22/10/2026
Een bijzonder gesprek met Cody 🐴❤️
Een tijdje geleden kreeg ik een berichtje van de wanhopige eigenaar van een paard dat ze had gekocht. Ze probeerde al maanden een band met hem op te bouwen, maar hoe hard ze ook haar best deed, het klikte niet echt tussen hen. Ze had al van alles geprobeerd en was uiteindelijk via via bij mij terechtgekomen.
Ze vroeg mij of ik misschien contact kon maken met haar paard, Cody, om te ontdekken wat er in hem omging en wat hij nodig had.
Wanneer ik contact maak met een dier, vraag ik vooraf alleen om een foto, de naam en de leeftijd. Ik wil namelijk zo blanco mogelijk het gesprek ingaan, zonder voorkennis of verwachtingen. Zo kan ik me helemaal openstellen voor wat het dier mij wil vertellen, laten voelen of laten zien.
En wat Cody mij vertelde, raakte me diep. ❤️
Een paard dat zichzelf niet goed genoeg vindt
Toen ik de foto van Cody zag, voelde ik meteen een enorme leegte en verdriet. Dat gevoel kwam tijdens het gesprek steeds opnieuw naar voren.
Cody liet me voelen en zien hoe onzeker hij was. Hij leek ervan overtuigd dat hij niet goed genoeg was. Ik vertelde hem dat ik hem een prachtig, slim en lief paard vond. Zijn reactie brak mijn hart: hij vond zichzelf dom.
Ik vroeg hem waarom hij dat dacht. Zijn antwoord was dat zijn vorige eigenaar dat tegen hem had gezegd. Ook vertelde hij me dat hij was geslagen. Daarbij liet hij mij zijn hoofd zien.
Hij vertelde dat hij vaak klappen had gekregen wanneer hij iets niet goed deed.
Ik heb geprobeerd hem duidelijk te maken dat het niet zijn schuld was. Dat wanneer een paard iets niet begrijpt, het aan de ruiter is om het op een andere manier uit te leggen. Een paard kan niet weten wat er van hem wordt verwacht als het hem niet duidelijk wordt gemaakt.
Ik vertelde hem dat hij niet dom was. Dat hij niet slecht was en dat hij niet steeds hoefde te denken dat hij iets verkeerd deed.
Wat moet er veel verdriet in zo'n dier zitten als hij zichzelf zo is gaan zien…
Voelt Cody zich wel thuis?
Ik vroeg Cody of hij zich fijn voelde op de plek waar hij nu woonde. Hij vertelde dat hij zich er nog niet helemaal op zijn plek voelde en dat hij daar onzeker over was.
Toen ik vroeg waarom, kwam opnieuw diezelfde twijfel naar boven: hij wist niet zeker of hij wel goed genoeg was.
Dat vond ik zo verdrietig. Een paard dat niet alleen onzeker is over zijn omgeving, maar ook over zichzelf. Een paard dat blijkbaar is gaan geloven dat hij niet goed genoeg is om liefde en vertrouwen te verdienen.
Ik vroeg hem of hij van zijn baasje hield. Zijn antwoord kwam aarzelend: misschien…
Dat ene woordje zei voor mijn gevoel zoveel.
Vervolgens vroeg ik hem wat hij nodig had.
Zijn antwoord was: onvoorwaardelijke liefde.
Op dat moment schoot ik echt vol. Het kwam zo binnen. Hoe verdrietig is het als een dier blijkbaar zo veel behoefte heeft aan liefde, veiligheid en vertrouwen?
En alsof dat nog niet genoeg was, vertelde hij me dat hij eigenlijk vooral rust wilde. Rust in zijn hoofd.
Geen druk. Geen verwachtingen. Geen gevoel dat hij het steeds verkeerd deed. Gewoon rust.
Een bodyscan bij Cody
Ik vroeg Cody of ik een bodyscan bij hem mocht doen. Ook daar reageerde hij heel aarzelend op. Ik heb hem meteen uitgelegd dat ik hem niet zou aanraken, dat het geen pijn zou doen en dat hij me daarbij wel een beetje moest helpen.
Uiteindelijk kon ik zowel zijn buitenkant als zijn binnenkant scannen.
Steeds opnieuw kwam hetzelfde gebied naar voren: zijn kaak, lippen en kingroeve. Ik wist op dat moment niet of hij daar eerder iets aan had gehad. Hij gaf tijdens het gesprek ook niet aan dat eten moeilijk was, maar het gebied bleef mijn aandacht trekken.
Later bleek dat Cody bij de tandarts was geweest.
Ook vertelde zijn eigenaar me na afloop dat Cody kopschuw was. Het was daardoor lastig om hem een halster of hoofdstel om te doen. Dat sloot aan bij wat hij mij tijdens het gesprek over zijn hoofd had laten zien.
Wat vindt Cody eigenlijk fijn?
Ik vroeg Cody wat hij fijn vond.
En weet je wat hij antwoordde?
Dat wist hij niet.
Ook dat vond ik ontzettend schrijnend. Een paard dat niet goed weet wat hij fijn vindt, dat zo onzeker is en dat vooral lijkt te verlangen naar rust en liefde.
Het gesprek gaf mij het gevoel dat Cody veel had meegemaakt en dat zijn vertrouwen ernstig beschadigd was. Er leek sprake van een diep trauma.
Ik heb zijn eigenaar daarom geadviseerd om de komende tijd vooral te investeren in hun band. Iedere dag tegen Cody vertellen dat hij mooi, lief en geweldig is. Maar niet zomaar wat woorden uitspreken: het moest écht vanuit het hart komen.
Hem aandacht geven, bij hem zijn en hem laten voelen dat hij veilig is. Voorlopig zo min mogelijk van hem vragen. Eerst vertrouwen opbouwen, zonder druk of verwachtingen.
Want soms hoeft een dier niet nóg meer te leren. Soms moet het eerst ervaren dat het goed is zoals het is.
Aan het einde van ons gesprek vroeg ik Cody wat hij ermee wilde doen.
Hij antwoordde dat hij het zou proberen.
Ik vroeg hem: Wat ga je proberen, Cody?
Zijn antwoord was: mijn baas leren vertrouwen. ❤️
Die woorden raakten me opnieuw.
Een paar weken later…
Na het gesprek heb ik met de eigenares overlegd over wat Cody nodig zou kunnen hebben en hoe ze hem daarbij het beste kon ondersteunen.
Een aantal weken later ontving ik een mail van haar. Ze vertelde dat de band tussen haar en Cody veel sterker was geworden. Doordat Cody tijdens het gesprek als het ware had kunnen vertellen wat er in hem omging, wist zij beter wat er mogelijk met hem was gebeurd en waarom hij op bepaalde manieren reageerde.
Ze kon hem daardoor met meer begrip, geduld en aandacht benaderen.
En juist dat kan zo'n verschil maken.
Een dier dat eerder misschien niet begrepen werd, krijgt nu de ruimte om op zijn eigen tempo vertrouwen op te bouwen. Een eigenaar die eerst niet goed wist hoe ze contact kon maken, begrijpt nu beter wat haar paard nodig heeft.
Natuurlijk vraagt het herstellen van vertrouwen tijd. Zeker wanneer een dier nare ervaringen heeft meegemaakt. Maar met geduld, veiligheid, liefde en respect kan er stap voor stap iets heel moois ontstaan.
Wat dit gesprek mij opnieuw heeft geleerd ❤️
Cody heeft mij laten zien hoe belangrijk het is om verder te kijken dan het gedrag van een dier.
Achter onzekerheid, angst of weerstand kan een verhaal schuilgaan dat we niet kennen. Een paard dat moeilijk een halster om laat doen, wil misschien niet lastig zijn. Een paard dat niet meewerkt, begrijpt misschien niet wat er van hem wordt gevraagd of heeft geleerd dat mensen niet te vertrouwen zijn.
Dat betekent niet dat we altijd weten wat er in een dier omgaat. Juist daarom is het belangrijk om goed te kijken, te luisteren en met geduld te ontdekken wat een dier nodig heeft.
Voor mij was dit een bijzonder en emotioneel gesprek met een prachtig dier.
En Cody? Die mag nu, samen met de eigenares, op zijn eigen tempo ontdekken dat hij wél goed genoeg is. Dat hij niet alles perfect hoeft te doen. En dat vertrouwen en liefde mogen groeien, zonder dat daar iets tegenover hoeft te staan.
Want ieder dier verdient het om zich veilig, geliefd en begrepen te voelen. 🐴❤️
Dank je wel, Cody, dat ik even naar jouw verhaal mocht luisteren.
