18/10/2026
Een moment van ontgoocheling (en een spiegel voor onszelf)ย
โNa een lange week nam ik vandaag even de tijd om af te schakelen met nature journaling (veldtekenen). Je kiest een plant of een stukje natuur, gaat er echt voor zitten, verbindt ermee en begint te tekenen.ย ย
โVolgens de methode van John Muir Laws stel je jezelf daarbij drie vragen:ย ย
โWat merk je op?ย ย
โWat vraag je je af?ย ย
โWaar doet dit je aan denken?ย ย
โIk koos een vetplantje op mijn bureau uit dat ik een tijdje geleden had gekocht vanwege de prachtige, vurige oranje-gele kleuren. Een mooie blikvanger tussen al het groen van mijn urban jungle.ย ย
โMaar pas toen ik het plantje echt met aandacht begon te bestuderen om het te tekenen, ontdekte ik iets vreemds... De oranje-rode kleur bleek een gespoten plastic laagje te zijn. Het echte plantje eronder is 'gewoon' groen.ย ย
โEr ging een golf van ontgoocheling, verontwaardiging en boosheid door me heen. Medelijden met de plant die moet proberen te ademen onder een verstikkend laagje verf/plastic, maar ook:
โIs dit niet precies wat wij als mensen onszelf ook aandoen?
Een vorm van sugarcoating. Een kunstmatig laagje over jezelf heen leggen - fysiek of mentaal - om er mooier, opvallender of 'beter' uit te zien dan je bent. Een masker om te verbergen wie je in essentie bent: een authentiek mens (of plant). Het begint met make-up en nepnagels, -wimpers, vul maar in... en eindigt met het denken dat je jezelf sterker of zelbewuster moet voordoen dan wat je bent.
โToen ik dit deelde met mijn partner, zei hij heel nuchter: "Tja, natuurlijk is dat een soort waslaagje, wat dacht je dan?"
Wat ik dacht? Ik dacht dat de wereld iets puurder was. Misschien ben ik naรฏef, maar ik hoop gewoon dat planten รฉn mensen mogen zijn wie ze van nature zijn.ย ย
โMogen we het laagje plastic er alsjeblieft afhalen?ย
โ
