06/07/2026
Kiedy przyszłam do pracy, zza drzwi łazienki dobiegał już szum spadającej wody. Pod natryskiem czekała na mnie K. - skupiona, piękna w swoim zmaganiu, całkowicie oddana rytmowi własnego ciała. Regularne skurcze przychodziły jeden po drugim, a ciepła immersja wodna przynosiła jej upragnioną ulgę. Od pierwszych chwil wiedziałam, że ta podróż będzie wyjątkowa.
Gdy nadszedł właściwy moment, przeniosłyśmy się na salę porodową. Chciałam, aby ta przestrzeń była dla niej bezpiecznym azylem. W powietrzu unosił się już słodki, energetyzujący zapach pomarańczy, w tle cichutko brzmiała spokojna muzyka, a przy łóżku czekała tabliczka powitalna.
K. rodziła w swoim tempie, z niesamowitą intuicją. Szyjka macicy powoli, krok po kroku, otwierała się, aż osiągnęła 5 centymetrów. Kiedy odpłynęły wody płodowe natura przyspieszyła. Skurcze przybrały na sile, stając się potężną falą.
W oczach K. widziałam wtedy wszystko: zmęczenie, ale i ogromną, kobiecą moc.
Szukałyśmy ulgi wszędzie tam, gdzie podpowiadało ciało. K. dzielnie korzystała z entonoxu oraz innych farmakologicznych metod łagodzenia bólu, ale nie przestawała współpracować z grawitacją. Drabinki, pozycje wertykalne, ciągły ruch - była niesamowita.
O godzinie 12:25 badanie potwierdziło pełne rozwarcie. Wydawało się, że meta jest tuż-tuż, ale mała Pola miała swój własny plan. Nie spieszyła się. Kazała na siebie jeszcze troszeczkę poczekać, jakby zbierała siły na wielkie wyjście.
Finał tej opowieści rozegrał się w niezwykle intymnej, spokojnej pozycji na boku. K., otoczona wsparciem i miłością, wydała na świat swój największy skarb. O godzinie 13:45 narodziła się Pola.
Malutka Pola przyszła na świat z rączką uniesioną przy twarzy - w geście tak dumnym i uroczym, jakby od pierwszych sekund chciała nam ogłosić: „Jestem! Wasza mała Superbohaterka!” 👣🩷
Położna Wiktoria G.
