09/10/2026
€1.000 VOOR JE AUTO IS NORMAAL. MAAR €65 VOOR JEZELF IS TE DUUR?
Misschien schop ik hiermee een paar mensen tegen de schenen.
Maar er is iets wat me al jaren verbaast.
Vroeger had ik een bedrijf in motorfietsreparatie en onderhoud.
Mensen brachten ieder jaar netjes hun motor voor onderhoud. Of ze nu 500 of 5.000 kilometer hadden gereden.
En als er iets gerepareerd moest worden, kon de rekening zomaar oplopen tot €500, €1.000 of meer.
“O, dat valt eigenlijk nog wel mee”, hoorde ik regelmatig.
Sommige mensen kwamen zelfs van de andere kant van Nederland.
Omdat ze ergens anders niet verder kwamen. Omdat een probleem niet gevonden of opgelost werd. Of omdat ze via anderen of een motorforum hadden gehoord dat er bij mij misschien wel een oplossing te vinden was.
Ze investeerden tijd, geld en soms uren reistijd.
Omdat ze wilden dat hun motor weer goed functioneerde.
Met onze auto’s doen we hetzelfde.
Onderhoud, APK, reparaties. En zodra er een waarschuwingslampje op het dashboard gaat branden, willen we weten wat er aan de hand is.
Maar waarom werkt dat bij ons eigen lichaam vaak zo anders?
Inmiddels werk ik al jaren met mensen die rondlopen met pijn, spanning, stress, trauma of andere langdurige klachten.
Soms al drie, vier, vijf jaar. Of nog veel langer.
En dan is €65 voor een behandeling ineens veel geld. Of €125 voor een therapiesessie.
Kan het niet via de zorgverzekering?
Kan het niet sneller?
Is er niet een pilletje waardoor het overgaat?
Ondertussen geven we soms zonder al te veel nadenken honderden euro’s uit aan kleding, mooie schoenen, een smartwatch of de nieuwste telefoon.
We bestellen eten, halen een pizza of gaan naar de McDonald’s of Burger King.
Omdat het gemakkelijk is. Omdat we het lekker vinden. Of omdat iets nieuws kopen ons even een goed gevoel geeft.
En nu komt misschien het ongemakkelijke stukje…
Waarom is het soms makkelijker om geld uit te geven aan iets wat je even blij maakt, dan aan iets wat je leven mogelijk blijvend kan verbeteren?
Raakt dit je? Lees dan vooral verder. Want misschien gaat dit helemaal niet over geld.
Misschien gaat het over keuzes.
Over wat je jezelf waard vindt.
Over wat je blijft uitstellen.
Want eerlijk…
Hoe lang loop jij al rond met iets waarvan je eigenlijk weet dat het aandacht nodig heeft?
En dan bedoel ik niet alleen lichamelijke pijn.
Misschien zit je al jaren in een relatie waarin je niet meer gelukkig bent.
Of doe je werk waar je iedere dag met tegenzin naartoe gaat.
Misschien draag je verdriet, boosheid of teleurstelling met je mee die je nooit hebt uitgesproken.
Of blijf je maar doorgaan, terwijl je lichaam al langere tijd signalen geeft.
Hoofdpijn. Buikklachten. Vermoeidheid. Slecht slapen. Spanning. Pijn.
Niet iedere klacht heeft een emotionele oorzaak. Maar hoe je leeft, wat je meemaakt en wat je langdurig belast, kan wel degelijk invloed hebben op hoe je je voelt.
En toch blijven we soms maar doorrijden met dat waarschuwingslampje aan.
Waarom eigenlijk?
Omdat veranderen spannend is?
Omdat je niet weet waar je moet beginnen?
Omdat je bang bent dat het toch niet helpt?
Of omdat doorgaan met wat je kent soms veiliger voelt dan iets nieuws proberen?
En hier zit voor mij misschien wel het belangrijkste verschil tussen die motor en onszelf.
Voor die motor zijn we bereid om uren te rijden, geld uit te geven en verder te zoeken als de eerste monteur het probleem niet kan oplossen.
Maar als het om onszelf gaat, geven we soms veel eerder op.
Of beginnen we er niet eens aan.
En nee, ik weet dat dit niet voor iedereen geldt.
Sommige mensen hebben al ontzettend veel geprobeerd. Anderen hebben simpelweg niet het geld, de energie of de mogelijkheden.
Maar als jij wél iets kunt veranderen…
Wat houdt je dan nog tegen?
Zelf ben ik bereid om uren te reizen naar een therapeut waarvan ik denk dat die mij verder kan helpen.
Drie uur heen en drie uur terug? Als ik denk dat het kan bijdragen aan mijn welzijn, dan wil ik die mogelijkheid onderzoeken.
Niet omdat ik vooraf weet dat het helpt.
Maar omdat ik niet wil blijven zitten waar ik zit als er misschien meer mogelijk is.
En soms hoeft verandering helemaal geen geld te kosten.
Soms begint het met nee zeggen.
Een moeilijk gesprek aangaan.
Je grenzen aangeven.
Een andere keuze maken in je werk of relatie.
Meer rust nemen.
Of eindelijk hulp vragen.
Het gaat mij er niet om dat iedereen naar een therapeut moet. En al helemaal niet dat iedereen bij mij moet komen.
Het gaat erom dat je jezelf serieus neemt.
Want je auto kun je vervangen.
Je telefoon ook.
Maar met jezelf moet je je hele leven verder.
En daarom wil ik je één vraag stellen.
Niet hoeveel geld je bereid bent uit te geven.
Niet hoe ver je wilt reizen.
Maar deze:
WAT KOST HET JE OM NIETS TE VERANDEREN?
Hoeveel energie?
Hoeveel nachtrust?
Hoeveel plezier?
Hoeveel jaren waarin je misschien niet het leven leidt dat je eigenlijk zou willen?
En misschien nog belangrijker:
Hoe lang ben je bereid die prijs te blijven betalen?
Ik ben oprecht benieuwd naar jouw reactie.
Ben je het met me eens? Of vind je dit verhaal veel te kort door de bocht?
Misschien irriteert het je zelfs.
Ook dat mag je zeggen.
Want wat mij betreft mag het best een beetje schuren als het mensen aan het denken zet.
En als dit bericht ervoor zorgt dat jij vandaag één stap zet richting iets wat je al veel te lang uitstelt, dan heeft het voor mij zijn doel bereikt.
Robin van Leest
Holistisch lichaamsgericht therapeut | Slagharen
