12/09/2026
Een bijzondere ontmoeting vandaag:
"Wat een mooie ketting", zei ze.
"Dank je", reageerde ik, terwijl ik als vanzelf mijn hand even op de hanger legde.
"Deze is wel heel speciaal, ik heb nog nooit zoiets gezien", vervolgde ze. Ik zei: "Ja, hij is zeker speciaal".
Ze keek me met een indringende, warm belangstellende blik aan. Ik voelde dat het hier niet bij zou blijven.
En ze vroeg dan ook "Mag ik weten hoe je er aan komt?"
Dus ik vertelde over het doosje met steentjes dat mijn vader op een zakenreis naar Malta voor mijn moeder had meegebracht. Dat mijn broer mijn vaders zegelring van haar kreeg, na zijn overlijden. En dat zij drie hangers had laten maken van de steentjes: een voor mijn zus, een voor mij en een voor haarzelf. Drie gelijke hangers, alle drie net een beetje anders.
En ik vertelde dat ik zeven jaar geleden de hanger van mijn zus heb geërfd, die gekleurde steentjes heeft. Mijn hanger draag ik ruim 40 jaar.
Wat ik niet vertelde aan deze mij onbekende vrouw, is dat ik mijn hanger deze week zeer bewust draag, naast het lintje dat symbool staat voor suïcide preventie.
Het was 1986, ik was net 17 jaar en verloor mijn vader.
In die tijd was er geen aandacht voor suïcidepreventie en ook niet voor nabestaanden. Zelfdoding was een groot taboe, wel ontmoette ik een overload aan oordelen, ongelooflijk groot ongemak en ook handelingsverlegenheid bij velen.
Gaandeweg de jaren komt hier (heel langzaam) verandering in.
Hier zet ik mij ten volle voor in, ik vind het ongelooflijk belangrijk want het raakt mij in het diepst van mijn ziel.
Op weg naar een samenleving waarin een ieder open over gevoelens, zorgen, angsten en de dood kan praten, zonder dat daar een oordeel over wordt gegeven.
Warme groet,
Ingrid Verkleij
Suïcide Preventie Week
