29/10/2026
https://www.facebook.com/share/p/1BSE1hinYw/?mibextid=wwXIfr
Poproszono mnie o odniesienie się do działalności osoby znanej w internecie jako Doktor Miłość. Nie będę oceniać konkretnej osoby, bo żaden sąd tej sprawy jeszcze nie rozstrzygnął. Pokażę schemat, który za tym stoi, bo jest rozpoznawalny i występuje w wielu innych miejscach. Chodzi o sytuację, w której obietnice zdrowia pojawiają się w słowach i świadectwach, a w dokumentach zostaje tylko zapis, że niczego się nie leczy.
Reportaż w Wirtualnej Polsce z czerwca 2025 roku panów Michała Janczury i Dariusza Farona opisuje, że twórczyni tej metody publicznie mówiła o uczestnikach kursów lub ich dzieciach, którzy mieli wyzdrowieć z autyzmu, zespołu Downa, wrzodziejącego zapalenia jelit i nowotworów, oraz o uzdrawianiu chorób nieuleczalnych. Ten sam reportaż przytacza jej zapewnienia, że nie świadczy usług medycznych ani terapeutycznych, że udział jest dobrowolny i że uczestnicy powinni konsultować się z lekarzem. Zastrzegam przy tym, że Joanna Bobel nie zgodziła się z zarzutami i określiła je jako anonimowe insynuacje, a udział w jej kursach jako dobrowolny.
Zanim przejdę dalej to wyjaśniam. Autyzm to zaburzenie neurorozwojowe, a zespół Downa to zmiana liczby chromosomów obecna w każdej komórce ciała od poczęcia. Żadna z tych rzeczy nie jest chorobą, którą da się wyleczyć, i jako immunolog mogę powiedzieć, że nie istnieje żaden znany mechanizm biologiczny, przez który ćwiczenia duchowe zmieniłyby liczbę chromosomów w komórkach ani przebudowałyby rozwijający się układ nerwowy. Obietnica wyleczenia któregoś z nich jest więc niezgodna z podstawową wiedzą medyczną. Lekarka psychiatrii cytowana w reportażu zwróciła dodatkowo uwagę, że takie treści mogą szkodzić osobom w kryzysie psychicznym.
Najczęstszy argument w obronie takich metod to tysiące zadowolonych uczestników i tysiące pozytywnych opinii. Strona platformy podaje, że z jej zajęć skorzystało 12 tysięcy osób. Z mojego warsztatu badacza wynika, że opinia jednej osoby, a nawet tysiąca osób, nie jest dowodem na to, że coś działa. Żeby to sprawdzić, trzeba porównać dwie grupy, jedną, która przeszła kurs, i drugą, która nie, a potem zmierzyć obiektywny wynik, na przykład wynik konkretnego badania, a nie samopoczucie. Bez takiego porównania nie da się odróżnić efektu placebo od naturalnego przebiegu choroby ani od tego, że część dolegliwości po prostu mija sama.
Do tego selekcja działa podwójnie, niezadowoleni odchodzą i nie piszą opinii, a ci, którym faktycznie potrzebne było leczenie, trafiają do lekarza dopiero po kursie, co zresztą relacje z reportażu potwierdzają. Wchodzi jeszcze psychologia inwestycji, bo osoba, która zapłaciła kilkanaście tysięcy złotych, ma silną motywację, żeby wierzyć, że to działa, a przeciętny kurs roczny kosztował według reportażu około 12,5 tysiąca zł, a kolejna edycja 22,5 tysiąca.
Przyznam jednak jedną rzecz. Przewlekły stres i samotność faktycznie osłabiają odporność i pogarszają samopoczucie, i są na to mocne badania. Spokój rzeczywiście pomaga żyć z chorobą. Ale to zupełnie co innego niż wyleczenie choroby nieuleczalnej, i tego żadna medytacja nie zmieni.
Uczestnicy opisali w reportażu Wirtualnej Polski kilka praktyk, które budzą mój sprzeciw. Gdy nie ma poprawy, wina spada na uczestnika. Krytyka jest źle widziana, bo świadczy o oporze i braku otwartości. Terapeuci są szkoleni wyłącznie przez twórczynię metody, bez niezależnego wykształcenia. Uczestnicy zwierzają się z najskrytszych spraw, co później rodzi strach przed mówieniem. Bliscy mówią o niszczeniu relacji rodzinnych. W umowie jest natomiast zapis, że za pogorszenie stanu zdrowia usługodawca, terapeuci i coachowie nie odpowiadają. A zatem …
To jest właśnie ten schemat. Według relacji uczestników opisanych w reportażu obietnice zdrowia pojawiały się na spotkaniach oraz w świadectwach. Bobel twierdzi, że wyleczeń nie obiecuje. Na piśmie zostaje z kolei wyłącznie zapis, że platforma nie świadczy usług medycznych i nie odpowiada za pogorszenie stanu zdrowia. Jeśli uczestnik poczuje się gorzej, wystarczy pokazać umowę. Osoba, która uwierzyła w obietnice, nie znajdzie ich w żadnym dokumencie i nie będzie się do czego odwołać.
Nowy element: asystent AI dostępny na platformie całą dobę. Strona w wielu miejscach zastrzega, że platforma nie jest usługą medyczną ani psychoterapeutyczną, że nie zastępuje pomocy specjalisty i że korzystanie z niej nie jest terapią. Te zastrzeżenia są wzorowo napisane. Chronią jednak platformę, a nie uczestnika. Zapis w regulaminie, że coś nie jest terapią, nie zmienia faktu, że osoba w kryzysie szuka tam pomocy i traktuje ją jako pomoc. Osoba w kryzysie o drugiej w nocy nie czyta regulaminu, tylko szuka kogoś, kto ją posłucha, a relacje z reportażu pokazują, że w tym środowisku były osoby z myślami samobójczymi.
Narzędzia tego typu były już badane. Wyniki ostrzegają, a nie uspokajają. W teście 29 popularnych aplikacji wsparcia psychicznego żadna nie zareagowała odpowiednio na symulowany narastający kryzys samobójczy, a badacze z Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu opisali to w Scientific Reports w 2025 roku. Na samej platformie Doktor Miłość nie ma takich badań. Dopóki nie będzie dowodów, że asystent jest bezpieczny dla osób w kryzysie, hasło o całodobowym wsparciu pozostaje deklaracją dostępności, a nie sprawdzoną formą pomocy. Dla osoby w kryzysie ta różnica nie istnieje, bo ona nie czyta regulaminu, tylko szuka kogoś, kto ją posłucha.
Skoro o tej luce prawnej mówi też były wiceminister zdrowia, który w reportażu określił tę działalność jako oszustwo i wezwał do pilnego wprowadzenia przepisów karzących za terapie niezgodne z medycyną opartą na dowodach, to znaczy, że problem jest znany decydentom. Dopóki lex szarlatan nie wejdzie w życie, jedyną ochroną czytelnika jest własna czujność, dlatego zostawiam listę pytań, które warto zadać przed zapłaceniem za jakikolwiek kurs rozwojowy obiecujący zdrowie.
Co dokładnie obiecuje się wyleczyć i czy to jest na piśmie. Jakie ma kwalifikacje terapeuta, poza szkoleniem u twórczyni metody? Co się stanie, jeśli poprawy nie będzie, i czy wina spadnie na uczestnika? Kto odpowiada, jeśli stan zdrowia się pogorszy? I wreszcie, czy leczenie u lekarza ma być kontynuowane, czy przerwane? Jeśli odpowiedź na ostatnie pytanie nie brzmi jednoznacznie, że trzeba kontynuować leczenie, to znak, żeby wyjść i nie wracać.
