CDC Czas Dla Ciebie

09/10/2026

Wybrała kartę z uchylonymi drzwiami. Przez dłuższą chwilę nic nie mówiła.
— Co widzisz? — zapytałam.
— Siebie. Od dawna stoję w progu. Ani nie wracam, ani nie idę dalej.
Nie przyszła dlatego, że nie znała żadnej odpowiedzi. Miała ich zbyt wiele.
Jedną podpowiadał rozsądek.
Inną bliscy.
Jeszcze inną lęk przed tym, co może się wydarzyć.
Jej własny głos był wśród nich najcichszy.
Nie zapytałam: „Co wybierzesz?”.
Zapytałam:
— Czego potrzebujesz, żeby zrobić jeden krok i nie zdradzić przy tym siebie?
Po chwili odpowiedziała:
— Najpierw muszę usłyszeć, czego chcę ja. Bez tłumaczenia się i bez myślenia, czy komuś się to spodoba.
Czasem utknięcie nie oznacza, że nie potrafisz podjąć decyzji. Być może zbyt długo próbujesz podjąć ją głosami innych ludzi.
Pierwszym krokiem nie zawsze jest wybór drogi. Czasem jest nim spokojne oddzielenie:
co jest moje,
co należy do innych,
czego naprawdę się boję,
a czego potrzebuję.
Jeśli również czujesz, że od dawna stoisz w progu, dokończ dla siebie jedno zdanie:
„Gdybym przez chwilę nie musiała nikomu niczego udowadniać, to…”
Nie musisz od razu znać całej odpowiedzi. Wystarczy jej początek.

Jeśli chcesz przyjrzeć się temu razem ze mną, napisz w wiadomości słowo PRÓG lub zadzwoń: 508 276 483.
Z MIŁOŚCIĄ

Sandra Rimpler‑Kurzyk
CDC — Czas Dla Ciebie
Historia inspirowana rozmowami w gabinecie. Szczegóły zostały zmienione, aby chronić prywatność.

07/10/2026

Czasem „wszystko okej” oznacza: „Nie wiem, jak powiedzieć, co naprawdę czuję”.

W gabinecie często spotykam nastolatków, którzy na pytania dorosłych odpowiadają krótko:

— Nie wiem.
— Nic.
— Wszystko okej.

Nie zawsze dlatego, że nie chcą rozmawiać. Czasem nie wiedzą, od czego zacząć. Czasem boją się, że zmartwią rodzica. A czasem sprawdzają, czy dorosły potrafi zostać obok także wtedy, gdy nie otrzymuje odpowiedzi od razu.

Jedno zdanie wraca do mnie w różnych wersjach:

„Nie chciałam mówić mamie. Ona i tak ma dużo na głowie”.

Wtedy „wszystko okej” nie jest obojętnością. Bywa osłoną — dla siebie i dla bliskiej osoby.

Gdy Twoje dziecko odpowiada w ten sposób, nie musisz od razu zadawać kolejnych pytań. Możesz powiedzieć:

„Dobrze. Nie musisz teraz mówić. Chcesz, żebym tylko z Tobą pobyła?”

To nie rozwiązuje wszystkiego w jednej chwili. Daje jednak dziecku ważny sygnał: jestem obok i nie musisz mieć gotowych słów.

Jeśli widzisz, że Twoje dziecko coraz częściej się wycofuje, zamyka w sobie albo ma trudność z nazwaniem tego, co przeżywa — możesz do mnie napisać. Wspólnie poszukamy bezpiecznego pierwszego kroku.

📩 Napisz „START” w wiadomości prywatnej
📞 508 276 483

Z miłością,
Sandra
CDC — Czas Dla Ciebie

06/10/2026

05/10/2026

„Nie pamiętam, kiedy ostatnio zrobiłam coś tylko dlatego, że miałam na to ochotę.”

Powiedziała to cicho, jakby sama dopiero usłyszała własne słowa.

Podczas spotkania rozłożyłam przed nią karty z obrazami i poprosiłam:

„Wybierz tę, która najbardziej przypomina teraz Twoje życie.”

Wybrała zegar.

Nie dlatego, że brakowało jej czasu.

Dlatego, że każda minuta była już do czegoś przypisana.

Praca. Dom. Zakupy. Telefony. Obowiązki. Sprawy innych ludzi.

Nawet odpoczynek miał być „po coś” — żeby odzyskać siły i znowu działać.

Zapytałam:

„A gdzie w tym wszystkim jesteś Ty — nie jako mama, partnerka, pracownica czy osoba, na którą zawsze można liczyć… tylko po prostu Ty?”

Długo patrzyła na kartę.

Potem powiedziała:

„Chyba dawno mnie tam nie było.”

Nie zrobiłyśmy listy kolejnych zadań. Nie układałyśmy planu idealnego życia.

Poszukałyśmy jednej chwili, która nie miała być produktywna, potrzebna ani dobrze wykorzystana.

Miała należeć tylko do niej.

Czasem powrót do siebie nie zaczyna się od wielkiej zmiany.

Zaczyna się od przypomnienia sobie, że Twoje życie nie musi składać się wyłącznie z tego, co trzeba.

A Ty pamiętasz, kiedy ostatnio zrobiłaś coś tylko dlatego, że tego chciałaś?

Jeśli trudno Ci znaleźć dla siebie miejsce we własnym życiu, napisz do mnie: CZAS.

📞 508 276 483

Z MIŁOŚCIĄ,
Sandra Rimpler‑Kurzyk
CDC — Czas Dla Ciebie

30/09/2026

„Już naprawdę nie daję rady”.

Usiadła w fotelu i przez chwilę nic nie mówiła. Ściskała w dłoniach kubek z herbatą, jakby próbowała zatrzymać choć odrobinę ciepła.

W końcu zaczęła opowiadać.

O tym, że rano wstaje zmęczona, chociaż jeszcze nie zaczął się dzień. Że w pracy stara się być skupiona i uśmiechnięta. W domu pamięta o wszystkim, czego potrzebują inni. Odpowiada na wiadomości, rozwiązuje problemy, uspokaja, organizuje i pilnuje.

A kiedy wieczorem zostaje sama, nie potrafi już odpocząć.

„Przecież nic wielkiego się nie wydarzyło” — powiedziała.
„Inni mają gorzej. Powinnam sobie poradzić”.

Zapytałam ją:

„Od jak dawna próbujesz być silna dla wszystkich?”

Zapadła cisza.

Po chwili odpowiedziała:

„Nie pamiętam, kiedy ostatnio ktoś zapytał, jak ja się czuję”.

Położyłam przed nią kartkę i poprosiłam, żeby narysowała wszystko, co codziennie niesie. Pojawiły się obowiązki, praca, dom, relacje, oczekiwania innych, lęk o przyszłość i poczucie winy, że wciąż robi za mało.

Kartka szybko się zapełniła.

Potem zadałam kolejne pytanie:

„Która z tych rzeczy naprawdę musi zostać dzisiaj na Twoich ramionach?”

Nie rozwiązałyśmy podczas jednego spotkania wszystkich problemów. Znalazłyśmy jednak jeden mały krok: pozwolić sobie poprosić o pomoc i zrezygnować z jednego obowiązku bez tłumaczenia się i poczucia winy.

Na koniec powiedziała:

„Pierwszy raz od dawna czuję, że mogę trochę odetchnąć”.

Czasem słowa „nie daję rady” nie oznaczają słabości. Są sygnałem, że zbyt długo próbowałaś radzić sobie sama.

Nie musisz od razu naprawiać całego swojego życia. Możemy zacząć od spokojnej rozmowy, nazwania tego, co najbardziej Cię obciąża, i znalezienia pierwszego możliwego kroku.

Jeżeli odnajdujesz siebie w tej historii — napisz do mnie lub zadzwoń: 508 276 483.

Sandra Rimpler‑Kurzyk
CDC — Czas Dla Ciebie
Z MIŁOŚCIĄ 🤍

Historia została zmieniona tak, aby zachować pełną anonimowość osoby, z którą pracowałam.

28/09/2026

Nie zawsze potrzebujesz większej motywacji.
Czasem potrzebujesz przestać dźwigać wszystko.

Kiedy pojawia się zmęczenie, rozdrażnienie, wycofanie albo poczucie, że każdy czegoś od Ciebie chce, łatwo pomyśleć:

„Muszę bardziej się postarać.”
„Muszę się w końcu ogarnąć.”
„Inni jakoś dają radę.”

A może wcale nie potrzebujesz robić więcej?

Może potrzebujesz na chwilę się zatrzymać i zobaczyć, ile rzeczy niesiesz każdego dnia — również tych, których inni nie widzą.

Wyobraź sobie trzy kamienie:

🟡 MUSZĘ — rzeczy, które naprawdę wymagają dziś Twojej uwagi.
🟡 POWINNAM — oczekiwania, które przyjęłaś od innych.
🟡 MOGĘ ODŁOŻYĆ — wszystko, co nie musi wydarzyć się właśnie teraz.

Nie każde zadanie jest pilne.
Nie każda prośba wymaga natychmiastowej odpowiedzi.
Nie każda odpowiedzialność naprawdę należy do Ciebie.

Czasem pierwszy krok nie polega na tym, żeby znaleźć w sobie jeszcze więcej siły.

Czasem polega na tym, żeby wreszcie pozwolić sobie coś odłożyć.

Co możesz odłożyć choć na jeden dzień?

Jeżeli czujesz, że od dawna dźwigasz za dużo i trudno Ci samodzielnie odnaleźć kolejny krok — napisz do mnie.

Sandra Rimpler‑Kurzyk
CDC — Czas Dla Ciebie
Z MIŁOŚCIĄ 🤎