ClaudiaMostert.com

29/09/2026

Want stel dat die kracht nooit weg is geweest.

Stel dat je haar alleen heel lang hebt ingehouden.

En als je voelt dat je daar klaar mee bent, maar merkt dat je lijf toch weer in die oude spanning schiet: daarvoor is er de QuickShift. Geen groot verhaal over wie je zou moeten worden. We kijken naar wat jou op dit moment tegenhoudt om jezelf te laten zien en te ontvangen.
(link in de comments)

15/09/2026

Whoop Whoop!!! BIG NEWS....

DE NATUURWANDELINGEN KOMEN TERUG.

Ik dacht eigenlijk dat dit niet meer past bij mijn huidige aanbod... Maar toen dacht ik : "Claudia, sinds wanneer doe jij dingen omdat het moet passen????" Toen dacht ik: "boeien!!! Ik ben Claudia. Bij mij past sowieso nooit iets bij elkaar en toch werkt het altijd." ( Misschien daarom zelfs nog wel beter 😉 )

Dus ga ik weer doen wat ik het liefste doe en waar ik ook nog eens super goed in ben... ( Oh ja, dat mag je ook weer niet zeggen over jezelf. Doe het lekker toch!)

En ja, ik heb de tape nog.

Deze foto maakte ik op de dag dat we een stiltewandeling gingen doen. Voor de grap natuurlijk. Ik zou de mond van iedereen dichtplakken als ze niet stil konden zijn. ( was gelukkig niet nodig 🤫)

Want laten we eerlijk zijn: sommige mensen hebben tijdens een stiltewandeling nogal moeite met… stilte.

Maar uiteindelijk ging het daar natuurlijk niet om.
Een stiltewandeling gaat niet over braaf je mond houden omdat Claudia dat zegt. Het gaat over wat er gebeurt wanneer je even niet praat. Niet uitlegt. Niet analyseert. Niet ondertussen in je hoofd alle gesprekken van gisteren opnieuw voert.

Dan hoor je ineens de wind.
Je merkt dat je je kaken aanspant.
Je voelt hoe hoog je adem zit.
Je ontdekt dat je al een uur loopt zonder werkelijk aanwezig te zijn in je eigen lijf.
En soms merk je vooral hoe moeilijk het is om niet meteen iets te moeten doen met wat je voelt.

Dat is precies waarom ik deze wandelingen zo fijn vind.
Buiten kun je niet alles blijven wegdenken. Je loopt. Je voelt je voeten op de grond. Je hoort geluiden waar je normaal overheen leeft. Je lichaam krijgt ruimte om langzaam uit die voortdurende staat van aanstaan te komen.

De natuurwandelingen komen terug. Individueel, in de omgeving van Born.

Geen groep waarin je rekening moet houden met het tempo van anderen. Geen verplicht gezellig geklets. Geen coachgesprek waarin je jouw hele leven moet uitleggen voordat je mag ontspannen.

Je hoeft ook niet stil te zijn als dat niet prettig voelt.
We stemmen samen af hoeveel stilte erbij past. Misschien zijn het eerst korte momenten. Misschien wil je uiteindelijk bijna de hele wandeling zwijgend lopen. Misschien praat je juist wat meer omdat je hoofd anders ontploft.

Het hoeft niet op een bepaalde manier.

Ik begeleid je aandacht onderweg naar je lichaam en je omgeving. Naar je voeten. Naar je adem. Naar wat je hoort, ruikt en ziet. Naar de spanning die je misschien al zo lang normaal bent gaan vinden.

En nee, je hoeft geen coachvraag mee te brengen.

Je hoeft niets op te lossen.
Je hoeft niet te vertellen waarom je moe bent.
Je mag gewoon anderhalf uur buiten zijn met iemand die niet bang is voor stilte.

Ik heb eerder Mind Walk-groepen begeleid en mensen vertelden achteraf dat ze het gevoel hadden alsof ze een week waren weggeweest. Niet omdat we honderden kilometers liepen. Niet omdat er iets groots of spectaculairs moest gebeuren.
Maar omdat hun hoofd eindelijk even niet alles hoefde te dragen.

Dat is wat ik opnieuw wil aanbieden.
Een losse individuele natuurwandeling van ongeveer 90 minuten kost €95 inclusief btw.
Je kunt ook kiezen voor vier wandelingen voor €360. De wandelingen vinden plaats op maandagochtend, dinsdagochtend, donderdagochtend en vrijdagochtend, op afspraak.

Dus trek je schoenen aan.

Laat je telefoon lekker in je tas.

En maak je geen zorgen. Ik neem de tape mee. 😉

Alle informatie vind je hier:
https://claudiamostert.com/natuurwandelingen

Misschien heb je geen stilte nodig.
Misschien heb je gewoon nodig dat er eindelijk even niemand iets van je wil.

10/09/2026

Je wil een ruimer leven.
Meer vrijheid. Meer geld. Meer ruimte. Meer jezelf zijn.

Maar ondertussen kies je nog steeds de versie van jezelf waar niemand iets van vindt.

Niet te luid.
Niet te duidelijk.
Niet te succesvol.
Niet te veel ruimte innemen.
Niet te vaak nee zeggen.

En zeker als je uit een narcistische of controlerende dynamiek komt, kan dat patroon diep zitten

Ook als die persoon allang uit je leven is.
Je hebt misschien jarenlang geleerd om te scannen.

Hoe gaat die ander reageren?
Kan ik dit wel zeggen?
Ben ik nu te veel?
Moet ik mezelf uitleggen?
Kan ik beter gewoon toegeven zodat het rustig blijft?

Op een gegeven moment is er misschien niemand meer die je klein houdt.
Maar doe je het zelf nog wel.
Niet omdat je dat bewust kiest.
Omdat je lichaam die route kent.
Aanpassen. Inhouden. Controleren. Vooruitdenken. Grenzen verschuiven. Eerst rekening houden met iedereen en daarna pas met jezelf.

En daar zit het echte werk.
Niet alleen weggaan bij wat je klein hield.
Maar stoppen met jezelf klein hóúden nadat je eruit bent.

Want je kunt niet een groter leven bouwen terwijl je nog steeds probeert ervoor te zorgen dat niemand iets van je vindt.
Er gaat iemand iets van je vinden.
Laat ze.

Jij hoeft jezelf daar niet langer voor in te leveren.
Herken je jezelf hierin? Op ClaudiaMostert.com vind je onder andere Herstel na narcistisch misbruik en mijn andere werk rondom grenzen, het lichaam, spanning en stoppen met jezelf kleiner maken.

vrouwelijkekracht

07/09/2026

Je vraagt het universum om een teken en zodra je ergens schijtziek van wordt, ga je mediteren tot je er weer tegen kunt.
Ook een aanpak.

Je baan irriteert je. Dat eeuwige beschikbaar zijn irriteert je. Je hoort jezelf "ja hoor, doe ik wel" zeggen en denkt ondertussen: waarom komt dit go*******me altijd bij mij terecht. En dan ga je onderzoeken waarom je zo getriggerd bent.

We zijn behoorlijk doorgeslagen in overal iets te helen. Je mag ergens ook gewoon klaar mee zijn. Zonder eerst uit te zoeken wat je overgrootmoeder ermee te maken had.

Kom je uit een narcistische dynamiek, dan ken je dat eindeloze onderzoeken van jezelf waarschijnlijk wel. Lag het aan mijn toon. Verwacht ik te veel. Had ik het anders moeten zeggen.

Die relatie is voorbij. En nu zit je tegenover je leidinggevende alvast uit te leggen dat je snapt dat er weinig budget is.
Je kwam om meer salaris te vragen.
Je bent inmiddels zijn begroting aan het verdedigen.

Of iemand wil iets voor je betalen. Jij meteen: "Nee joh, hoeft niet!" Hoeft inderdaad niet. Diegene bood het aan. Je had er bijna een fijne ervaring aan overgehouden.

Over dát soort momenten wil ik het hebben.
Je kunt precies weten hoe je ex in elkaar zit en ondertussen amper weten wat jij eigenlijk wilt. Wat je lekker vindt. Hoeveel je wilt verdienen. Wat je wilt aannemen zonder meteen te berekenen hoe je het terugbetaalt.

En ja, daar zit je lijf middenin.
Merk eens op wat er gebeurt als je een bedrag uitspreekt en dan je mond houdt. Die spanning in je buik. De neiging om te lachen. Toch nog snel "als dat mogelijk is" erachteraan.

Dat moment interesseert me. Hoe snel je je eigen vraag weer kleiner maakt zodra het ongemakkelijk wordt.

Geld. Genieten. Iets aannemen en het daarbij laten.

Met mijn QuickShift, 15 minuten audio, werk je met precies die spanning rond vragen en ontvangen. Je vindt hem op claudiamostert.com.

07/09/2026

Je vraagt het universum om een teken en zodra je ergens schijtziek van wordt, ga je mediteren tot je er weer tegen kunt.

Ook een aanpak.

Je baan irriteert je. Dat eeuwige beschikbaar zijn irriteert je. Je hoort jezelf "ja hoor, doe ik wel" zeggen en denkt ondertussen: waarom komt dit go*******me altijd bij mij terecht. En dan ga je onderzoeken waarom je zo getriggerd bent.

We zijn behoorlijk doorgeslagen in overal iets te helen. Je mag ergens ook gewoon klaar mee zijn. Zonder eerst uit te zoeken wat je overgrootmoeder ermee te maken had.

Kom je uit een narcistische dynamiek, dan ken je dat eindeloze onderzoeken van jezelf waarschijnlijk wel. Lag het aan mijn toon. Verwacht ik te veel. Had ik het anders moeten zeggen.
Die relatie is voorbij. En nu zit je tegenover je leidinggevende alvast uit te leggen dat je snapt dat er weinig budget is.
Je kwam om meer salaris te vragen.
Je bent inmiddels zijn begroting aan het verdedigen

Of iemand wil iets voor je betalen. Jij meteen: "Nee joh, hoeft niet!" Hoeft inderdaad niet. Diegene bood het aan. Je had er bijna een fijne ervaring aan overgehouden.

Over dát soort momenten wil ik het hebben.

Je kunt precies weten hoe je ex in elkaar zit en ondertussen amper weten wat jij eigenlijk wilt. Wat je lekker vindt. Hoeveel je wilt verdienen. Wat je wilt aannemen zonder meteen te berekenen hoe je het terugbetaalt.

En ja, daar zit je lijf middenin.
Merk eens op wat er gebeurt als je een bedrag uitspreekt en dan je mond houdt. Die spanning in je buik. De neiging om te lachen. Toch nog snel "als dat mogelijk is" erachteraan.

Dat moment interesseert me. Hoe snel je je eigen vraag weer kleiner maakt zodra het ongemakkelijk wordt.

Geld. Genieten. Iets aannemen en het daarbij laten.
Met mijn QuickShift, 15 minuten audio, werk je met precies die spanning rond vragen en ontvangen. Je vindt hem op claudiamostert.com.

27/08/2026

Je prijs verhogen is makkelijk.
Je past het bedrag aan.
Je zet het op je pagina.
Je zegt tegen jezelf: vanaf nu vraag ik dit.

En dan vraagt iemand wat het kost.
Ineens voel je je keel.
Je buik.
Je gezicht.
Je neiging om uit te leggen waarom het bedrag logisch is.
Alsof je toestemming moet krijgen voor je eigen prijs.

Daar gaat mijn nieuwe blog over.
Niet over slimmer prijzen.
Niet over nóg een strategie.
Niet over jezelf overtuigen met affirmaties.

Over het moment waarop je lijf zegt: doe normaal.
Want vaak is je prijs niet het probleem.
Het probleem is dat jouw systeem het nog niet kan dragen dat iemand jou op dat niveau ziet, kiest en betaalt.

Je kunt je prijs verhogen.
Maar kun je blijven staan als je hem noemt?

https://claudiamostert.com/je-prijs-verhogen-is-makkelijk-hem-dragen-is-iets-anders/

Je prijs verhogen is makkelijk. Hem dragen is iets anders.Je kunt vandaag besluiten dat je prijs omhoog gaat.Nieuwe pagina maken.Nieuw bedrag erop.Link aanpassen.Desnoods nog een mooie zin erbij over de waarde van je werk.Klaar.En dan komt het echte stuk.Niet het bedrag.Jij.Want zodra iemand vraagt....

27/08/2026

Kwam gisteren weer zo'n reel voorbij.... Vijf uur opstaan, koude do**he, grinden tot je omvalt.

Zucht.

Heb dat een tijd geprobeerd. Vroeg op, agenda strak, alles gepland. Moe werd ik daar vooral van.

Het geld kwam er niet harder van binnen.

Dus deed ik het tegenovergestelde. Minder moeten. Meer aanwezig bij wat ik toch al aan het doen was.

Werkt beter. Punt.

QuickShift kan dat ook. Vijftien minuten, geen intake, geen wachttijd. Link in bio.

25/08/2026

Zes weken niks gepost.... Geen strategie erachter. Gewoon geen zin.

Ondertussen heb ik gewoon mensen geholpen. Geen protocol, geen vast stappenplan, geen Zoom-call waar we eerst tien minuten over het weer moeten kletsen voor we bij het echte werk komen.

Zo werk ik nou eenmaal. Met of zonder post erover.

☀️

04/08/2026

Al een paar weken niks gepost.

Vakantie, kids de hele dag thuis, en een laptop die ergens onderin mijn tas ligt te verstoffen omdat ik geen seconde puf had om nog iets te bedenken voor Instagram.

Ik zat op een tuinstoel met een lauwe koffie en dacht: dit is genoeg. Content mag wachten.

En dan komt er dus ook weinig binnen. Logisch. Geen post, geen contact, weinig omzet. Wist ik van tevoren ook wel.

Maar mijn zenuwstelsel had daar he-le-maal geen moeite mee.

Sterker nog. Voor het eerst in maanden geen caption in mijn hoofd, geen foto die nog moest, geen "moet ik hier nog iets van maken". Gewoon stilte, en een hoofd dat even niks hoefde te verzinnen.

Ik werd er stiller van. Rustiger ook, al duurde het een paar dagen voor ik dat doorhad.

Een vreemd cadeau van een zenuwstelsel dat normaal altijd iets wil laten zien.

En nu, met nog 2,5 weken te gaan, voel ik mijn hoofd al stiekem rekenen hoeveel ik moet posten om dit "goed te maken".

Daar begin ik dus niet aan.

20/07/2026

Go with the flow.
Ik krijg daar altijd een beetje jeuk van als mensen dat te makkelijk zeggen. Alsof je achterover moet leunen, een kaars moet aansteken en dan komt alles vanzelf naar je toe gevlogen.

Zo werkt het dus niet.

Maar er zit wel iets in. Alleen niet op de manier waarop het meestal wordt gebracht.
Vertrouwen is niet iets wat je alleen denkt. Je kunt honderd keer tegen jezelf zeggen "ik vertrouw erop". Staat je lijf ondertussen in paniek, dan vertrouw je dus niet. Dan denk je vertrouwen. Maar je voelt tekort.

Dat merk ik sterk met ondernemen. Werk je in loondienst, dan komt je salaris meestal gewoon op een vaste dag binnen. Lekker overzichtelijk, saai misschien, maar overzichtelijk. Als ondernemer werkt dat anders. Soms gebeurt er weken bijna niks. En soms haal je in één week je halve maandomzet. Of meer.

Leer je daar niet stevig in staan, word je knettergek. Halverwege de maand zit je al te rekenen. Hoeveel moet er nog binnenkomen? Wat als het niet lukt? Wat als deze maand k*t wordt?

En dan schiet je in de kramp. In tekort, in controle, in paniek, in geforceerd dingen bedenken omdat er nu geld moet komen.

Bij mij werkt dat meestal voor geen meter. Vanuit die stress maak ik hele andere keuzes. Ik ga trekken, duwen, overdenken, te veel tegelijk doen, mijn rust skippen, mijn lijf negeren, doen alsof harder werken altijd het antwoord is.

Terwijl ik inmiddels weet dat dat bij mij vaak niet het antwoord is. Ik moet juist terug. Naar mezelf, naar rust, naar mijn lijf, naar vertrouwen dat niet in mijn hoofd zit maar ergens dieper.

En ja, rust nemen is echt een puntje bij mij. Laat ik het netjes zeggen: ik ben er dramatisch slecht in.

Maar doe ik het wel, dan verandert er iets. Niet magisch, in de zin van op de bank liggen en er staat ineens tienduizend euro op mijn rekening. Was het maar zo'n feest.

Mijn energie verandert. Ik ga scherper zien. Ik voel beter wat klopt. Ik reageer minder vanuit paniek. Ik trek niet meer overal aan. Ik blijf meer bij mezelf.
En vanuit daar komen precies de dingen die moeten komen. Een aanvraag. Een gesprek. Een idee. Een bericht. Een verkoop. Een opening die ik in stress waarschijnlijk had gemist.

Vorige maand had ik ook zo'n maand. Een week voor het einde nog behoorlijk ver van mijn omzetdoel. Mijn hoofd kon meteen beginnen. Hallo paniek, hallo rampscenario's, hallo "zie je wel", hallo "je moet harder werken".
Maar ergens voelde ik: nee. Niet in die kramp. Gewoon blijven bewegen, blijven luisteren, blijven doen wat klopt, rust nemen, niet dichtklappen, niet in tekort gaan hangen.

En ja hoor. Het kwam.
Ik dacht mezelf niet rijk. Ik deed niet alsof er niks aan de hand was. Ik ging simpelweg niet mee in de paniek.

Dat is voor mij go with the flow. Bewegen zonder jezelf kwijt te raken. Vertrouwen zonder je ogen dicht te doen. Weten dat je niet vanuit angst hoeft te creëren.
Geld, klanten, kansen, omzet, ontvangen, het stroomt niet beter omdat jij jezelf helemaal vastzet.

Soms is de meest zakelijke keuze die je kunt maken niet nog harder duwen. Maar even stoppen. Terug je lijf in. Ademen. Voelen wat klopt. En dan pas bewegen.