27/09/2026
Waarom is eten zo vaak de sluitpost van een festival, retreat of training?
Dit moet me van het hart.
Ik maak het steeds weer mee: de prijs voor deelnemers is bepaald, het programma staat, de workshopgevers en muzikanten zijn geboekt. En dan wordt er pas iemand gezocht voor het eten. Kom ik met mijn offerte, dan is die te hoog. Of er moet over onderhandeld worden.
Dat raakt me. Want eten is geen detail dat je aan het eind nog even regelt. Mensen eten meerdere keren per dag. Ze komen aan tafel, ontmoeten elkaar, komen tot rust en krijgen weer energie voor wat er daarna gebeurt. Wat ik kook, is afgestemd op de mensen, het programma en de energie van het veld. Net als de locatie, de muziek en de workshops bepaalt de maaltijd mee hoe iemand het event beleeft.
Om de prijs te drukken, wordt me soms voorgesteld dat de organisatie de ingrediënten koopt en ik ‘alleen maar hoef te koken’. Maar wat ik inkoop, bepaalt wat ik op tafel kan zetten. Als ik daar geen zeggenschap over heb, kan ik mijn eigen kwaliteitsnorm niet waarborgen. Ik wil werken met 100% biologische producten en eten maken waar ik volledig achter sta.
En dan is er alles wat je aan het buffet niet ziet. Mijn team, mijn productiekeuken, vervoer, apparatuur, tafellinnen, aankleding en serveerschalen. De voorbereiding van maaltijden voor mensen met allergieën of dieetwensen. Als die wensen vooraf niet goed zijn uitgevraagd, vraagt dat op het laatste moment extra tijd, mensen, producten en vooral flexibiliteit en improvisatie.
Ik ben het eerlijk gezegd moe om mijn prijs steeds opnieuw te moeten verdedigen. Zeker als ik hoor: ‘Voor dat geld kunnen mensen ook in een restaurant eten.’ In een restaurant krijg je een portie van de kaart. Bij ons staat een vers bereid, biologisch buffet waar mensen naar behoefte kunnen eten. En in een restaurant ga je toch ook niet afdingen omdat je je eigen budget al had vastgesteld?
Ik weet dat veel organisatoren vanuit hun hart werken. Sommigen doen het naast ander werk, als seva of als bijverdienste. Die passie herken ik. Ik kook ook vanuit mijn hart. Maar dit is óók mijn vak en mijn inkomen. Ik betaal de mensen met wie ik werk. Ik draag de kosten en de verantwoordelijkheid. Daar hangt een reële prijs aan.
Wat het wrang maakt, is dat ik tijdens een event en achteraf vaak hoor hoeveel het eten heeft betekend. Hoe fijn het was dat er zo goed voor de deelnemers werd gezorgd. Maar bij de volgende editie begint het gesprek soms gewoon weer bij: kan het goedkoper?
Deelnemers mogen weten hoe hun eten tot stand komt. En ik vind dat ze een goede maaltijd verdienen: vers, biologisch, met liefde gemaakt en ondersteunend aan het proces waarvoor ze zijn gekomen.
Dus dit is mijn vraag aan organisatoren: welke energie wil je neerzetten en uitdragen? De energie van voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten? Of die van werkelijk willen zorgen voor de mensen die je uitnodigt?
Als het eten achteraf zo belangrijk blijkt te zijn, behandel het dan vooraf ook zo.
Maak het geen sluitpost.
www.gipsykitchen. com
