Soulclear

19/10/2026

Zoveel mensen schrijven en spreken over de schuld die bij ouders ligt voor ‘wat ons is aangedaan!’

Las het net nog in het boek ‘Complexe PTSS’ waarin letterlijk staat dat we onze ouders de schuld kunnen geven ‘van de vreselijke opvoedingspraktijken’.

Dat vind ik kwalijk!!!
Jaren geleden was ik hier vol in meegegaan en voelde ik enorm veel woede en verdriet.
Zoveel ‘waarom’-vragen en verwijten en….

Wanneer mensen door pijn heengaan dan wijzen ze snel en dat is heel begrijpelijk!
Heb ik dus ook gedaan!

Maar wanneer je hun verhaal kent, hun jeugd, trauma’s, alles..
Dan kan het toch ook wel gebeuren dat er meer compassie voor hen komt.

Wanneer je je gaat inleven in hun leven en het leven van je grootouders en eventueel nog verder terug..
Dan kan het meer als begrijpelijk gaan aanvoelen dat dit allemaal doorgegeven werd.

Er kan nog steeds boosheid zijn over waarom niemand dit dan naar behoren aangepakt heeft zodat die verhaallijn, karma, overtuigingen en programmeringen konden stoppen!!!

Om dan weer te beseffen dat we nu echt in een tijd leven waarin veel mensen dieper gaan graven in hoe, waarom, etc.
Antwoorden willen en willen begrijpen!
Een tijd waarin wegstoppen niet altijd meer kan.

En helaas zijn er ook echt verhalen waarbij een ouder bewuste verkeerde keuzes heeft gemaakt! Die schadelijke keuzes wil ik niet goedpraten. Maar ergens is het ook goed om (vooral voor jezelf) een bepaalde afsluiting te kunnen krijgen.

Ik heb er, als ouder van 2 zoons, ook al regelmatig over nagedacht, dat zij later ook naar ons kunnen gaan wijzen wellicht?
Ons de schuld geven over hoe wij hen hebben opgevoed!?
Ik ben daar eerlijk gezegd weleens bang voor..
Maar dan herken ik de woorden weer die ik vaker hoorde…
“Ik deed wat ik kon” ofwel “Ik doe wat ik kan!”

Woorden waar mijn boosheid van kon ontvlammen, maar ik mezelf nu weleens op betrap dat ik ze denk of zeg..

Herken je het van ‘de schuld geven aan’?
En denk je ook weleens na over je eigen kinderen?

Voel je vrij om hier of in DM te reageren!
Liefs Wendy ❤️

18/10/2026

Lees dit eerst even voordat je valt over de uitspraak die ik in het filmpje doe.

Wanneer je zelf neurodiverse labels hebt ontvangen de laatste jaren en er is iets met je kind dan denk je al snel in dezelfde termen.
Als bewuste moeder kun je de overlap en herkenning zien bij elkaar.

Totdat er bij diagnostiek HECHTINGSPROBLEMEN uitkomt door de postnatale depressie die je vernoemd hebt in de vragen die gesteld werden.

Hechtingsproblemen kan je als moeder niet ontkennen dat het iets met jou te maken heeft. Dat haalt gevoelens van schaamte en schuld omhoog.
Bij neurodiversiteit heerst vaker opluchting omdat je het gevoel hebt ‘niet gek te zijn’: “zie je wel ik wist dat er iets meer aan de hand was!”

Met een school die aangaf pas iets te kunnen betekenen voor onze zoon met een diagnose en er iets anders uit kwam dan wij verwacht hadden, was dat even aanpassen.

Totdat het stof kon neerdalen en mijn man en ik erover hadden gepraat.
Want wanneer hechting of trauma vroeg gezien wordt dan kan het meteen aangepakt worden. Dan kan het verwerkt worden en hoeft het niet te blijven etteren.

Het kan wel zijn dat er nog iets onder ligt.
Of zoals met het kip/ei verhaal, trauma wat een anderswerkend brein in de hand helpt of een anderswerkend brein wat trauma in de hand kan helpen.

Wanneer je gaat kijken naar de hele vele verhalen van trauma rondom de zwangerschap en geboorte dan ligt daar ook echt nog een sleutel.
& daarnaast nog de opvoeding die je krijgt en wat je van je ouders (met hun eigen trauma’s) meekrijgt en hun manieren overneemt..
Het spiegelen waar ik het over had in het vorige filmpje..
Intergenerationele stukken.

Het is een hele waslijst aan mogelijkheden.

Het is ook niet altijd even makkelijk ‘op te lossen’ (want in hoeverre los je iets op en in hoeverre hoort het bij iemand).

Het is denk ik goed om dit open te gooien en dat er eerlijk en oprecht op gereageerd mag worden.
Voel je boosheid of verdriet?
Voel je dat je geraakt wordt door dit bericht?

Je mag het delen wanneer je je veilig voelt om dit te delen. Hieronder of in DM.

Liefs Wendy 😘

16/10/2026

~ Gespiegeld worden is niet makkelijk! ~

Het vraagt om bewustwording..
Het vraagt om stilstaan..

Ik heb het al best wel vaak mee gemaakt dat mensen een hulpvraag hebben, maar wanneer er dan een spiegeling naar henzelf uitkomt, ze dat niet kunnen of willen ontvangen.

Een kind met bepaalde behoeften bijvoorbeeld of een dier in je huis met een bepaalde ziekte.

Uit liefde willen ze ons iets laten zien.
Niet om ons te pesten of te irriteren.

En al helemaal niet zodat wij ons er schuldig over zouden voelen.
Nogmaals, dit wordt vanuit liefde gedaan, gedragen, uitgebeeld en voorgesteld.

Zelfs met iets simpels als een krachtdier wat iemand niet wil.. stel dat ik een mier zou zien voor iemand, tja.. wie zit daar op te wachten!?
Zelfs de boodschap kan dan geheel aan ze voorbij gaan.
Of er komt gewoon geen enkele reactie op.
Het wordt genegeerd of afgedaan als onzin.

Bewust zijn van een spiegeling is makkelijker gezegd dan gedaan.

Kun je spiegelingen ontvangen?
Kun je ze zien zoals ze zijn? Of er tijd voor nemen om het binnen te laten komen?

Ik ben benieuwd naar je reactie.
Liefs Wendy ❤️✨

12/10/2026

“Meer dan 25 jaar geleden begonnen de spannings- en de angstklachten al.
Toen nog klein en goed te handelen.

Rond mijn 20e ging ik voor het eerst naar de dokter voor mijn spanningshoofdpijn. Ik kreeg een doorverwijzing naar de Fysio waar ik, vanaf dat moment, ieder half jaar naartoe moest voor een ‘onderhoudsbeurt’ omdat het weer te erg opliep.

Jaren volgehouden tot ik in 2017 na een postnatale depressie (waar ik niet voor geholpen ben omdat ik bang gemaakt werd om naar de huisarts te gaan) in een burn-out belandde.

De zoektocht ging van start..”

Lees verder op www.soulclear.nl/wat-is-het-nou/

07/10/2026

Holistisch centrum Huna te Veghel is al een prachtig bestaand gezondheidscentrum, maar zal per februari 2027 uitbreiden en ik mag daar deel van uitmaken! 🥳🥰

Ik voel al jaren dat ik deel wil uitmaken van een groep ondernemers die soortgelijk werk doen en/of elkaar aanvullen!
De komende tijd zal er meer over bekend worden en zal ik het hier ook delen!

Can’t wait! Zoveel zin in!
❤️🥰❤️

Vanaf februari 2027 breiden we uit met een tweede locatie, direct naast onze huidige plek in Veghel. Daarmee ontstaat er nog meer ruimte voor behandelingen, therapie, persoonlijke ontwikkeling en ontmoetingen.

26/09/2026

~ Afgeleid of geleid? ~

Intuïtief werken betekent ook alles meenemen wat zich aandient!

Toen ik begin 2019 begon, werkte ik veel met wandelcoaching, sessies in het bos. Het nadeel was toen “oh kijk daar, een vlinder!”..
Ofwel ik was snel afgeleid..

Door de jaren heen mocht ik leren hoe elk teken op het pad, maar ook tijdens een opstelling binnen, van groot belang is in het geheel!
Ik hoef de vlinder niet te benoemen en dus een persoon te onderbreken, maar enkel aan te wijzen en de ander ziet het teken, de boodschap die ze op dat moment bij hun verhaal mogen ontvangen.

Toeval bestaat NIET!

Alles heeft een betekenis!

Bijvoorbeeld wanneer iemand in het veld gaat staan op een bepaalde plek en er komen ineens allemaal sirenes voorbij!
Dan komt de vraag op wat er daar gebeurt of gebeurd is.

Wanneer Lizzy ineens wakker schiet en vilten gaat verschuiven in het veld of naar buiten wil, of iets zoekt onder een kast, dan zit daar allemaal betekenis bij.

Ik mocht leren niets meer voor lief te nemen en alles aandacht te geven waar kan en nodig is.

Zo werd ADHD achtige trekjes juist iets positiefs ipv negatief.
Ik kon mijn opmerkzaamheid inzetten voor iets moois en krachtigs.

Waar iets een ander niet zou opvallen, heb ik het snel in de gaten.

Valt jou ook zoveel op om je heen?
Ben je bewust van de ontoevalligheden daarin?

Ben je benieuwd wat ik voor je zou kunnen betekenen?
Je kunt vrijblijvend een kennismakingsgesprek inplannen. Zo leer je mij en mijn werkwijze al wat kennen.

Heel veel liefs, Wendy
☀️❤️