MSB_KatarzynaOberda

01/09/2026

🌿 Asertywność jako sposób radzenia sobie z naciskami innych.

Czy zdarza Ci się zgadzać na coś, na co wcale nie masz ochoty?

„Dobrze, zrobię to…”
„No dobrze, skoro Ci zależy…”
„Nie chcę, żeby się obraził/a…”
„Nie umiem odmówić…”

A później pojawia się złość, żal, zmęczenie albo myśl:

Dlaczego znowu zgodziłem/am się wbrew sobie?”

Czasami problemem nie jest to, że nie wiemy,
jak powiedzieć „nie”.
Trudniejsze jest to, co pojawia się w nas, kiedy próbujemy to zrobić.

Możemy bać się odrzucenia, konfliktu, krytyki albo tego, że ktoś się na nas zawiedzie.

Możemy też nosić w sobie przekonania:

"Dobry człowiek powinien pomagać.”
„Nie wypada odmawiać.”
„Nie mogę nikogo zawieść.”
"Powinnam być dla wszystkich.”

A przecież możemy być empatyczni i jednocześnie mieć granice.

Możemy kogoś lubić i nie zgadzać się z nim.
Możemy kochać i mówić „nie”.
Możemy być pomocni, ale nie być dostępni zawsze i dla każdego.

Asertywność często zaczyna zaczyna się od zatrzymania.

Zanim automatycznie odpowiesz „tak”, spróbuj zapytać siebie:

Czego ja właściwie chcę?
Co czuję?
Czego potrzebuję?
Czy naprawdę się na to zgadzam, czy boję się odmówić?

Nie zawsze musisz odpowiadać od razu.

Możesz powiedzieć:

🌱 „Potrzebuję się zastanowić.”
🌱 „Wrócę do Ciebie z odpowiedzią.”
🌱 „Nie chcę tego robić.”
🌱 „Tym razem nie mogę.”
🌱 „Rozumiem, że tego potrzebujesz, ale ja się nie zgadzam.”

I jeszcze jedno – Czyjeś rozczarowanie nie zawsze oznacza, że zrobiłeś/aś coś złego.

Druga osoba ma prawo być niezadowolona.
Ty również masz prawo podjąć decyzję, która jest zgodna z Tobą.

Nie masz wpływu, na wszystkie emocje innych ludzi. Masz wpływ na to, jak traktujesz siebie i swoje granice.

🤍 Możesz być dobrym człowiekiem i mówić „nie”.

Asertywność nie jest walką z innymi.
To umiejętność zadbania o siebie bez odbierania szacunku drugiej osobie.

Jeśli często zgadzasz się wbrew sobie, boisz się reakcji innych lub trudno Ci stawiać granice,warto przyjrzeć się temu bliżej.

Asertywności można się nauczyć.

💭 A Tobie łatwiej przychodzi powiedzieć „tak” czy „nie”?

#
#

25/08/2026

Szanowni Państwo,
Dzisiaj przychodzę do Państwa po krótszej przerwie z kolejnym tekstem tematycznym. Dzisiaj postanowiłam krótko poruszyć z Państwem obszar zniekształceń poznawczych 😊.

Kiedy umysł nie zawsze mówi prawdę. O zniekształceniach poznawczych

Czy zdarza Ci się pomyśleć?

„Na pewno mnie nie lubi.”

„Zawsze wszystko psuję.”

„Jeśli mi się nie uda, to znaczy, że jestem beznadziejna/beznadziejny.”

„Skoro dzisiaj czuję się źle, to znaczy, że nic się nie zmieni.”

„On nie odpisał, więc pewnie jest na mnie zły.”

Brzmi znajomo?

W podejściu Poznawczo-Behawioralnym zakładamy, że to nie samo wydarzenie wywołuje nasze emocje, ale również znaczenie, jakie mu nadajemy.

Pomiędzy tym, co się wydarza, a tym, co czujemy i robimy, pojawia się nasza interpretacja.

I właśnie tutaj często pojawiają się zniekształcenia poznawcze.

Czym są zniekształcenia poznawcze?

Zniekształcenia poznawcze to automatyczne, często nieuświadomione sposoby interpretowania rzeczywistości, które mogą sprawiać, że widzimy sytuację bardziej negatywnie, zagrażająco lub jednoznacznie, niż wynikałoby to z dostępnych faktów.

Nie oznacza to, że „wymyślamy sobie problemy”.

Oznacza raczej, że nasz mózg próbuje szybko nadać sens temu, co się dzieje.

Czasami robi to jednak według starych schematów, doświadczeń i przekonań.

Najczęstsze zniekształcenia poznawcze

🔸 Myślenie czarno-białe

„Albo zrobię to idealnie, albo poniosłam/poniosłem porażkę.”

Brakuje przestrzeni na „wystarczająco dobrze”, częściowy sukces i uczenie się. Często może to być również głos krytyka wewnętrznego lub naszych własnych wymagań i narzuconych sobie powinności.

🔸 Katastrofizowanie

„Jeśli popełnię ten błąd, wszystko się zawali.”

Umysł automatycznie wybiera najgorszy możliwy scenariusz, traktując go niemal jak pewnik.

Katastrofizacja oczywiście przygotowuje nas,na możliwie najgorszy scenariusz.

🔸 Nadmierne uogólnianie

„Nie dostałam tej pracy. Zawsze mi się nie udaje.”

Jedno wydarzenie zaczyna być traktowane jako dowód dotyczący całego życia.

🔸 Czytanie w myślach

„On się nie odzywa. Na pewno ma mnie dość.”

Przypisujemy innym ludziom myśli, intencje i emocje, których w rzeczywistości nie możemy znać bez sprawdzenia.
Zdecydowanie prostszym rozwiązaniem byłoby zapytanie - Czemu..? :)

🔸 Personalizacja

„Ona ma zły humor. To pewnie przeze mnie.”

Bierzemy na siebie odpowiedzialność za wydarzenia, na które możemy mieć niewielki albo żaden wpływ. Biorąc na siebie nią, nadmiernie obciążamy się emocjonalnie i poznawczo.

🔸 Dyskwalifikowanie pozytywów

„Udało mi się, ale to nic wielkiego.”

Sukces zostaje pomniejszony, a uwaga koncentruje się wyłącznie na tym, co nie wyszło.

A teraz wreszcie najważniejsze:

Myśl nie jest faktem.

To, że Twój umysł mówi:

„Na pewno sobie nie poradzę” nie oznacza jeszcze, że sobie nie poradzisz.

To, że pojawia się myśl:

„Nikt mnie nie potrzebuje”nie oznacza, że jest ona prawdziwym opisem Twojej sytuacji.
To, że czujesz lęk, nie jest dowodem, że wydarzy się coś złego.
W terapii CBT uczymy się zauważać automatyczne myśli, sprawdzać je i szukać bardziej realistycznych sposobów patrzenia na sytuację.

Nie chodzi o to, żeby zamienić każdą trudną myśl na sztuczny pozytyw:

„Wszystko będzie cudownie!”

Chodzi o coś znacznie bardziej użytecznego:

Co naprawdę wiem?
Jakie mam dowody?
Czy istnieje inne możliwe wyjaśnienie?
Co powiedziałabym/powiedziałbym bliskiej osobie w podobnej sytuacji?”

Kiedy pojawi się trudna myśl

1. ZATRZYMAJ

Nazwij ją.

„Mam teraz myśl, że…”

2. SPRAWDŹ

Zapytaj siebie:

• Jakie są fakty?
• Jakie mam dowody na moją myśl?
• Jakie mam dowody przeciwko niej?
• Czy nie pojawiło się tutaj katastrofizowanie, czytanie w myślach albo myślenie czarno-białe?
• Czy istnieje inne, bardziej prawdopodobne wyjaśnienie?

3. ZMIEŃ

Nie na myśl „idealną”, ale na bardziej realistyczną

Zamiast:

„Na pewno sobie nie poradzę",możesz powiedzieć:

„Boję się, że sobie nie poradzę, ale nie wiem jeszcze, jak będzie. Mogę przygotować się najlepiej, jak potrafię.”

Zamiast:

„On się nie odezwał, więc jest na mnie zły.”, powiedz sobie:

„Nie wiem, dlaczego się nie odezwał. Mogę zapytać, zamiast zgadywać.”

To mała zmiana w sposobie myślenia.

Ale czasami właśnie od takich małych zmian zaczyna się duża zmiana w emocjach i zachowaniu.

🌿 Nie każda myśl zasługuje na to, żeby w nią uwierzyć.

Czasem potrzebujesz nie kolejnej odpowiedzi, ale zatrzymania się i zadania sobie pytania:

„Czy to, co właśnie myślę, jest faktem - czy tylko jedną z możliwych interpretacji?”

To właśnie jest początek bardziej świadomego kontaktu ze sobą,do którego Cię zapraszam.

Serdecznie dziękuję za okazane zaufanie, zatrzymanie się przy tym tekście i serdecznie zapraszam do współpracy 💚.

dr Katarzyna Oberda
Psycholog,Psychoterapeuta w trakcie szkolenia,Psychoterapeuta CBT w trakcie 4-letniej Szkoły Poznawczo- Behawioralnej.

22/08/2026

Morze Terapia 😉 🔋

14/08/2026

Światło, które nosisz w sobie

Mała Latarenka przez długi czas stała na półce w ciemnym kącie,starej piwnicy.

Nikt po nią nie sięgał.
Nikt jej nie zapalał.

Z dnia na dzień coraz bardziej była przekonana, że właśnie tam jest jej miejsce.

Któregoś dnia pomyślała sobie :
- Widocznie nie jestem już nikomu potrzeba. Moje światło jest zbyt małe. Są lampy, które świecą jaśniej.

Pewnego wieczoru,do piwnicy zajrzała mała dziewczynka. Szukała czegoś,co mogła by zabrać w podróż.

Jej wzrok zatrzymał się przy Latarence. Ciebie wybieram- powiedziała.
Mała, samotna latarenka nieco się zdziwiła.

Jak to mnie? We mnie nie ma nic wyjątkowego,co mogłoby Ci się dziecko spodobać.

Dziewczynka uśmiechnęła się łagodnie i zapaliła płomień latarenki.

To był moment,kiedy Latarenka po raz pierwszy zobaczyła swoje własne światło.

Ono nie było ogromne. Nie rozświetlało całego świata,ale wystarczało,żeby zrobić następny krok.

Wyruszyły razem.

Kiedy zapadał zmrok, Latarenka oświetlała ścieżkę. Kiedy dziewczynka się bała, była blisko.

Kiedy zatrzymywały się na odpoczynek, jej ciepłe światło sprawiało, że ciemność nie wydawała się już taka straszna.

Pewnej nocy dziewczynka usiadła pod drzewem i rozpłakała się.

Nie wiem, czy dam radę iść dalej,wyszeptała do Latarenki.

Latarenka chciała powiedzieć coś wielkiego.

Chciała znaleźć odpowiedź, która natychmiast zabierze smutek.

Nie potrafiła,bo mogła tylko świecić.

Wtedy zrozumiała coś znacznie ważniejszego.
Nie zawsze trzeba komuś naprawiać świat. Czasami warto zostać. Czasami warto po prostu być obok.
Czasami czyjeś światło, nie rozwiąże problemu. Być może jedynie pozwolić zauważyć,że następny krok jest możliwy.
Dziewczynka podniosła głowę i powiedziała głośniej : Dziękuję,że Jesteś.

Latarenka,po raz pierwszy poczuła,że jej światło,ma jakieś znaczenie.

Przestała porównywać się z innymi.
Nie pytała, dlaczego nie świeci jak słońce.
Nie chciała być silniejsza od światła innych latarni.
Zrozumiała,że słońce nie jest potrzebne, w każdej chwili.

Są przecież drogi,które pokonuje się o zmierzchu.
Są takie noce,kiedy człowiek potrzebuje tylko odrobiny światła.

I chwile kiedy najważniejsze może być to,że jest ktoś,obok.

Może więc Ty także czasem patrzysz na siebie i myślisz, że powinieneś być silniejszy, spokojniejszy, bardziej odważny albo bardziej pewny siebie?

Może porównujesz swoje życie z życiem innych?

Może wydaje Ci się, że Twoje światło jest zbyt małe?

A jednak…

Nie musisz być słońcem, żeby rozświetlać czyjś dzień.

Nie musisz mieć wszystkich odpowiedzi.

Nie musisz zawsze wiedzieć, dokąd zmierzasz.

Nie musisz być silny każdego dnia.

Możesz się zatrzymać.

Możesz poprosić o pomoc.

Możesz mieć gorszy dzień.

Możesz nie wiedzieć.

I nadal jesteś wystarczający.

Twoje światło może być ciche.

Może czasem drżeć.

Może czasem prawie gasnąć...

Ale to nie znaczy, że go nie ma.

Czasami potrzebujemy tylko kogoś, kto pomoże nam je na nowo zauważyć.

A może dziś warto się zatrzymać i zapytać siebie:

Co jest moim światłem?

Co pomaga mi przetrwać trudniejsze chwile?

Co daje mi poczucie sensu?

Przy kim mogę być naprawdę sobą?

I czego potrzebuję, żeby nieść siebie trochę łagodniej?

Nie musisz rozświetlać całej drogi.

Wystarczy, że zobaczysz następny krok.

A jeśli dziś nie widzisz go wcale, być może to ten czas,kiedy nie potrzebujesz iść sam/a

Czasem najodważniejszym krokiem nie jest dalsza droga.

Czasem jest nim powiedzenie:

Potrzebuję, żeby ktoś przez chwilę poszedł ze mną.

W moim gabinecie jest przestrzeń na takie chwile.

Na zatrzymanie się.

Na rozmowę bez oceniania.

Na poszukiwanie własnego światła - nawet wtedy, gdy przez jakiś czas trudno je dostrzec.

Bo światło, którego szukasz, być może od dawna nosisz w sobie. I dziś szczególnie i siebie i Państwa,z tymi słowami zostawiam..

dr Katarzyna Oberda
Psycholog
Psychoterapeuta w trakcie szkolenia
Psychoterapeuta w trakcie 4-letniej Szkoły Psychoterapii Poznawczo-Behawioralnej(CBT)
Dyplomowany Interwent Kryzysowy

tekst: Katarzyna Oberda
Grafika : generator grafik A-I
🙂

10/08/2026

🌄 Czasem stoimy przed górą, która wydaje się nie do zdobycia.

Każdy z nas ma swoje szczyty : lęk, stratę, chorobę, samotność, kryzys w relacji czy zwątpienie we własne możliwości.

Patrząc z dołu, możemy mieć wrażenie, że droga jest zbyt stroma, a cel zbyt odległy.

A jednak największe zmiany nie zaczynają się od wielkiego skoku.

Zaczynają się od jednego kroku. Potem kolejnego. I jeszcze jednego.

Czasami,aby zrobić krok do przodu, trzeba zrobić krok w tył.

Ten krok wstecz,nie oznacza,błędu, nie oznacza też upadku,choć pozornie może tak się wydawać.

W codziennej pracy i towarzyszeniu człowiekowi w jego trudnościach,często obserwuję, że siła człowieka nie polega na braku trudności, ale na zdolności do podnoszenia się mimo nich.

Odwaga nie oznacza braku strachu.
Oznacza działanie pomimo strachu.
Strach,czasami oznacza ciche wołanie -"Zauważ mnie, bądź ".

Wiara niezależnie od tego, czy rozumiemy ją jako zaufanie Bogu, życiu, drugiemu człowiekowi czy własnym zasobom, staje się światłem wtedy, gdy wokół robi się ciemniej.

To ona pomaga dostrzec, że obecne trudności nie są końcem historii. Czasami to,co wydaje się końcem,może być niespodziewanym początkiem.

Jeśli dziś jesteś w miejscu, które wydaje się zbyt trudne, pamiętaj:
✨ nie musisz widzieć całej drogi,
✨ nie musisz być silny/a każdego dnia,
✨ wystarczy, że zrobisz kolejny możliwy krok.

Bo nawet najwyższe szczyty zdobywa się krok po kroku.

A może właśnie teraz jesteś bliżej celu, niż Ci się wydaje?

A może pozwolisz,aby ktoś podał Ci dłoń i pomógł na nowo odnaleźć cel? A może tym co Ci pomoże jest Twoja wewnętrzna siła?.

https://youtu.be/zPdSZRMrnA0?si=cm7uUL5mUQ4NA82r

Provided to YouTube by Universal Music GroupHe Lives In You (From...

08/08/2026

Szanowni Państwo,
Dzisiaj przychodzę do Państwa z trochę krótszym niż zazwyczaj postem,w tak zwanym międzyczasie,ponieważ dzisiejszy dzień jest dla mnie dniem twórczo rozwojowym i intensywnym szkoleniowo 🙂,abym mogła jeszcze lepiej pomagać Państwu w trudnościach,z którymi zgłaszacie się do mnie do gabinetu 🙂.

Drogi Sierpniu,

Sierpniu, który przynosisz ze sobą dojrzałość lata, chociaż nie jesteś początkiem wakacji,ani zapowiedzią nowego roku, jesteś również ważnym momentem.
Jesteś chwilą pomiędzy czasem zatrzymania, refleksji i zbierania tego, co udało się wyhodować nie tylko na polach,gospodarstwach i w ogrodach,ale także w sobie.

Jesteś również miesiącem ważnym dla osób walczących z uzależnieniem od alkoholu, miesiącem motywującym do odnalezienia w sobie wewnętrznej siły do walki, podjętych decyzji, czasem ważnym również dla osób współuzależnionych, których prawda o trudnościach ich bliskich, dotyka tak samo,jak uzależnienie.

W świecie pełnym informacji, pośpiechu i niepewności łatwo uwierzyć, że spokój pojawi się wtedy, gdy wszystko wokół wreszcie się uporządkuje.

Psychologia pokazuje jednak coś innego, że prawdziwy spokój nie jest brakiem chaosu.

Jest to umiejętność odnajdywania równowagi, nawet wtedy,gdy życie nie przebiega całkowicie zgodnie z naszym planem, pragnieniami,wyobrażeniem i oczekiwaniami.

Dlatego, warto zadać sobie pytanie:

Czy każdego dnia wybieram wewnętrzny spokój,czy pozwalam by zewnętrzny chaos decydował o moim samopoczuciu?

Nie mamy wpływu na wszystko, co nas spotyka.

Mamy jednak wpływ na to, jak o tym myślimy, jak o siebie dbamy i jakie znaczenie nadajemy swoim doświadczeniom.

Być może właśnie teraz jest dobry moment, aby:

🍀 zwolnić tempo,
🍀 odłożyć choć na chwilę to, co nie jest pilne,
🍀wsłuchać się w swoje potrzeby,
🍀 zauważyć to, co już dziś jest wystarczające.

Sierpień przypomina, że dojrzałość nie polega na kontrolowaniu świata.

Polega na budowaniu w sobie miejsca, do którego można wracać, gdy świat staje się zbyt głośny.

Życzę Państwu oraz sobie i wszystkim odwiedzającym stronę mojego gabinetu, aby ten miesiąc był czasem wybierania wewnętrznego spokoju częściej niż zewnętrznego chaosu.

tekst: Katarzyna Oberda
grafika: generator A-I 🙂

dr Katarzyna Oberda
Psycholog
Psychoterapeuta w trakcie szkolenia
Psychoterapeuta w trakcie 4-letniej Szkoły Psychoterapii Poznawczo- Behawioralnej(CBT)
Dyplomowany Interwent Kryzysowy🙂

06/08/2026

Szanowni Państwo,
Dzisiaj zapraszam do posta tematycznie związanego z dzisiejszą data. Trochę zostałam zainspirowana tematycznie, pod wpływem jednej ciekawej rozmowy z dzisiaj w gronie znajomych i stwierdziłam że się podzielę kilkoma refleksjami.🙂

Nie dlatego,że jest to Święto Przemienienia Pańskiego,ważne dla wielu religii,pod kątem wiary, ale dlatego,że z obszaru przemienienia wypływa kilka uniwersalnych prawd.

Przemienienie – o odwadze stawania się sobą

Święto Przemienienia Pańskiego przypomina o chwili, w której to, co ukryte, staje się widoczne.

W wymiarze duchowym jest to doświadczenie przemiany i odkrycia głębszej prawdy o sobie.

W gabinecie psychologicznym we wsparciu psychologicznym oraz psychoterapii indywidualnej lub innych prowadzonych przeze mnie procesach często spotykam osoby, które przez lata nosiły maski dostosowane do oczekiwań innych.

Były silne, gdy potrzebowały wsparcia...

Uśmiechały się, gdy przeżywały smutek.

Milczały, gdy potrzebowały zostać usłyszane...

Proces terapii nie polega na stawaniu się kimś innym.

Polega na odkrywaniu tego, kim naprawdę jesteśmy pod warstwami lęku, wstydu, trudnych doświadczeń i narzuconych ról.

To droga ku większej autentyczności, akceptacji siebie i własnych emocji.

Przemiana rzadko dokonuje się nagle.

Najczęściej jest sumą małych kroków: jednej ważnej rozmowy, jednej postawionej granicy, jednego momentu, w którym pozwalamy sobie poczuć to, co przez lata było ukrywane.

Być może właśnie dziś warto zadać sobie pytanie:

Co we mnie czeka na to, by zostać dostrzeżone i przyjęte z życzliwością?

Prawdziwa przemiana zaczyna się nie wtedy, gdy stajemy się idealni, lecz wtedy, gdy odważamy się być prawdziwi.

Zatrzymuje się dziś przy tym temacie wyjątkowo tematycznie, nie ze względu na wiarę,ale uniwersalny przekaz,który z tematu przemiany wypływa i zapraszam również do zatrzymania się przy tym temacie również przez Państwa, jeśli chcecie.

Zachęcam do dzielenia się refleksją 🙂

refleksja własna: Katarzyna Oberda
Grafika stworzona przy pomocy kreatora A-I

04/08/2026

Szanowni Państwo,wracam z aktualizacją terminarza na ten tydzień

Poniedzialek -03.08. 2026- dzień wolny terapeutycznie 🙂

Wtorek -04.08 - 19.00 - terapia stała
20.oo - terapia stała

Środa -05.08.2026 - 19.oo - terapia stała
20.00 termin wolny

Czwartek -06.08- dzień wolny terapeutycznie

Piątek - 07.08.2026 - dzień wolny

Sobota,niedziela - dni wolne 🙂. Jakby coś, termin się znajdzie,bo fizycznie w gabinecie jestem.

W piątek zaktualizuje plan na nowy tydzień 😉

Śliczne dzięki i do zobaczenia ,na "ojej, może coś Pani znajdzie",coś się znajdzie
😉💚

03/08/2026

Kontynuacja drogi do równowagi 🌿

Równowaga nie oznacza życia bez trudności.

Nie polega też na tym, że zawsze czujemy spokój, pewność czy radość. To raczej umiejętność odnajdywania siebie na nowo - nawet wtedy, gdy życie przynosi zmiany, stratę, zmęczenie czy niepewność.

W psychoterapii często odkrywamy, że każda zmiana nie zaczyna się od wielkich decyzji.

Ona zaczyna się od małych, codziennych wyborów. Od chwili zatrzymania. Od życzliwości wobec siebie. Od odwagi, by powiedzieć „to jest dla mnie ważne”.

Dlatego kolejnym krokiem na drodze do równowagi są obszary, które warto świadomie pielęgnować:

🌿 Uważność - aby zauważać swoje emocje, potrzeby i sygnały płynące z ciała.

🤍 Życzliwość dla siebie– by przestać być swoim najsurowszym krytykiem i nauczyć się traktować siebie z takim samym szacunkiem, jaki okazujemy bliskim.

🛤️ Granice – ponieważ troska o siebie nie jest egoizmem. Jest wyrazem szacunku do własnych wartości, czasu i energii.

⛰️ Akceptacja – nie oznacza rezygnacji. To zgoda na to, że nie wszystko możemy zmienić, ale zawsze możemy zdecydować, jak chcemy na to odpowiedzieć.

🌱 Rozwój – to gotowość do uczenia się, doświadczania i odkrywania siebie. Nie po to, by stać się kimś innym, ale by coraz pełniej być sobą.

Nie musisz zmieniać całego swojego życia w jeden dzień.

Czasem największą zmianę przynosi jeden świadomy krok. Jedna rozmowa. Jedna decyzja. Jedna chwila zatrzymania.

Bo droga do równowagi nie polega na dążeniu do perfekcji. Polega na codziennym powracaniu do siebie. 🌿

Dziękuję za okazane zaufanie i zapraszam do współpracy,zarówno pacjentom z którymi pracuje etatowo w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ).

Dziękuję też za zaufanie pacjentom,z którymi pracuje w ramach gabinetu prywatnego 🙂
ak i w ramach gabinetu prywatnego.
💚

Serdecznie zapraszam do skorzystania z mojego wsparcia,również kolejne osoby,w obu formach.

Wsparcie w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia odbywa się na terenie Włoszczowy. 🙂

dr Katarzyna Oberda
Psycholog, Psychoterapeuta w trakcie szkolenia,Psychoterapeuta CBT w trakcie 4-letniej Szkoły Psychoterapii Poznawczo- Behawioralnej.






#

29/07/2026

Akceptacja,czyli kiedy odpuszczenie oznacza siłę, a nie rezygnację?

Dla wielu osób słowo „akceptacja” brzmi jak pogodzenie się z porażką albo rezygnacja z walki. Tymczasem w psychologii oznacza ono coś zupełnie innego.

Akceptacja to uznanie rzeczywistości taką, jaka jest, bez niepotrzebnej walki z faktami.

Nie oznacza, że coś nam się podoba, że uznajemy sytuację za sprawiedliwą lub że przestajemy działać.

Oznacza jedynie, że przestajemy tracić energię na zaprzeczanie temu, czego nie możemy zmienić.

Dlaczego tak trudno akceptować?

Ludzki mózg został zaprogramowany do wyszukiwania zagrożeń i rozwiązywania problemów. To bardzo przydatna umiejętność, kiedy rzeczywiście możemy coś zrobić.

Problem pojawia się wtedy, gdy próbujemy rozwiązać coś, czego rozwiązać się nie da.

Próbujemy zmienić:

- przeszłość,
-decyzje innych ludzi,
-własne emocje,
-przebieg choroby,
- upływ czasu,
- niepewną przyszłość.

Im bardziej walczymy z tym, czego zmienić nie możemy, tym większe pojawia się napięcie.

Paradoks kontroli

Wyobraź sobie, że ktoś mówi:

„Nie myśl teraz o białym niedźwiedziu.”

Co dzieje się w Twojej głowie?

Najczęściej właśnie pojawia się obraz białego niedźwiedzia.

Podobnie jest z emocjami.

Im bardziej próbujemy:

-nie bać się,
-nie smucić się,
- nie złościć się,
- nie zamartwiać,tym silniej często ich doświadczamy.

Psychologia nazywa to paradoksem kontroli.

Nie wszystko, co próbujemy kontrolować, daje się kontrolować.

Ból i cierpienie

Warto odróżnić dwa pojęcia.

Ból jest naturalną częścią życia.

Może wynikać z choroby, straty, rozczarowania czy trudnych wydarzeń.

Cierpienie często powstaje wtedy, gdy oprócz bólu zaczynamy walczyć z samym faktem jego istnienia.

Przykładowo:

„Nie powinienem się tak czuć.”

„To nie powinno mi się przydarzyć.”

„Muszę natychmiast przestać odczuwać lęk.”

Sama walka z emocjami często staje się kolejnym źródłem cierpienia.

Akceptacja daje przestrzeń do działania

Kiedy zaakceptuję fakt:

„Tak, dzisiaj odczuwam lęk",mogę zadać sobie kolejne pytanie:

Co mimo tego mogę zrobić?”

To właśnie tutaj wracamy do sprawczości.

Akceptacja nie odbiera wpływu.

Ona pozwala go odzyskać.

Co pomaga rozwijać akceptację?
-zauważanie własnych emocji bez oceniania;
- nazywanie tego, co przeżywam;
- skupianie uwagi na chwili obecnej;
-kierowanie energii na własne wartości;
- zadawanie sobie pytania:
„Co mogę zrobić właśnie teraz?”

Ćwiczenie
Przypomnij sobie sytuację, która od dawna wywołuje u Ciebie napięcie.

Odpowiedz na cztery pytania:

1. Co w tej sytuacji jest faktem?
2. Z czym próbuję walczyć?
3. Na co nie mam wpływu?
4. Jaki jeden mały krok mogę zrobić mimo tej sytuacji?

Podsumowanie

Zdrowie psychiczne nie polega na pozbyciu się wszystkich trudnych emocji ani na pełnej kontroli nad życiem.

Polega na rozwijaniu umiejętności rozpoznawania, co mogę zmienić, a czego zmienić nie mogę.

Kiedy przestaję walczyć z rzeczywistością, odzyskuję energię potrzebną do działania.

Nie wybieram wszystkiego, co wydarza się w moim życiu.

Mogę jednak wybierać sposób, w jaki na to odpowiadam.

To właśnie w tym miejscu rodzi się odporność psychiczna i prawdziwa sprawczość.

Poniżej również grafika,która obrazkowo prezentuje temat.

Serdecznie dziękuję za zaufanie i zapraszam do współpracy 💚

dr Katarzyna Oberda
Psycholog,Psychoterapeuta w trakcie szkolenia, Psychoterapeuta CBT w trakcie 4- letniej szkoły Psychoterapii Poznawczo- Behawioralnej(CBT).

Kielce, ulica Warszawska 420,25-414 Kielce
+48691677481

Wizyty odbywają się stacjonarnie i on-line. Koszt wizyty to 100 zł/60 minut niezależnie od formy wizyty - z wyjątkiem Psychoterapii par i małżeństw i psychoterapii rodzinnej. :)

# psychoterapia
#