28/10/2026
Fragment uit ons boek IN MEMORIAM 🤍
De balseming is op dat moment niet onze grootste zorg; we willen haar weer toonbaar maken en ‘teruggeven’ aan haar ouders. Al haar wonden worden met zorg gehecht en stapje voor stapje krijgt ze weer een gezicht.
Dat zorgt voor enige opluchting bij mij. In de hoek van de ruimte hangt haar kleding klaar. Eerst wassen we haar haar en ik aai zacht over haar wang. Meisje toch.
Een blik op de klok leert mij dat we inmiddels zeven uur met haar bezig zijn. Terwijl we haar aankleden, krijgt ze voor ons een ander gezicht.
Dit is haar verhaal: ze was op vakantie gegaan, op de motor, de vrijheid tegemoet. In één klap was dat voorbij. Nu krullen haar haren weer en ik zie de levenslust.
Voorzichtig rijden we haar op de opbaarplank naar de rouwruimte. Daar blijven we de lampen in verschillende standen zetten, om haar van iedere hoek iets anders te beschijnen. Niets voelt goed genoeg voor ons, maar haar familie is al onderweg. Ik houd mijn hart bijna letterlijk vast en ben ontzettend gespannen. Maar ik voel ook vermoeidheid door mijn lichaam trekken en door de situatie ben ik aangeslagen.
Vlak voor zo’n belangrijk moment laat ik dat echter niet merken.
Veran en ik wachten buiten de rouwruimte om de familie de ruimte te geven. Eerst is het oorverdovend stil, je kunt bij wijze van spreken een speld horen vallen. Daarna komt de allerdiepste, heftigste gil die ik ooit in mijn leven heb gehoord. Die gil vergeet ik nooit maar dan ook nooit meer.
Een oerkreet, zo zou ik het beter kunnen noemen. Die gil houdt me wakker die nacht.