Moon Crow Medicine

29/10/2026

Vanochtend reed ik door het bos. Het licht viel door de goudgele bladeren en ik zag hoe ze zich zonder enige weerstand aan de aarde gaven.

Afgelopen weekend, met de volle maan en de storm, waaide er ook door mij iets heen. Rouw kwam, en zij liet me voelen wat in afronding is. Er is verdriet, en er is verlies. Zoals het buiten was, zo was het binnen.

Onlangs schreef ik mijn autobiografie voor de opleiding tot geestelijk verzorger. Wat ik daar keer op keer terugvond: als ik werkelijk durf te vertrouwen en me overgeef, verschijnt er een vorm die beter past bij wie ik aan het worden ben.

Een boom weet dat al. Wat hij heeft opgevangen gaat terug naar de grond, als voeding. De nieuwe vorm is er nog niet.

We gaan het donker in. Dit weekend is het Samhain en de sluiers worden dun. De voorouders komen dichterbij. Zij hebben alles al geleefd en kennen dit veld van niet-weten.

Als het ongemakkelijk wordt, kijk naar buiten. Neem deze vragen mee:

Wat mag er in jou vallen, zoals een blad valt?
Waar houd je nog vast aan een vorm die al voorbij is?
Wat heb je nodig om te kunnen zijn met niet-weten?
Wie of wat mag je daarin begeleiden?

22/10/2026

Gisteren zat er een vrouw tegenover me die al lang vecht tegen haar verslaving.

Het Wiel wees niet naar de verslaving. Het wees naar vriendelijkheid, naar de relatie met zichzelf die ergens onderweg stil is komen te liggen.

Wat ik steeds weer zie bij verslaving is hoeveel schuld en schaamte eromheen ligt. We wijzen naar onszelf, keer op keer. En juist dat maakt de weg terug naar verbinding zo smal.

Tegen iets vechten kost levensenergie. Je blijft staan in hetzelfde veld waarin de pijn is ontstaan, en daar vindt die pijn zelden een uitweg.

Het Medicijnwiel nodigt je uit om te kijken in welke windrichting iets vastzit. En dan hulp te vragen aan de richting die er tegenover staat.

Dan haal je niets meer weg. Je voegt iets toe: vriendschap met jezelf, juist op de plek waar je jezelf het hardst veroordeelt. Daar komt beweging in je systeem en keert de levensenergie terug.

Zo keer je terug uit de onderwereld. Niet door jezelf eruit te slepen, maar doordat iemand je de hand reikt. En die iemand mag jij zelf zijn.

In Rooted werken we met het Medicijnwiel, voor vaste grond onder je voeten. Voel je dat dit voor jou is, stuur me een bericht.

zelfcompassie schaamte onderwereld rooted healer

19/10/2026

Een vrouw zit tegenover me. Ze is verdwaald in haar hoofd. Ze beredeneert en zoekt naar oplossingen, naar wat er misging. Ze vertelt over haar miskraam alsof ze een fout opbiecht. Haar lichaam had het niet gehouden. Zij had het niet gehouden.

Haar buik vertrouwt ze niet meer. Daar inzakken voelt onveilig, want daar is het leeg.

Ik nodig haar uit om toch te zakken. Langzaam, met de adem mee, naar die plek die zo leeg voelt.

En juist daar wordt het stil. Juist vanuit die leegte komt er contact met iets dat kleiner en zachter is dan wij allebei. Het sterrenkindje dat niet kwam.

Ik zie haar gezicht veranderen. Eerst opluchting, dan tranen die ze lang heeft vastgehouden. Ze hoeft niets meer uit te leggen. Ze weet.

Dat moment heb ik in zoveel gezichten gezien.

Bij de vrouw die na jaren IVF bij mij kwam, en drie maanden later zwanger was. Bij de moeder die afscheid moest nemen na een stilgeboorte. Bij de vrouw bij wie ineens een voormoeder in het veld stapte. Ook zij had een kind verloren, een kind dat er niet mocht zijn, en daardoor was er van alles in de lijn gaan verschuiven. Bij de vrouw die de opdracht kreeg een altaar te bouwen voor haar verdriet.

Ze kregen allemaal meer ruimte, meer lucht. Niet omdat het verdriet verdween. Er landde een diep weten over het waarom, en over wat er nodig was om te ontvangen of om naast zich neer te leggen.

Dat is wat rouw doet. Ze haalt niets weg van de pijn. Ze breekt je open, zodat je kwetsbaar kunt zijn en je kunt laten dragen.

Ik zie haar als een vroedvrouw. Zij helpt je geboren worden in een andere vorm.

Op 30 oktober houden Myra Tierra en ik Rouw, een helend veld. Een cirkel met adem, klank, stilte en aanraking.

Verlang je naar een langere, persoonlijke bedding, dan kun je 1-op-1 met mij werken in Rebearth. Ik volg jou, en samen ontrafelen we wat dit sterrenkindje in jou heeft aangeraakt.

De links staan in mijn bio, of stuur me een bericht.

16/10/2026

05/10/2026

Tien jaar geleden liet ik mijn grootste droom los. De droom van een gezin.

Er ging een knop om. Dan doe ik het alleen.

Zo werd mijn dochter geboren, in een andere vorm dan ik ooit voor me had gezien. Het leven vroeg mij het ouderschap alleen te dragen.

Ik zeg weleens dat het het mooiste en het moeilijkste is wat ik ooit heb gedaan. Ik ben zo dankbaar dat ze er is. En tegelijk ontmoet ik steeds wat er niet is. Bij het naar bed brengen. Op de avonden dat ik moe ben en er niemand is die het even overneemt.

Soms vraag ik me af hoe zij hier later op terugkijkt, en of ik die keuze mocht maken omdat mijn moederwens zo sterk was.

Dit is levend verlies. Er kwam zoveel leven, en toch is er ook een vorm verloren gegaan.

Rouw hoort niet alleen bij de dood. Zij hoort ook bij elke droom die geen werkelijkheid werd.

Op 30 oktober houden Myra Tierra en ik de cirkel Rouw, een helend veld. Daar krijgt ook jouw stille verlies ruimte. Stuur me een bericht of kijk via de link in mijn bio.

29/09/2026

Soms draagt zij de naam van iemand die je nog elke ochtend mist. Soms is zij het kindje dat je te kort of nooit hebt mogen vasthouden. Soms woont zij in een lichaam dat niet meer kan wat het kon, of in een liefde die er nog is maar niet meer hetzelfde.

En soms heeft zij geen naam. Dan is zij alleen dat zware in je borst, dat je al zo lang meedraagt dat je bent vergeten dat het verdriet is.

We leren dat rouw in fasen verloopt, dat je er doorheen moet. Maar rouw laat zich niet in een mal wringen. Zij vraagt niet om opgelost te worden. Zij vraagt om gedragen te worden.

In Rouw, een helend veld, houden Myra Tierra en ik die bedding voor je. Met adem en klank, met stilte en een hand op je rug. Je hoeft niets uit te leggen. We nodigen je voorouders uit om naast je te komen zitten, en de sterrenkindjes om even dichtbij te zijn.

Misschien breekt er iets open. Misschien stroomt er, waar de maskers vallen, een zacht nieuw licht naar binnen.
Rouw is geen eindpunt. Zij is een vroedvrouw, die je begeleidt door de doorgang naar een nieuwe vorm.

Je hoeft die weg niet alleen te gaan.

Voel je welkom.

Aanmelden via de link in mijn bio.

23/09/2026

Daar staan we nu, in het Westen van het wiel. Buiten is het nog twintig graden, maar onder de huid is de herfst al lang begonnen. Misschien voel je het als iets dat schuurt. Een onrust zonder naam, een oude jas die ineens knelt.

Dit is de tijd waarin het wiel ons vraagt te rouwen om wat klaar is. Dat betekent niet dat je alles weg moet gooien. Het vraagt wel dat je stil wordt en eerlijk voelt, in jezelf en in alles wat je omringt, of het je nog voedt en of het je nog dient.

Ik zit zelf midden in die beweging. Een nieuwe opleiding bracht me diep in mijn eigen levensverhaal, en steeds helderder zie ik waarom juist deze overgangen mij zo raken. Daarover later meer.

Wat je loslaat, maakt ruimte. Wat je meeneemt, draag je het Noorden in, de stilte en de winter tegemoet.

Ik ben benieuwd waar jij om rouwt deze herfst, en wat je loslaat. Schrijf het hieronder, al is het maar één woord. En is het te teer om hier te delen, stuur me dan een bericht. 🍂

rouwbegeleiding loslaten herfst sjamanisme innerlijkwerk

14/09/2026

Er is een plek in de keel die al jaren wacht.

Zoveel spaceholders kennen dit. Ze bewaken al jaren de stem van een ander, een cliënt of een groep, en zijn onderweg hun eigen stem kwijtgeraakt. Ze weten precies hoe een ander veilig mag klinken, maar niet meer hoe dat voor zichzelf voelt.

Het hoofd legt uit en duidt wat een ander voelt. Ondertussen wacht het lichaam nog steeds tot het zelf ook onverklaard mag stromen, zonder dat er eerst iets uitgelegd hoeft te worden.

Wie altijd de bedding is, vergeet hoe het voelt om zelf gedragen te worden. Om niet te hoeven duiden, maar zelf te mogen klinken.

Dat verlangen is niet vreemd. Het is oud, en het is geduldig. Het heeft al heel lang gewacht.

In Sacred Sound & Breath geven we dat verlangen eindelijk ruimte. Drie vrijdagen in verbinding, niet om te leren hoe je klinkt voor een ander, maar om je eigen stem terug te vinden. Er is nog één plek.

Als je voelt dat die van jou is, stuur me dan een bericht.