27/07/2026
Een grens stellen, nee zeggen.
Makkelijk toch, zou je denken.
Maar voor veel vrouwen is dat het niet. Ze krijgen het er niet uit. Onrust in de buik. Een schuldgevoel. Een stemmetje dat zegt: doe maar niet zo moeilijk, pas je aan.
En misschien, ergens diep op de achtergrond, is er nog een ander stemmetje. Een deel dat wรฉl iets wil zeggen, maar het komt er gewoon niet uit.
Als je opgegroeid bent met het idee dat je pas meetelde wanneer je zorgde, je aanpaste of geen last was, dan leert je systeem iets. Namelijk: grenzen aangeven is niet okรฉ, het is zelfs riskant. Het kan je liefde of verbinding kosten.
Dus je leerde om te zwijgen. Meebewegen. Jezelf wegcijferen. Sterk te zijn. En onbewust sluimert dat nog steeds in je.
Een vrouw waar ik onlangs een sessie mee deed, snapte niet waarom ze soms zo ontzettend boos werd. We kwamen erachter dat een deel van haar die woede inzette, omdat ze diep van binnen hele andere dingen wilde doen en zeggen.
Door je niet te uiten, slaat dit naar binnen in je lichaam. Dit kan zich uiten in vermoeidheid, aanhoudende hoofdpijn, maagklachten, lage rugpijn, onrust zonder duidelijke reden.
Het begint met kleine signalen die steeds groter kunnen worden.
Ik kan me nog goed een paar momenten in mijn leven herinneren waarop ik duidelijk een nee, een grens, voelde, maar er niets mee deed. Bij mij uitte zich dat in overgeven. Dus kun je nagaan wat er dan allemaal in het lichaam gebeurt.
Je gaat tegen je eigen natuur in. Je authenticiteit. Je gevoelens en verlangens. Je wijst jezelf af. En daarmee houd je ook een patroon in stand.
รรฉn van de eerste dingen die ik mezelf leerde, was nee zeggen tegen de dingen die niet goed voelden. Natuurlijk moet je soms dingen doen die je liever niet wilt. Maar ik bedoel de herhalende patronen, die vaak voorkomen op het werk of in persoonlijke relaties.
Lees verder in de comments..
