Wat zijn de openingstijden?

Maandag 09:00 - 16:30 Dinsdag 09:00 - 16:30 Woensdag 09:00 - 13:00 Donderdag 09:00 - 16:30 Vrijdag 09:00 - 13:00

Coaching met Staart en Manen, Zwartsluis (2026)

23/09/2026

𝐒𝐞𝐬𝐬𝐢𝐞 𝐛𝐢𝐣 𝐝𝐞 𝐩𝐚𝐚𝐫𝐝𝐞𝐧 🐴✨- 𝗩𝗼𝗼𝗿 𝗷𝗼𝘂 𝗮𝗹𝘀 𝗷𝗲 𝗶𝗲𝘁𝘀 𝗵𝗲𝗯𝘁 𝗺𝗲𝗲𝗴𝗲𝗺𝗮𝗮𝗸𝘁 𝘄𝗮𝘁 𝘃𝗲𝗲𝗹 𝗶𝗺𝗽𝗮𝗰𝘁 𝗵𝗮𝗱, 𝘄𝗮𝗮𝗿𝗱𝗼𝗼𝗿 𝗷𝗲 𝗹𝗶𝗰𝗵𝗮𝗮𝗺 𝗻𝘂 𝗮𝗹𝘁𝗶𝗷𝗱 "𝗮𝗮𝗻" 𝘀𝘁𝗮𝗮𝘁.
Misschien herken je dat je al van alles hebt geprobeerd om te verwerken wat je hebt meegemaakt. Je weet waar je onrust en stress vandaan komen, maar je lijf blijft reageren door altijd maar “aan” te staan. Anderen zien het niet altijd aan de buitenkant, maar je piekert veel en het voelt soms zwaar om alles zelf te dragen. Eenzaam ook.
Als je je hierin herkent, wil ik je graag uitnodigen bij de paarden voor een sessie. Wat als we je lijf een stem zouden geven? Wat zou het je dan vertellen? Jouw lijf heeft namelijk alles opgeslagen wat je ooit hebt meegemaakt. Stap voor stap komen we uit bij wat er gezien mag worden. De paarden helpen je hierbij.
Paarden reageren direct op wat er in jou speelt, zonder oordeel of verhaal. Ze voelen spanning, onrust en onderliggende emoties feilloos aan. Daardoor wordt zichtbaar wat je met je hoofd misschien al lang weet maar wat je lijf nog niet heeft kunnen verwerken. Het helpt je om naast het begrijpen ook te gaan leren voelen en loslaten.
Soms werken we met een opstelling, soms met wat er in je lichaam gebeurt op dat moment. Je hoeft niets te forceren. We volgen wat zich aandient en wat jouw systeem aankan.
Ik ben Paula. Mijn pad heeft me geleerd dat echte verandering niet alleen in je hoofd zit, maar juist in je lichaam. Daarom werk ik lichaamsgericht, met behulp van paarden die feilloos reageren op wat er vanbinnen gebeurt. Ik begeleid je op een eerlijke en nuchtere manier, met aandacht en soms ook een beetje humor.
Misschien herken je dat je vastloopt. Dat je veel spanning voelt, of dat je je juist vlak en leeg voelt. Dat je merkt dat je jezelf ergens bent kwijtgeraakt. Dat je blijft hangen in rouw, onrust of iets wat je niet goed kunt plaatsen. Laten we op een diepere laag onderzoeken wat er speelt.
Meer informatie lees je hier: https://www.staartenmanen.nl/kennismakingssessie
Ik help je graag om van overleven naar leven te gaan.

Warme groet,
Paula

16/09/2026

Maaike komt bij mij nadat haar relatie is stukgelopen. Ze vertelt dat ze verder wil, maar merkt dat ze steeds terug blijft denken, blijft hopen op een verzoening, en zich onrustig voelt als er even geen contact is. “Het is klaar… maar zo voelt het niet,” zegt ze. Ze is moe van het blijven hangen in iets waar ze met haar hoofd al afscheid van heeft genomen.
Tijdens de sessie vraag ik haar om eerst rustig contact te maken met de pony. Vrij snel zie ik dat de pony met zijn hoofd laag bij de grond blijft staan, stil en wat teruggetrokken. Ik benoem voorzichtig wat ik zie en leg uit dat dit gedrag vaak voorkomt bij rouw.
“Rouw gaat over meer dan iemand verliezen,” zeg ik. “Het kan ook gaan over het verliezen van een persoon, maar ook over een leven dat anders had kunnen zijn.” Ze wordt stil en knikt. “Ja… dat raakt wel.”
Ik geef haar twee pionnen en vraag of ze zichzelf en haar ex een plek wil geven in de ruimte. Ze zet beide pionnen neer, best ver uit elkaar. Terwijl ze daarnaar kijkt, loopt de pony naar haar pion en duwt die omver. “Die pion staat voor mijn ex!’ zegt ze lichtelijk verbaast.
“Wat doet het met jou dat die pion nu omver ligt?”
“Het is een bevestiging van hoe het is… Het is voorbij. Maar ik blijf hangen…” zegt ze zacht. “Ik voel ook verdriet… Verdriet, om wat er inderdaad niet meer gaat komen.” Ik nodig haar uit om dit toe te laten en het verdriet even alle ruimte te geven.

Even later komt de pony tussen haar en de pion van haar ex in staan. Eerst voelt dat als steun maar ook alsof er iets wordt onderbroken. Ze kan haar ex nu niet meer zien.

“Is er een beweging die je zou willen maken?”
“Ja, dat denk ik wel…” Ze onderzocht haar eigen plek, en draaide zich om. Weg van haar ex, met het paard in haar rug. Het paard begint te gapen, zij zucht diep. “Ja. Dit klopt. Mijn focus is nu gericht op de toekomst. Mijn blik is letterlijk veel breder. Het voelt alsof ik nu focus op mijn eigen pad, in plaats van op wat er niet meer is. Dit voelt rustiger.” Een diepe zucht. De eerste stap, was gezet.
Paarden reageren niet op je verhaal, maar op wat er in je systeem gebeurt. Ze maken zichtbaar waar nog spanning, rouw of verbinding zit, ook als je dat zelf nog niet helemaal ziet. In een sessie werken we niet vanuit een vast plan, maar volgen we wat zich aandient. Dat kan via het paard zijn, via opstellingen in de ruimte of simpelweg via wat jij op dat moment voelt. Juist daardoor kom je sneller bij de kern.
In mijn begeleiding staat veiligheid altijd voorop. Ik werk samen met mijn paarden om zichtbaar te maken wat er in jouw systeem speelt, ook als je daar zelf nog geen woorden voor hebt.
Herken je jezelf in dit verhaal? Je bent welkom om te komen ervaren wat er in jou gezien wil worden. Je kunt een sessie bij de paarden boeken via de website: https://www.staartenmanen.nl/kennismakingssessie

Warme groet,
Paula

29/06/2026

Vanmiddag bij Caprilli Coaching geweest om mijn allround certificaat op te halen. In 2021/2022 heb ik mijn opleidingen daar afgerond en ben ik gecertificeerd paardencoach geworden.
Ontzettend leuk en gezellig om elkaar weer te spreken na zo'n lange tijd!
Ondanks dat ik verdere opleidingen heb gedaan en me ben gaan specialiseren op trauma, seksueel geweld en alles wat daar op diverse lagen bij komt kijken. Is dat wat ik daar heb geleerd nog steeds de basis van mijn therapiepraktijk. Ik zet nog steeds paarden in tijdens therapie. En kan me ook niet voorstellen om zonder mijn co-therapeut aan het werk te zijn.

15/05/2026

“Het lijkt alsof ik altijd op mijn hoede ben… Dat zou ik wel eens willen onderzoeken.”
Dat vertelde Else me toen ze voor een sessie bij de paarden kwam. Ze voelt een ongrijpbare onrust en een soort alertheid die ze niet uit kan zetten.
Ze vertelt me over wat ze de afgelopen jaren heeft meegemaakt: een heftige scheiding, ontslag op haar werk dat onterecht voelde en een familieruzie die veel impact heeft gemaakt.

“Ik weet dat dat ondertussen allemaal achter me ligt, maar zo voelt het niet.” vertelt Else me terwijl ze contact maakt met het paard en Tjitske aait.
Ik vroeg haar om alle belangrijke gebeurtenissen eens visueel te maken in de bak, met een pion. Ze zette drie pionnen neer.
Ik vroeg bij een van de pionnen te gaan staan, en eens te voelen in haar lijf wat er gebeurt. “Onmacht. Ik voel heel veel onmacht. Frustratie ook. Ik voel het in mijn buik.” Het blijkt een gemeenschappelijk gevoel te zijn dat ze heeft bij alle pionnen.

Ik nodig haar uit om dieper stil te staan bij wat er gebeurt in haar lijf. Wat merk je nog meer op? Waar zit de spanning precies? Terwijl ze één hand op haar onderbuik legt, legt ze de andere hand uiteindelijk op het paard. Ik zie de shift die daar ontstaat, haar adem en schouders zakken, haar knieën gaan van het slot. Het paard ontspant mee en komt een stap dichterbij.
Je hoofd begrijpt wel dat het voorbij is, maar je lichaam heeft het nog niet verwerkt.” leg ik haar uit. Het paard reageert niet op een verhaal maar op wat er nu in je systeem, in je lijf gebeurt.

Elise heeft al vele ingrijpende gebeurtenissen meegemaakt waarbij ze het gevoel had dat er ver over haar grenzen was gegaan. Het gevolg is dat Elise iedere keer weer in de overlevingsstand schiet.
De sessies erna hebben we op een zachte manier gekeken hoe dit patroon ontstaan was en wat er nodig was voor meer rust. Hoe weet ze wanneer iets over haar grenzen gaat? Wat gebeurt er dan in haar lijf? Welk beschermingsmechanisme zet haar lichaam in? Hoe kan ze in de toekomst bij zichzelf blijven als dit gebeurt? Ik nam haar mee in een oefening met de paarden om dieper in contact te komen met haar lichaam en haar zenuwstelsel te reguleren.

In mijn werk combineer ik paardencoaching met lichaamsgerichte traumatherapie. In mijn sessies werk ik met de paarden om te voelen en ervaren in plaats van te praten en te begrijpen. Veel mensen die bij komen, hebben al een therapie gehad om te snappen wat er speelt. Ik stem af op wat jij aankunt, zodat er stap voor stap weer ruimte en zachtheid kan ontstaan.
Herken je jezelf in dit verhaal? Voel je welkom om een sessie te ervaren, bij mij en de paarden. Je kunt een kennismakingssessie boeken via de website: https://www.staartenmanen.nl/kennismakingssessie

Warme groet,
Paula

06/03/2026

Vanmiddag mocht ik aanwezig zijn bij het Congres.

Ik mocht luisteren naar inspirerende sprekers. o.a Bart Heeling en Oud commandant der strijdkrachten Peter van Uhm. Een bijzonder boek gekocht van Evelien Groen, over de invloed van trauma op de volgende generatie. En hoe het is om als partner van naast iemand te staan.
Fabio D'Agata over het belang van bewegen bij trauma.
Ook mooie inzichten van Anne Marsman en Frank Bonekamp over trauma en relaties.
Waar speceholderd waren, voor als het even teveel werd. Als er co-regulatie nodig was.🩷
Een congres waarin we elkaar mochten ontmoeten als mens. Waar veel verschillende mensen waren.

Ik ga zeker weer! Het was alle stress vooraf waard!😉

15/01/2026

Terugval

Geen populair onderwerp. Iets waar je weinig therapeuten en coaches over hoort.
Want je kan geen succesverhaal delen met de buitenwereld. Toch een onderwerp wat er voor mij bij hoort. Want iedereen krijgt te maken met ‘terugval’.

Wat is terugval eigenlijk? Onder terugval wordt verstaan: een stap achteruit doen in herstel. Vaak gebruiken ze het voorbeeld van verslaving.
Een stap terug doen in herstel is niet makkelijk. Je wordt geconfronteerd met iets waarvan je dacht dat je het wel weer aankon. Dan ineens lukt het even niet. Je kan even niet alleen naar de winkel. Of je kan een dag niet je bed uitkomen.

In mijn praktijk zie ik ook gebeuren. Cliënten die contact opnemen en vertellen dat ze vandaag iets niet voor elkaar krijgen wat gisteren nog wel lukte.
Ik kijk altijd naar de omstandigheden. Wat is er vandaag anders dan gisteren? Niet omdat ik het wil verklaren. Maar voor mijn cliënt. Door het te kunnen begrijpen, waarom iets even niet lukt vandaag, kan het namelijk veel beter geaccepteerd worden.
En soms is er niet altijd een aanwijsbare reden dat het even niet lukt. Dat is ook oké.

Wat we als coaches en therapeuten echter niet moeten vergeten is het grote verhaal. Oké, client Z heeft een terugval. Is niet in staat om vandaag het bed uit te komen.
waar komt client Z vandaan? De afgelopen maanden is er ontzettend hard gewerkt om elke morgen het bed uit te komen. Dat is tot op die dag gelukt. Vandaag echter lukt het even niet.

Is het eigenlijk wel terugval? Ik geloof niet zo in terugval. Ja, ik ken het fenomeen ook. En ik had graag veel sneller vooruit gewild in herstel als dat ik nu doe.
Neem afgelopen jaar. daar heb ik deelgenomen aan een groepstraject. Waarvan ik hoopte dat ik al veel meer stappen in herstel zou mogen doen. Tenminste, dat wilde ik. Gehoopt op ‘de grote doorbraak’.
Die bleef uit, kan ik je vertellen. Terwijl ik met heel veel dankbaarheid terugkijk naar dat jaar. Het ontzettend jammer vindt. Ik nog wel 4 jaar zou willen doorgaan.
Ik heb in dat jaar wel meer zelfvertrouwen mogen opbouwen. Mogen inzien, dat gebeurtenissen nog veel meer impact hebben, dan ik ooit heb bedacht.
Ook een jaar waar ik veel meer in verbinding mocht komen met mezelf. En nog veel meer mooie dingen die slecht onder woorden te brengen zijn. Ik heb mogen leren dat een groep ook heel veilig kan zijn. En samen veel kan dragen. Geleerd dat ik kan en mag delen, zonder het verwijt te krijgen teveel te zijn.

Afgelopen weken ging het hier o.a vanwege het weer niet heel lekker. En werden er oude stukken getriggerd. Tot een shut-down aan toe.

Is dat dan terugval? Nee. Want trauma integratie loopt niet parallel en mooi gelijkmatig omhoog.
Het lijkt vooral veel op zo’n eerste kindertekening. Zoals het plaatje laat zien.

17/12/2025

De maand december:
In de maand december moet er altijd van alles is mijn ervaring. Daar zitten leuke dingen tussen. Zoals sinterklaas vieren met familie. In de maand december ben ik ook jarig. Kerst en Oud en Nieuw. Op de diverse scholen moet er nog van alles op het laatste moment geregeld worden.
In deze maand doe ik naast de dagelijkse bezigheden niet zoveel. Alle feestdagen in december vragen altijd genoeg tijd en energie.
In de maand december zal je van mij ook geen nieuwe dingen verwachten. Omdat ik het een hele leuke en gezellige maand vind. Maar qua energiemanagement ook een hele pittige maand.

Ik moet echt kijken aan waar ik mijn energie in steek. Want op is bij mij vaak echt op.

Ik ken een hoop mensen voor wie deze donkere dagen extra moeilijk zijn. Waarin er enorme triggers zitten. Het samenzijn met anderen kan zoveel oude traumasporen raken. Waardoor je in de overleefstand komt. Dat kan er op vele manieren uit zien.
Je dissocieert, gaat heel hard werken, houdt iedereen die je dierbaar is op afstand. Sluit je af. En zo kan de lijst oneindig zijn. Er kunnen er gevoelens van gemis zijn. Over hoe de feestdagen hadden kunnen zijn. Of hoe ze nooit geweest zijn.

Ik deel in deze periode geen grote updates. Berichten die diep raken. Omdat ik merk dat ik zelf ook moeilijk kan zakken en verbinden met de diepte die er zeker wel is. Maar ga ik ook in een overleefstand tot op zekere hoogte om de maand door te komen.
Tijdens het samen zijn met cliënten heb ik daar overigens geen last van. Dan kan ik wel alle rust pakken en bewaren. Ben ik er 100 procent voor hun.
Hoe kom je deze periode van feest door?
Als eerste: blijf trouw aan jezelf. Houdt rekening met je eigen grenzen. En vergeet ook vooral op deze dagen even momenten voor jezelf te pakken. Vergeet je da? Ga ze plannen.
Maak het klein. En doe wat bij jou past. Als het mij te druk word, of ik raak overspoeld, ga ik even een rondje wandelen met onze hondjes.
Wij vieren kerst met alleen ons gezin. Doen gezellige dingen. Maar maken er niet een heel mega groot feest van. Het ene jaar komen er wel wat mensen eten. Het andere jaar zijn we met alleen het gezin. Net waar op dat moment de behoefte ligt van mij en van de anderen uit ons gezin.
We proberen met iedereen een beetje rekening te houden.

Lukt het echt niet? Weet dan dat deze dagen ook voorbij gaan. Dat hou ik mezelf voor wanneer ik een dag heb, waarop het gewoon niet wil lopen. Of als ik even vast loop.
Ik wil jullie allemaal ondanks alle uitdagingen die er zijn hele fijne feestdagen toewensen. En tot snel in Januari.

09/12/2025

Afgelopen donderdag was de afsluiting van het jaartraject Sunrise van Centrum Puur. Daar kreeg iedereen een prachtig kado. Een gedicht speciaal voor mij geschreven door .nl Michelle van Dam.
Het was een bijzonder, magisch, verdiepende en bij tijd en wijle best pittige reis met hele mooie, warme en bijzondere mensen.💖 Paula Fernhout

12/11/2025

Jenny ging vaak de hond uitlaten van haar vriendinnetje. Thuis hadden ze geen hond meer. Nadat oude Neo ingeslapen werd, kwam er tot groot verdriet van Jenny geen hond meer.
Gelukkig had haar beste vriendinnetje ook een hond. En daar was ze sowieso al vaak te vinden.
Ze liep vaak een ‘rondje flat’. Dat was een leuk rondje wandelen wat je goed in een kwartiertje kon doen. En als je haast had, dan liep Jenny wat sneller, Of rende een stukje. Vond het hondje ook wel leuk.
Onderin de flat waar Jenny altijd langs kwam, zwaaide altijd een man naar haar. Jenny zwaaide altijd vrolijk terug.
Tot het haar opviel dat de man er altijd stond als ze het hondje uitliet. Ook wanneer ze een paar nachtjes bij haar vriendinnetje sliep. Stond de man altijd te zwaaien als Jenny het hondje uitliet.

Ze begon het huis van haar vriendinnetje een beetje te mijden. Het was helemaal niet zo aantrekkelijk meer om het hondje uit te laten. Het viel de moeder van dat vriendinnetje ook op dat Jenny niet zo vaak meer kwam. Jenny legde haar uit van die man die altijd stond te zwaaien.
Dat ze dat niet zo fijn meer vond. Het was niks bijzonders, zei de moeder.
Hij had geen kwaad in de zin, en wilde alleen maar zwaaien.

Jenny zette haar akelige gevoel opzij. En liep als vanouds een rondje flat met het hondje van haar beste vriendin. En jahoor. De man stond weer buiten te zwaaien. Nu kwamen er zelfs handkusjes bij. Jenny werd er ongemakkelijk van. Maar ze besloot haar gevoel te negeren. Te zwaaien en door te lopen.

Op een avond fietste Jenny naar het huis van haar beste vriendin. De man uit de flat kwam haar snel achterop fietsen. Jenny’s hart klopte als een bezetene. Hij kwam vlak achter haar fietsen. En riep zachtjes: “schatje, lieverd, ik wil je.”
Hij kwam vlak naast haar fietsen. Jenny kon geen kant meer op. Hij trok haar van de fiets de bossen in.
Jenny schreeuwde, schopte en sloeg. Deed alles om die man van haar af te krijgen. Op dat moment kwam er iemand het huis uit. De man liet Jenny los, sprong op zijn fiets en fietste het donker in. Jenny in totale verslagenheid achterlatend…
Het gevoel wat zo’n verhaal oproept, zullen vele vrouwen en zeker ook vele mannen herkennen. Dat iemand op deze manier over al je grenzen heen gaat. Je persoonlijke grenzen. Je lijfelijke grenzen. Beschadigd tot in het diepst van je zijn.
Wanneer iemand ongevraagd aan je zit, laat sporen na. Seksueel geweld kent vele vormen. En hoewel dit verhaal zich buiten de deur afspeelt, vind het heel vaak plaats achter een gesloten voordeur.

Herken je dit gevoel? Dat gevoel wat onder je huid gaat zitten? Altijd achterom kijken of er niemand loopt? Niet alleen in het donker over straat durven? Het lastig vinden om in iemands nabijheid te komen. Wat als? Uberhaupt mannen niet meer vertrouwen?

Ik wel. Ik was Jenny.
Met lichaamsgerichte traumatherapie heb ik geleerd om te voelen wat ik heel lang weg heb gestopt. Stap voor stap het trauma helen. Dat wat ooit een ander voor mij heeft betekend. Wil ik nu voor jou betekenen. Samen met de paarden dat trauma aan gaan kijken. Vanuit vertrouwen. Stap voor stap op het tempo wat je lichaam aangeeft.

Neem contact op. www.staartenmanen.nl
of via 06-27869441

03/11/2025

De onaangename leegte
Als therapeut vind ik het erg belangrijk om met enige regelmaat zelf ook sessies te ontvangen.
Om als therapeut altijd feeling te houden met de andere kant van de tafel. Namelijk die als cliënt. Ik weet hoe het voelt om ergens als cliënt te komen. Hoe kwetsbaar en eng dat voelt om jezelf open te stellen.

Dit jaar heb ik een verdiepingsjaar op trauma gevolgd bij het opleidingscentrum waar ik mijn traumaopleiding heb gevolgd.
Dat gaat niet over de verdieping op de theorie. Maar de verdieping in jezelf. Over de eigen trauma’s die je mee hebt gemaakt. En waarvan je de gevolgen nog elke dag met je meedraagt.
Tijdens 1 van die dagen had ik een opstelling.
Mijn zenuwstelsel werd opgesteld. Dat liet zien onder wat voor hoogspanning ik soms functioneer. Zeker wanneer het in een groep is. Zoiets blijft een uitdaging. Zeker als het over openstellen en kwetsbare onderwerpen gaat. De onderstroom om het maar zo te zeggen.
Zie je me namelijk gewoon in een groep zul je dat niet zo snel zien. Dan heb ik echt wel geleerd om te functioneren en me redelijk vrij te kunnen bewegen in een groep. Zeker als ik de groep al lang ken. 😊
Nu terug naar dat kwetsbaar opstellen, mensen tot op de diepste laag te vertrouwen.
Tijdens de opstelling was er nog redelijk hier en nu. Ik kon er goed bij blijven. Al had ik zeker wel last van enige ‘trust-issues’. Delen van mij waren niet allemaal meer hier. Maar dat was oké.

Tot ik een paar dagen later ervaarde dat ik in ‘de onaangename leegte’ was beland. Er zit bij mij altijd wat vertraging op de lijn om het maar zo te zeggen. Eerst is het een anderhalve tot 2 dagen wat chaotisch. En dan vertrekt mijn systeem naar de onaangename leegte.
Voor mij is die onaangename leegte een ruimte waar er geen emoties zijn. Ik op de automatische piloot leef. Er is daar geen gevoel. Er is daar alleen ijzige kou. Geen warmte, geen licht. Een diepe eenzaamheid en kou overviel me.
Dat terwijl ik gewoon aan het werk was. Thuis de boel net als altijd draaiende hield. Voor mij is deze plek heel herkenbaar. Ik ben daar in het verleden heel vaak geweest. Mijn gezin en andere mensen niks in de gaten hadden. Ik ben namelijk meester in het verbergen van deze toestand.
Ondertussen ben ik nog maar voor een hele kleine hoeveelheid hier en zit de rest op de maan ofzo.
In deze toestand kan en durf ik ook niemand mee te nemen op die laag. Want hoewel deze laag heel donker en eenzaam is. Voelt het ook heel veilig. Daar kan niks me raken omdat er niks meer te raken valt.
Ik weet ook dat zo’n periode weer over gaat. Hoe lang het van te voren duurt, weet ik niet. Maar langzamerhand kom ik dan ook steeds meer stukje voor stukje terug. In dat vertrouwen kan ik die bijzonder onaangename leegte uitzitten. Kan ik een ander vertellen over deze plek. En weten dat er uiteindelijk weer leven komt.
Waarom ik dit nu zo open en kwetsbaar deel?
Omdat ik weet dat er heel veel mensen zijn die deze leegte in één of andere vorm ook kennen. Weet dan dat er een einde aan komt. Durf te vertrouwen dat dit ook voorbij gaat. En durf dan ook een ander in vertrouwen te nemen. Zodat zij samen met jou de tijd op deze plek uit kunnen zitten. Dat je er niet alleen bent.

Coaching met Staart en Manen

23/09/2026

16/09/2026

29/06/2026

15/05/2026

06/03/2026

15/01/2026

17/12/2025

09/12/2025

12/11/2025

03/11/2025

Adres

Openingstijden

Telefoon

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen

Categorie

Verzoek om vermelding te verwijderen

Opgeslagen en meldingen

Opgeslagen bedrijven

Gevolgde categorieën

Nieuw voor jou

Opgeslagen in ‘Opgeslagen en meldingen’.

Meldingen inschakelen

Maandag	09:00 - 16:30
Dinsdag	09:00 - 16:30
Woensdag	09:00 - 13:00
Donderdag	09:00 - 16:30
Vrijdag	09:00 - 13:00