Het Duivelskind

30/08/2026

Wow, het luisterboek van “Het duivelskind” is al bijna 13.000 keer geluisterd. Dat is zo veel, en dat dankzij uitgeverij Lind & Co en de prachtige stem van Ruby van Tongeren. Daar ben ik supertrots op dat ik zoveel mensen heb mogen bereiken. Ook het tweede boek doet het goed als luisterboek. Een luisterboek is een mooie manier voor mensen die visueel beperkt zijn en voor mensen die niet van lezen houden. Rijk word je er niet van met nog geen cent per luisterboek. Maar daar heb ik het ook nooit voor gedaan. Taboes doorbreken, bewustwording creëren, het gesprek aangaan. Als ik daar de fysieke boeken én e-boeken bij optel, wat heeft dit boek dan al vele mensen bereikt. Dat ontroert me en verwarmd mijn hart.

Van mijn nieuwste boek is helaas geen luisterboek en ik heb geen idee of dat er ooit zal komen. Maar een fysiek en e-boek is er wel. In alle drie de boeken geef ik mijn herinneringen bloot, stel ik me kwetsbaar op maar ook kracht, vastberadenheid Als in 2013 “Het duivelskind” uitkomt zit ik in een nog hele moeilijke en kwetsbare situatie. Nooit had ik toen kunnen bedenken dat mijn 3de boek zo krachtig zou kunnen eindigen. Dat geluk ook in mijn hart zit nu. In amper 13 jaar tijd is mijn leven zoveel anders geworden dan toen ik daar onzeker en superverlegen stond in 2013. Ik durfde nauwelijks te praten. Inmiddels heb ik vele zalen toegesproken dat is nauwelijks te bevatten. Zoveel mensen die ik heb aangekeken en die nu hopelijk het verschil maken. Ridder in de orde van Oranje-Nassau, vrijwilliger in verschillende organisaties. Wat een rollercoaster en wat een trots en ontroering diep in mij.

30/08/2026

(Chronisch) ziek en vroegkinderlijk trauma
Wat me telkens weer raakt dat er zovele lotgenoten zijn die gezondheidsproblemen hebben. Van klachten tot chronische ziektes, tot hartklachten, FNS tot kanker. Jarenlang onveilig opgroeien, misbruikt worden, mishandeld worden, de enorme stress waarin je elke seconde leeft. Dat doet dingen met een mens. Niet alleen psychisch maar zeker ook lichamelijk. En niet alleen de stress, ook de lichamelijke handelingen. Zonder in details te gaan, een kind dat seksuele handelingen moet verrichtten met een volwassenen. Het is fysiek bijna onmogelijk en belast je als kind enorm zowel psychisch als lichamelijk.

Als kind had ik al problemen, darmproblemen, hoofdpijn, buikpijn, pijn in mijn lijf. Het was er gewoon, het werd genegeerd. Sterker nog uiten van pijn, huilen, ziek zijn daar stond allemaal straf op. Ik ben nu 56 en heb Hidradenitis suppurativa (sinds mijn 9de), obesitas, diabetes, lumbale stenose, hernia, artrose, migraine, en darmproblemen. Het beperkt me in mijn mobiliteit. Al zit ik zeker niet stil op de bank. Ik sta ook hiermee volop in het leven met de hulpmiddelen die ik tot mijn beschikking heb.

Maar ik sta hierin zeker niet alleen. Bijna al mijn lotgenoten hebben problemen met hun gezondheid. Sommige zelfs in ernstige mate. Bovenop alles wat je al meegemaakt hebt en de psychische gevolgen, moeten we ook hiermee dealen. Dat is zeker niet gemakkelijk. Hoofd en lijf werken samen en de balans als beide je raken is erg moeilijk te vinden. Heel vaak is er ook niet genoeg aandacht voor. Behandelaren op psychisch vlak kunnen vaak niet veel met ziektes. En al snel wordt in de gezondheidszorg gedacht aan “het zit tussen de oren”. Gelukkig heb ik zelf een huisarts die nooit zo denkt en verder zoekt dan tussen mijn oren. Ik hoop dat hashtag én hashtag het verband durven te zien én het bespreekbaar durven te maken. Zoals een MDL-arts tegen me zei: “Het is als een bril ophebben, je hebt geen ziekte maar wel degelijk last”. Daarmee bedoelde hij je hebt geen darmziekte maar je hebt wel echt last van je darmen. Hij erkende me en daarmee maak je een verschil.

30/08/2026

https://nos.nl/artikel/2628332-zeker-twaalf-gevallen-van-kindermarteling-in-nederland-het-is-een-blinde-vlek

hopelijk gaan we nu beseffen dat het ook in Nederland voorkomt en veel vaker dan we horen, zien of zelfs maar durven denken. Toen in 2013 mijn boek “Het duivelskind” uitkwam kreeg ik vaak te horen: “onvoorstelbaar dat dit in Nederland voorkomt”. Wat mij overkwam in de 25 jaren dat ik met mijn “ouders” te maken had durf ik kindermarteling te noemen en niets anders. Mijn vader haatte mij vanaf het moment dat ik ter wereld kwam en heeft geen kans onbenut gelaten om mij dat ook elke dag te laten voelen zowel fysiek, seksueel als verbaal.

Dat ik bij lange na niet de enige ben bleek uit e vele reacties van mensen die zich herkende in mijn verhaal. Verdrietig en verontrustend veel mensen die dit meegemaakt hebben of nog meemaakte. Een enkele keer komt er een bericht naar buiten, zoals het Vlaardingens pleegmeisje. Mannen al Jozef Fritzel, Marc Dutroux schokte de hele wereld. Maar altijd denken we het is een enkel geval, het is uitzonderlijk, zelden in ons land. Maar ik en lotgenoten met mij weten er zijn te veel voordeuren waarachter er onvoorstelbare dingen gebeuren. Waarin kinderen dagelijks met martelingen te maken krijgen. De schade is immens, het breekt je totaal af, vermorzelt je en de weg naar een stukje herstel is lang en blijkt voor sommige helaas ook niet haalbaar.

Wel ben ik blij dat er onderzoek komt, dat we dit gaan beseffen. En ik hoop zo dat we kinderen écht gaan zien en niet afdoen als mensjes met een levendige fantasie. En beseffen hoe geraffineerd daders zijn en fantastische acteurs. Eerder schreef ik al hoe mijn door de kinderrechter aangewezen voogd medelijden met mijn ouders had en mij maar een lastige puber vond. Want zoals een, helaas overleden lotgenoot van mij altijd zei: “wie gelooft er nu een kind?”

De zaak van het pleegmeisje uit Vlaardingen is een uitzondering, maar uit onderzoek van de NOS blijkt dat kindermarteling de afgelopen jaren vaker is voorgekomen.

24/03/2026

Dat ik in de tijd dat ik als gevolg van een 25 jaar durend in**st verleden, verward over straat zwierf had ook nog andere gevolgen. Als kind speelde ik met Barbies, ik had Barbie, Ken en Skipper en speelde dan dat ze een fijn gezinnetje waren. Zo zag ik mezelf jarenlang, met kinderen. Ik was 26 toen ik mijn man leerde kennen. Maar toen de tijd daar was dat je aan kinderen denkt, was ik puur bezig met overleven. Door mijn dissociatieve stoornis ging ik de straat op. Vaak in nachtkleding, op sokken of blote voeten. Knuffelbeer in mijn handen geklemd totaal vergeten wat ik aan het doen was. Vergeten dat ik volwassen was, ik reageerde en sprak als het kind van 8 dat ik ooit was. Dat kind dat jarenlang bijna elke nacht werd verkracht. Dat elke dag straf kreeg en mishandeld werd.

Tonnie en ik hadden hele gesprekken over ons en de toekomst. We kozen ervoor geen kinderen te krijgen. Bewust, ongewild moederloos noem ik mezelf. Een kind is een hele verantwoordelijkheid. Een kind verdient een liefdevolle en stabiele beschermde omgeving. Juist dat wat ik niet had gehad. Mijn man is volwassen, hij kan voor zichzelf zorgen en zijn eigen keuzes maken. Maar een baby? Wat moeten we zeggen? Mama is even een paar uur verward aan het rondzwerven, zorg maar voor jezelf?. Totaal niet realistisch uiteraard. Een kind, hoe klein ook zou mijn psychische klachten oppikken, aanvoelen. Eerlijk naar mezelf? Ik was op dat moment niet in staat om een kind te verzorgen en met heel mijn hart lief te hebben. Mijn hart zat nog zo vol met alle verdriet en angst uit mijn jeugd.

Als ik 43 ben kom ik in de overgang en is het onderwerp kind afgesloten. En ja er is verdriet om het nooit mogen ervaren wat het is om moeder te zijn. Maar er is ook geen enkele spijt van onze beslissing. Daardoor was er ook de ruimte om te herstellen, om bezig te zijn met mezelf. Een kind zou zoveel angst en stress en verantwoordelijkheid hebben gegeven dat ik mezelf verloren zou hebben. Nu ik eindelijk thuisgekomen ben in mezelf heb ik er vrede mee. In het leven moet je soms keuzes maken die moeilijk zijn en daarbij moet je verder kijken dan puur je eigen behoeftes.

12/03/2026

Het is de Boekenweek een mooi moment om één van mijn boeken aan te schaffen. Zoals elke jaar krijg je er dan een gratis boek bij.

Het duivelskind:
Het verhaal van mijn jeugd, seksueel misbruik, mishandeling door mijn vader, moeder en opa. Hoe dit 25 jaar lang kon doorgaan, hoe omstanders horen, zagen en zwegen. Hoe ik telkens terug werd gestuurd naar, wat voor mij een horrorhuis was. Voor mij de realiteit waar ik niet aan kon ontsnappen, alleen in mijn hoofd.
In paperback, e-book en luisterboek

Ik was geen duivelskind:
En dan is het misbruik voorbij, in de realiteit. Maar in je lijf en hoofd gaat het maar door en door. Hoe ga je in godsnaam om met alles wat je overkomen is? De wanhopige tocht om hulp te krijgen. Het er niet over mogen praten. Jarenlang gezwegen en dan moet ik wederom zwijgen, want praten is niet goed voor je, of toch wel?
In paperback, e-book en luisterboek

Onbegrepen:
De diagnoses C-PTSS en een dissociatieve stoornis. De realiteit? Bijna 20 jaar lang met perioden totaal verward over de straat zwerven. Soms met wel 3x per week inzet van de of . Wanhoop bij mij en mijn echtgenoot. Hulpverlening die zeiden: “dit is je leven, leer er mee omgaan”. Met herinneringen, intiem kijkje in mijn hoofd. Maar ook wat vind ik dat er nodig zou zijn, wat zou me geholpen hebben en hoe gaan we hier in Nederland mee om.
In paperback, e-book volgt later. Of het in luisterboek gaat komen is niet aan mij of de uitgever. Dat bepalen degen die luisterboeken distribueren.

Drie boeken waarin ik open ben praat over dingen die taboe zijn, genoeg om uit te kiezen.

11/02/2026

Jaaaaaaaa de post is net geweest met waar ik zo blij mee ben, mijn boek. Het is zo bijzonder om je eigen boek in je handen te hebben. Natuurlijk is er achter de schermen hard gewerkt aan een mooie kaft. Maar tot nu toe was het een abstract plaatje op mijn computer. Nu zie ik mijn boek met eigen ogen, kan ik hem voelen, ruiken. Deze dag kan niet meer stuk voor mij. Volgende week de boekpresentatie (je kan nog steeds komen). Daar kijk ik zo enorm naar uit. Mensen die voor mij ergens in mijn leven een verschil maakte komen. Hoe kan dat nu volgende week de boekpresentatie en nu al in handen?

Tja je moet ergens een datum prikken en ik woon in het zuiden. Dit weekend is er maar een ding wat telt hier en dat is carnaval. Geen zaal is vrij, geen mens nog nuchter, iedereen verkleed en niemand nog serieus. Het leven is komend weekend een groot feest in het zuiden.

Wil jij hem ook in je handen hebben? Bestel hem dan bij Bol, Bruna andere online winkels of je plaatselijke boekhandel. Zo spannend hoe dit boek gelezen en ontvangen gaat worden. Zal “Onbegrepen” een stukje begrepen worden?

06/02/2026

Laatste kans!
Op dit moment ligt mijn boek bij de drukker, bijna heb ik hem echt in handen. Dat is altijd weer zo bijzonder. Ik verheug me enorm op de boekpresentatie, er komen al veel mooie mensen, dat wordt bijzonder. Maar het kan nog leuker worden als jij erbij bent. Ik nodig jou van harte uit om met mij samen de geboorte van Onbegrepen mee te vieren. Dit is de laatste kan om je nog aan te melden. Het vindt plaats op zaterdag 21 februari van 14.00 uur tot 16.00 uur in wijkgebouw De Zonnesteen, Rijnlaan 91 in Helmond.

Het wordt een middag met een lach en een traan. Onder het genot van een hapje en een drankje verbinden met elkaar. Het is wel nodig om je aan te melden en aan te geven met hoeveel personen je komt. Je kan dat doen door me een mailtje te sturen: [email protected] Maar je kan ook op dit bericht reageren of me een privé bericht sturen. Voel je welkom en zie ik je dan?