04/11/2026
Zolang je alles blijft doen, vraagt bijna niemand wat het je kost.
Je werkt, lacht, spreekt af met vrienden, zorgt voor je gezin en doet wat er van je verwacht wordt.
Het gaat toch goed met je?
Ik leef inmiddels bijna veertig jaar met diabetes type 1. En hoewel ik een vol leven leid, is er iets wat nooit even pauze neemt.
Mijn diabetes.
Tijdens een gesprek, een wandeling of een gezellig etentje ben ik ondertussen aan het kijken, rekenen en afwegen.
Moet ik iets eten? Is mijn bloedsuiker stabiel? Kan ik zo de deur uit? Moet ik bijsturen?
En ondertussen gaat het gesprek gewoon door.
Ik ben er ontzettend bedreven in geworden. Maar dat betekent niet dat het me geen energie kost.
En dát is wat je aan de buitenkant vaak niet ziet.
November is de maand waarin we aandacht vragen voor diabetes. Maar ik wil het ook hebben over iets waar we veel minder over praten.
De mentale belasting van iedere dag opnieuw verantwoordelijk zijn voor iets waar je nooit vrij van hebt.
En over hoe moeilijk het soms is om te vertellen wat dat met je doet.
Want je wilt niet zeuren. Je wilt je partner niet belasten. Je wilt op je werk niet anders behandeld worden.
Dus zeg je: ‘Het gaat goed hoor.’
En ga je weer verder.
Ik weet hoe dat werkt. Niet alleen vanuit mijn eigen leven, maar ook door de verhalen die ik hoor in mijn coachpraktijk.
En het gaat natuurlijk niet alleen over diabetes.
Misschien leef jij met een andere chronische ziekte. Of draag je zorgen met je mee waar bijna niemand iets van weet.
Je kunt ontzettend goed zijn geworden in doorgaan, terwijl niemand ziet hoeveel moeite dat je kost.
En misschien is dat wel precies waarom niemand ernaar vraagt.
We willen allemaal gezien worden. Maar durven we ook te laten zien wat er werkelijk speelt?
Want achter ‘het gaat goed’ kan een heel ander verhaal schuilgaan.
❤️ Herken jij dit? Bij jezelf of bij iemand in je omgeving?