LekkerIK.nl

10/09/2026

20/08/2026

Misschien is het grootste probleem van succesvolle mensen wel dat ze vergeten zijn dat ze niets hoeven te bewijzen.

Gisteren zat ik met een klant in gesprek en kwamen we op een zin die klein lijkt, maar een wereld van verschil kan maken:

Niet: “ik mag.”
Maar: “ik wil.”

Hoe vaak zeggen we niet:

“Ik mag pas rust nemen als mijn werk af is.”
“Ik mag daar nog geen mening over hebben.”
“Ik mag dit alleen als een ander het goedkeurt.”

Alsof iemand anders bepaalt wat wij wel en niet mogen.

En hoe succesvoller we worden, hoe subtieler dat soms wordt.

Een mooie functie. Een goed inkomen. Ervaring. Status. Allemaal waardevol.

Maar het wordt ingewikkeld wanneer we die dingen nodig hebben om onszelf waardevol te voelen.

Want als mijn waarde afhangt van prestaties, moet ik blijven presteren.

En dan kan iemand aan de buitenkant ontzettend succesvol zijn, terwijl vanbinnen steeds dezelfde vraag klinkt:

“Ben ik wel goed genoeg?”

Daarom geef ik klanten soms een eenvoudige oefening mee: vijf minuten op een stoel zitten.

Geen telefoon. Geen to-do-lijst. Niets oplossen. Niets bereiken.

Gewoon zitten.

En juist dat blijkt vaak verrassend moeilijk.

Want zodra je niets hoeft, komt er van alles: gedachten, ongeduld, actiedrang.

Misschien is dat precies wat we zo weinig oefenen:

niets hoeven.

We zijn ontzettend goed geworden in doen.
Maar hoe goed zijn we eigenlijk in gewoon zijn?

Misschien begint zelfwaarde daar waar je stopt met jezelf voortdurend te moeten bewijzen.

Je mag ambitieus zijn. Je mag groeien. Je mag doelen hebben.

Maar niet omdat je daarmee het recht verdient om er te mogen zijn.

Je mag er al zijn.

En vanaf die plek verandert er iets:

“Moet ik dit doen?”

wordt steeds vaker:

“Wil ik dit?”

Een klein verschil in woorden.
Een groot verschil in hoe je je leven leeft.

Wat betekent zelfwaarde voor jou, als je even niets hoeft te presteren van jezelf?

Lieve groet,
Roosje

Wil je hier eens over praten? Stuur me gerust een persoonlijk bericht. Soms begint verandering met één goed gesprek.

03/07/2026

Misschien is dit een ongemakkelijke waarheid...

Veel persoonlijke ontwikkeling gaat helemaal niet over bewustzijn.

Ze gaat over het ontwikkelen van het ego.
Meer zelfvertrouwen.
Meer succes.
Meer invloed.
Meer zichtbaarheid.
Een betere versie van jezelf.

Allemaal mooi.

Maar wie stelt nog de vraag:
Wie is die 'ik' die steeds beter moet worden?

Want zolang je jezelf blijft verbeteren zonder te onderzoeken wie je denkt te zijn, blijf je bouwen aan een identiteit.
Aan een verhaal.
Aan een versie van jezelf.

En misschien... is dat precies waarom zoveel mensen, ondanks alle trainingen en opleidingen, toch blijven vastlopen.

Voor mij begint bewustzijnsontwikkeling niet met meer worden.

Maar met minder hoeven zijn.
Minder aanpassen.
Minder bewijzen.
Minder controle.
En steeds eerlijker durven kijken naar wat er onder al die lagen zit.

Dat is geen snelle oplossing.
Het is wel de plek waar echte verandering ontstaat.

Ik ben benieuwd hoe jij hiernaar kijkt.

Ontwikkelen we vooral onszelf... of vooral ons ego?

En als deze vraag iets in je raakt, stuur me gerust een bericht. Ik vind het mooi om hierover in gesprek te gaan.

Lieve groet,
Roosje

17/06/2026

Enneagram workshop
Praktijk LekkerIK, Alkmaar
Woensdag 9 september | 9:30 – 12:30
€95 | nog 2 plekken vrij

Je herkent het misschien:
Je zegt ja terwijl je eigenlijk nee voelt.
Je blijft doorgaan terwijl je moe bent.
En hoe bewust je ook bent… je valt toch terug in dezelfde patronen.

In deze workshop krijg je inzicht in jouw automatische patronen en hoe je ze herkent op het moment zelf. Zodat je bewuster keuzes kunt maken in je werk en dagelijks leven.

Klein, praktisch en direct toepasbaar.

Wil je erbij zijn?
Stuur me een WhatsApp: 06 39 177 906
of mail: [email protected]

Lieve groet,
Roosje 🌹

01/06/2026

In mijn werk begeleid ik kinderen en gezinnen met uiteenlopende ontwikkelings-, regulatie- en eetproblemen. Eén daarvan is ARFID.

ARFID staat voor Avoidant/Restrictive Food Intake Disorder en wordt in de DSM-5 beschreven als een eetstoornis waarbij sprake is van een vermijdend of restrictief eetpatroon, zonder dat er sprake is van een verstoord lichaamsbeeld of een wens om af te vallen. Het gaat dus niet om “niet willen eten om gewicht”, maar om eten dat op één of meerdere manieren als spannend, overweldigend of bedreigend wordt ervaren.

In de praktijk zie ik dat ARFID vaak grote impact heeft op het dagelijks leven van kinderen en hun gezin. Eten is zelden nog een neutraal moment. Het kan gaan om een zeer beperkte voedselkeuze, het consequent weigeren van nieuwe voeding, of spanning en stress rondom eetmomenten. Dit kan doorwerken in sociale situaties, op school, bij logeerpartijen en in de dagelijkse gezinsdynamiek.

Wat ARFID complex maakt, is dat er meestal niet één oorzaak is. Vaak spelen sensorische gevoeligheden (zoals textuur, geur of temperatuur), eerdere negatieve eetervaringen (bijvoorbeeld verslikken of misselijkheid), en/of angst- en spanningsreacties een rol. Deze factoren versterken elkaar en zorgen ervoor dat het eetpatroon steeds verder kan inkrimpen.

In de begeleiding kijk ik daarom niet alleen naar voeding zelf, maar juist ook naar de onderliggende spanning en angst, de voorspelbaarheid van eetmomenten en het stap voor stap opbouwen van vertrouwen en tolerantie. Kleine, haalbare stappen zijn hierin vaak belangrijker dan snelle veranderingen.

In mijn komende bijdrages neem ik je mee in wat ARFID precies is, waarom het zo hardnekkig kan zijn en wat in de praktijk vaak wel helpt.

Lieve groet, Roosje
www.lekkerik.nl

08/05/2026

Ons brein is geen vaste structuur. Het is veranderlijk. Plastisch. Altijd in beweging.

Neuroplasticiteit laat zien dat ons zenuwstelsel zich voortdurend aanpast door ervaring, herhaling en aandacht. Verbindingen tussen neuronen worden sterker of zwakker, nieuwe verbindingen ontstaan, en zelfs functies kunnen zich verplaatsen.

Wat je vaak denkt, voelt en doet, wordt letterlijk de structuur van je brein.

Maar dat roept een diepere vraag op:
-> Als het brein verandert, wat is dan het “ik” dat we zo vanzelfsprekend ervaren?

Wat we vaak “ego” noemen, kun je zien als een verzameling neurale patronen:
automatische gedachten over jezelf
vaste emotionele reacties
herhaalde manieren van interpreteren

Efficiënt voor het brein, maar niet altijd vrij.

Daar komt iets anders in beeld: Bewustzijn.

Het vermogen om gedachten te zien in plaats van er volledig in op te gaan.
Om gedrag te herkennen zonder er direct door gestuurd te worden.
Om ruimte te ervaren tussen prikkel en reactie.

En precies in die ruimte ontstaat iets interessants.

Niet alleen verandering van gedrag, maar verschuiving in identiteit.
Van automatische patronen -> naar bewuste aanwezigheid.
Van “ik ben mijn gedachten” -> naar “ik zie gedachten verschijnen”.
Van doen -> naar zijn.

Neuroplasticiteit maakt verandering mogelijk op biologisch niveau. Bewustzijn maakt het ervaarbaar.
Samen openen ze een vraag die zowel wetenschappelijk als existentieel is:

Hoeveel van wie je bent is vast en hoeveel wordt gevormd in dit moment?

Lieve groet, Roosje 🌹

Meer lezen hierover kan op het volgende blog: https://roosjejonker.nl/neuroplasticiteit-en-bewustzijn-hoe-je-brein-verandert-en-hoe-jij-jezelf-opnieuw-kunt-vormgeven/

21/04/2026

Veel mensen werken hard aan hun doelen. Ze zetten intenties, maken plannen en blijven streven naar groei in werk, geld of relaties. En toch… blijft de echte doorbraak soms uit.

Meer rust.
Meer ruimte.
Meer vervulling in wat je doet.

Wat ik steeds vaker zie (en ook in mijn werk herken), is dit:
Het gaat niet alleen om wat je mentaal wilt.
Het gaat ook om wat je systeem als veilig ervaart om te ontvangen.

Ons zenuwstelsel is voortdurend bezig met inschatten:
Is dit vertrouwd? Is dit veilig? Of is dit te groot, te nieuw, te spannend?

Ik zie bijvoorbeeld vaak mensen die klaar zijn voor een volgende stap in hun werk, maar toch blijven uitstellen, twijfelen of zichzelf klein houden op het moment dat het spannend wordt. Niet omdat ze het niet kunnen, maar omdat hun systeem nog niet gewend is aan die grotere zichtbaarheid of verantwoordelijkheid.

Als ergens diep vanbinnen succes, zichtbaarheid of overvloed ooit onveilig heeft gevoeld, dan kan het zijn dat je systeem je onbewust terugbrengt naar wat bekend is.

Niet omdat je het niet kunt.
Niet omdat je niet genoeg doet.
Maar omdat je systeem je probeert te beschermen.

Echte verandering vraagt daarom niet alleen richting en ambitie, maar ook een gevoel van innerlijke veiligheid om te kunnen ontvangen wat je verlangt.

In mijn werk met kinesiologie zie ik vaak hoe het lichaam hierin veel meer vertelt dan we met ons hoofd kunnen bedenken. Door het lichaam te betrekken, ontstaat er ruimte om vastgezette spanning en oude patronen los te laten.

En precies daar ligt vaak de echte verschuiving.

Lieve groet, Roosje

15/04/2026

Gisteren in mijn praktijk gingen we een vogel knutselen.

Een jongen van 8 zat tegenover me en keek eerst een beetje onzeker.
Niet zozeer over de opdracht zelf, maar over zichzelf.

Hij zei zacht:
“Ik kan dit toch niet goed.”

En dat hoor ik vaker dan je denkt.

We begonnen gewoon. Knippen, plakken, proberen.
En al snel ging het mis volgens hem: een hartjesvleugel scheef, iets te groot geknipt.

Zijn eerste reactie was meteen:
“Zie je wel…”

Ik stelde geen grote vragen.
Ik zei alleen:
“Zullen we eens kijken wat er wél al lukt?”

Langzaam veranderde er iets.

We keken samen naar de vogel:

de vorm was er
hij had zelf gekozen welke kleuren hij gebruikte
en hij was nog steeds bezig, in plaats van gestopt

Aan het einde zei hij iets kleins, maar krachtigs:
“Hij is eigenlijk best goed geworden.”

Dat moment is precies waar het voor mij om draait.

Zelfvertrouwen bij kinderen groeit niet door alles goed te doen.
Maar door te ervaren dat iets niet perfect hoeft te zijn om toch goed te zijn.

In mijn werk zie ik steeds weer:
het zit niet in grote woorden of ingewikkelde technieken, maar in kleine ervaringen waarin een kind merkt:
ik kan iets proberen, ook als het niet meteen lukt.

Soms verandert er niet veel aan wat een kind kan, maar alles aan hoe een kind naar zichzelf kijkt.

Lieve groet,
Roosje 🌹