19/10/2026
⏰⏰⏰
Grafik napięty tak, że obsuwa 5 minut wywołuje kataklizm. I to grafik tygodnia, a nawet tygodni, a nie wyjątkowo jednego dnia.
Wystarczy, że cokolwiek nawali — a się rozwalasz. Niby dorosła kobieta, a masz ochotę płakać albo przegryźć komuś tętnicę.
Nie powiesz tego głośno, ale… jakby przyszła choroba i powaliła Cię do łóżka, to chyba byłyby to wakacje. Z ogromem wyprodukowanych wyrzutów sumienia, ale jednak wakacje.
🚨Głowa pęka, kręcisz się w kółko, tabletki, by zasnąć, wiadra kawy, by się obudzić, pobudzić, utrzymać na chodzie.
Już nawet nie zrywasz wirtualnych kartek z kalendarza. Wszystko jedno, co za dzień — pędzisz, gonisz, działasz.
🤯 Mózg nie potrafi się zatrzymać, by wypocząć i nie potrafi ciekawie tworzyć.
⚡️Napięcia w ciele, w mięśniach, w słowach… trzymają to, co nie ma czasu pożyć.
🤳 Może nawet bywasz w tysiącu spektakularnych miejsc i masz piękne zdjęcia na Facebooku.
✔️ Może i memlesz uśmiech, odhaczając sto pięćdziesiątą pozycję z listy zadań…
😩 Codzienność niby proaktywna i zajebista — a jednak miałka papka.
———-
Pustka, której nie słuchasz.
Pustka, która jest PEŁNA!
Pełna głowa.
Pełne emocji ciało.
Zapchane serce.
Przeładowana podświadomość.
Przegrzane neurony.
Przeładowane jelita.
______
❓Jak może cokolwiek wejść,
gdy nie ma przestrzeni?
Jak może wejść NOWE, ŚWIEŻE, KREATYWNE, SPÓJNE Z TOBĄ?
___________
Pewien garncarz — choć jego dzieła cieszyły tysiące ludzi — sam w domu miał tylko jeden przez siebie zrobiony kubek, jeden talerz i jedną misę.
Zapytany, czemu nie otacza się pięknem, które tworzy, powiedział:
u mnie te naczynia stałyby bezczynne. Sensem naczynia jest móc być napełnianym.
_________
Garncarz tworzy pustkę w naczyniu — którą wypełniają inni.
Każdy z nas jest naczyniem.
💎 POTRZEBUJEMY TWORZYĆ PUSTKĘ.
Pustkę w głowie.
Pustkę w sercu.
Pustkę w ciele.
Pustkę w harmonogramie dnia.
Pustkę w terminarzu tygodnia, miesiąca, roku.
💎 Potrzebujemy tworzyć PUSTE PRZEBIEGI.
____
🌿🌿🌿
Po czasie „robienia kariery” - na szczęście zmądrzałam, albo mądrzeję.
I znów tworzę w sobie puste przebiegi.
Czas bez zegarka.
Wolne chwile bycia ze sobą.
Godzina, której niczym nie wypełnię.
Dzień bez planu.
Czas, w którym nie muszę wiedzieć, co zrobię za chwilę.
I uczę się nie zapełniać każdej dziury w kalendarzu tylko dlatego, że jest dziurą.
____
Bo ten odruch znam doskonale.
„Mam dwie godziny, to może jeszcze…”
„Skoro jestem wolna, to mogę…”
„Szkoda zmarnować dzień…”
____
A może właśnie NIE.
Może ta godzina ma zostać pusta.
Może ten dzień nie potrzebuje planu.
Może nie trzeba go „dobrze wykorzystać”.
Może właśnie wtedy pojawi się coś, czego nie dało się zaplanować, wymyśleć, przewidzieć.
____
💎💎💎💎💎
Bo TYLKO TA PUSTKA TWORZY PRZESTRZEŃ.
____
Przestrzeń, którą może wypełnić pomysł, inspiracja, świadomość, obecność, witalność, radość, flow.
Przestrzeń, w której mogę poczuć:
czego chcę,
czego nie chcę,
co mnie woła,
co mnie ciekawi,
co chce się przeze mnie stworzyć.
Przestrzeń, w której mogę BYĆ.
_____
Bo kiedy wszystko jest zaplanowane, zorganizowane, wykorzystane i wypełnione po brzegi
— NOWE, ŚWIEŻE, RADOSNE I ŻYWE nie ma wstępu.
👉 I wtedy łatwo stać się wielofunkcyjnym, napiętym robotem, który się mądrzy, że jest OK, a tak naprawdę dawno nie wie, kim jest w środku.
🦋 Dlatego coraz bardziej lubię PUSTE PRZEBIEGI.
Nie wiem , co się w nich wydarzy.
I właśnie o to chodzi
Serdeczności z kilku godzin mojego nic w pociągu,
Dominika Majewska