлхийн бусад хэсэг анзаарахгүй байхыг илүүд үздэг хүмүүст зориулсан. Түүний өв бол сургууль, эмнэлэг, эмэгтэйчүүдийн төв, өөр амьдралын боломж олгосон мянга мянган хүүхэд юм. Бүх зүйл нэг эмэгтэй нэгэн өдөр хогийн цэг рүү орж, гарч явахаас татгалзсанаас эхэлсэн.
