30/06/2026
"Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a belki we własnym oku nie dostrzegasz?" - ten cytat często za mną ostatnio chodzi, chociaż nie jestem osobą religijną.
Zauważyłam, że ma tendencję do oceniania postępowania innych osób, podczas kiedy sama potrafię robić rzeczy, z których w gruncie rzeczy nie jestem dumna. Zdarza mi się ranić innych, rezygnować ze swoich wartości, wybierać najbardziej konformistyczne rozwiązania.
Zabieram się za lekturę książki "Błądzą wszyscy (ale nie ja). Dlaczego usprawiedliwiamy głupie poglądy, złe decyzje i szkodliwe działania?". Napisali ją psychologowie społeczni: Elliot Aronson oraz Carol Tarvis. Wyjaśniają, jak dysonans poznawczy prowadzi u nas, ludzi, do samooszukiwania. Przez nie nie potrafimy przyznać się do błędu i przeprosić, nie bierzemy odpowiedzialności za własne działania oraz upieramy, że mamy rację w każdym sporze.
A skoro robimy to wszyscy i wszyscy jesteśmy hipokrytami... to oznacza, że ja też.
Dlatego w tę pozycję zagłębiam się przede wszystkim nie po to, aby poszerzyć swoją wiedzę teoretyczną, ale po to, aby popracować nad sobą. Chcę przynajmniej częściowo uwolnić się od tych mechanizmów i stać się naprawdę lepszą, bardziej etyczną i odpowiedzialną osobą.
Myślę, że warto, niezależnie od bycia religijnym lub nie, robić sobie codzienny rachunek sumienia, dostrzegając i to, co zrobiliśmy dobrze, i to, co zrobiliśmy źle. W rzeczywistości, w której narasta polaryzacja i w której różne środowiska i pojedyncze osoby obrzucają się oskarżeniami, chcę zawsze zaczynać pouczanie i zmianę od siebie - tylko na siebie mogę przecież realnie wpływać.