17/10/2026
17.
Dat getal zie ik elke dag. Vaak meerdere keren.
Voor mij is 17 verbonden met mijn vader. En iedere keer als ik het zie, denk ik even: ben je er weer?
Voor mij voelt het zien van 17 of 7 als een tikje op mijn schouder.
“Kijk even. Let op. Je zit ergens dichtbij iets wat belangrijk voor je is.”
En als ik kijk naar wat er de laatste tijd op mijn pad komt, zou dat zomaar eens kunnen kloppen. 😊
Steeds weer ontmoet ik mensen die me aan mijn vader doen denken. Aan vroeger, het boerenleven en de kennis die toen zo vanzelfsprekend was. Mijn vader werkte als jongetje van een jaar of negen al met paarden om bomen uit het bos te trekken.
Pas kreeg ik ineens tranen in mijn ogen toen Dr. Pol vertelde over zijn vader, het boerenleven en het belang van je zintuigen en boerenverstand gebruiken. Mijn vader had ook graag gewild dat ik dierenarts werd. Dat werd ik niet. Maar misschien ga ik toch een kant op waar hij me ergens al zag…
En door die verhalen van Dr. Pol kwam ik weer bij een man uit die droomt van een stadsboerderij waar oude kennis weer tot leven komt en wordt doorgegeven. Iemand die me in zijn manier van denken enorm aan mijn vader doet denken. Toen ik Megan later vroeg of zij zoiets ook zou willen (want ik ben tenslotte ook al oud 🤪), antwoordde ze direct: “Ja, tuurlijk!”
En ineens raakte dat weer aan mijn eigen droom. Een plek waar dieren, natuur, leren en oude én nieuwe kennis samenkomen. En waar misschien zelfs mijn kinderen alle drie een rol in krijgen.
Toeval? Misschien. Maar ik vind het bijzonder hoe sommige dingen ineens samen lijken te komen. Als je er maar oog voor hebt.
Dus 17. Zeven-tien-tien. En vandaag, op jouw verjaardag, ben ik me daar nog iets meer van bewust.
Hoe is dat voor jou? Zie jij weleens tekens of gebeuren er dingen waarvan je denkt: dit kan toch bijna geen toeval zijn?
