Kinga Bagińska - To i Zdrowo - dietetyk, psychodietetyk

02/10/2026

„Zjadłam to, na co miałam ochotę.”
A potem przyszło poczucie winy.

Znasz to?

Samo zjedzenie czegoś, na co miałaś ochotę nie musi być problemem. Czasem trudniejsze od samego jedzenia jest to, jak siebie po tej sytuacji traktujesz i co mówisz później.
Z Twoich ust padają słowa:
„Nie powinnam była tego jeść”
„Od jutra trzymam się diety, zero słodyczy”
„Znowu nie wytrzymałam, jestem beznadziejna”

I właśnie w tym momencie zaczyna się błędne koło.

Jedzenie nie świadczy o tym czy byłaś grzeczna, czy zasłużyłaś, bo byłaś silna, słaba, niezdyscyplinowana. To, ze zjadłaś pizzę, drożdżówkę, chipsy, nie oznacza, że zrobiłaś coś złego.
Jedzenie to nie test charakteru.

Skąd więc u mnie to poczucie winy?
Naczęściej nie wynika ono z samego jedzenia a z przekonań, które mamy wokół jedzenia. Może już wcześniej słyszałaś/eś słowa „Tego nie wolno mi jeść”, „Jeśli to zjem to wszystko na nic”, „Powinnam była wybrać coś zdrowszego” - może te słowa podpowiadała Ci wcześniej głowa?

Kiedy jedzenie zostaje podzielone na „dobre” i „złe” jedzenie produktu z tej drugiej kategorii może być odbierane jako przekroczenie własnych zasad.

*Badania nad tzw. restrykcjami poznawczymi pokazują, że silne zaabsorbowanie zasadami dotyczącymi jedzenia może wiązać się z większą koncentracją na jedzeniu i poczuciem winy po jego spożyciu.

„Skoro już zjadłam, to wszystko jedno…”
To może być kolejna część tego mechanizmu. Najpierw „nie powinnam” a później „od jutra zaczynam od nowa”.
Takie myślenie „wszystko albo nic” może utrudniać elastyczne podejście do jedzenia. Dlatego to nie zawsze produkt jest problemem. Czasami większe znaczenie ma sztywność zasad, sposób w jaki interpretujemy ich złamanie.

Okej, a co jeśli zjadłaś po prostu to, na co miałaś ochotę?
Możesz zatrzymać się i zapytać siebie samej:
Czego właściwie teraz potrzebuję?
Czy jestem nadal głodna?
Czy jestem najedzona?
Czy zjadłam w pośpiechu
Czy smakowało mi?
Czy jedzenie było dla mnie przyjemnością?
Bez oceniania, karania siebie i „odrabiania” . To nie oznacza, że każda decyzja żywieniowa musi być idealna, świetnie przemyślana.
Oznacza to, że możesz się zatrzymać, zauważyć i wyciągnąć z niej informację, zamiast wystawiać samą siebie na ocenę.

Następnym razem spróbuj zmienić:
„Nie powinnam była tego jeść„ -> „Zjadłam to. Co sprawiło, że miałam na to ochotę?”

„Zawaliłam dietę” -> „To był jeden posiłek. Mogę wrócić do mojego zwyczajnego sposobu jedzenia”

„Jutro będę jadła mniej” -> „Nie muszę się karać za to, co zjadłam”

Traktuj siebie dobrze i ze zrozumieniem. Bądź dla siebie łaskawa.

I właśnie to o to chodzi w tej elastycznej relacji z jedzeniem. Nie o to, żeby zawsze jeść idealnie, intuicyjnie i bez wyrzutów sumienia, ale żeby stopniowo uczyć się rozumieć swoje potrzeby - co jem, dlaczego jem i co dzieje się we mnie po jedzeniu - bez automatycznego oceniania siebie.

A jeśli poczucie winy, restrykcje, objadanie się lub ciągłe myślenie o jedzeniu zajmują dużą część Twojego życia, warto przyjrzeć się temu dokładnie - chętnie Ci w tym pomogę.

Jedzenie nie powinno być codziennym egzaminem z silnej woli.

psychodietetyka • zdrowe jedzenie • zdrowa relacja • poczucie winy • jem świadomie • zdrowe nawyki • jedzenie bez restrykcji • psychologia jedzenia

25/09/2026

„Przecież tylko oglądam”
I właśnie dlatego ten wpływ może być tak niezauważalny.
Film pokazuje:
- co ktoś je
- ile je
- jak wyglądają jego posiłki
- jak wygląda jego ciało
- jak wygląda jego codzienność

A Twój mózg może zacząć traktować to jako punkt odniesienia dla własnego jedzenia.

Ale...
Nie oznacza to, że każdy taki film Ci zaszkodzi.
Znaczenie ma m.in. to, co oglądasz, jak często, w jakim jesteś stanie i co dzieje się w Twojej głowie podczas oglądania.
Badania pokazują związki i w części badań efekty eksperymentalne, ale nie oznacza to, że każdy film automatycznie zmienia zachowanie żywieniowe.

Nie każdy taki film działa w ten sam sposób.
Treści mogą Cię inspirować do jedzenia bardziej różnorodnego, podsuwać nowe pomysły, normalizować przyjemność z jedzenia.
Natomiast u części osób mogą również nasilać porównywanie, zwiększać koncentrację na masie i kształcie ciała, wzmacniać restrykcyjne myślenie, wywoływać poczucie winy, zmieniać intencje dotyczące jedzenia.
Zaczynasz się porównywać

„Ona je tak mało…”
„Ja jem zdecydowanie więcej.”
„Ona codziennie je takie zdrowe rzeczy.”„Może ja też powinnam?”
„Dlaczego ja nie mam takiej kontroli?”

To przykład porównania społecznego.
Widzisz jeden dzień, nie cały kontekst. Nie wiesz co ta osoba jadła wcześniej, co jadła później. Jaki ma stan zdrowia. Jakie ma zapotrzebowanie. Jak wygląda jej aktywność. Jak wygląda jej odżywianie w inne dni. Czy film jest reżyserowany pod publikację. Czy film jest rzeczywistym zapisem dni.
Widzisz efekt. Nie widzisz procesu.
I to jest bardzo ważne w kontekście social mediów.

Dlaczego te filmy tak dobrze się ogląda?
Bo często są:
- estetyczne
- uporządkowane
- kolorowe
- inspirujące
- „zdrowe”
- przewidywalne

Śniadanie → kawa → lunch → przekąska → kolacja

Wszystko wygląda spójnie.
Problem pojawia się wtedy, gdy estetyczna narracja zaczyna być przez nas odbierana jako norma żywieniowa.

Co może się dziać w głowie?
Oglądasz film.
↓
„Też chcę tak jeść”
↓
„Od jutra zacznę”
↓
„Muszę ograniczyć słodycze”
↓
„Powinnam jeść więcej warzyw”
↓
„Nie powinnam jeść tego, co jem teraz”

Twoje jedzenie zaczyna być oceniane przez pryzmat cudzego dnia.
I właśnie tutaj inspiracja może zacząć zmieniać się w presję.

Na co zwrócić uwagę?

Zadaj sobie 5 pytań po obejrzeniu takiego filmu:
Czy czuję inspirację czy presję?
Czy zaczynam porównywać swoje jedzenie z jedzeniem tej osoby?
Czy pojawia się myśl: „od jutra muszę jeść inaczej”?
Czy po obejrzeniu filmu mam większą ochotę ograniczać jedzenie?
Czy zaczynam oceniać swoje posiłki jako „dobre” albo „złe”?

Warto pamiętać, że Twoje jedzenie nie musi wyglądaj jak cudzy "Co jadłam w ciągu dnia".
Twoje życie nie jest kopią czyjegoś życia.
Twoje zapotrzebowanie ≠ jej zapotrzebowanie
Twoja historia ≠ jej historia
Twoje potrzeby ≠ jej potrzeby
Jedzenie ma pasować do Ciebie

~

Bibliografia:
1. Wu Y, Kemps E, Prichard I. Digging into digital buffets: A systematic review of eating-related social media content and its relationship with body image and eating behaviours. Body Image. 2024;48:101650.
2. Davis HA et al. Does watching short-form videos impact eating disorder cognitions and urges to engage in eating disorder behaviors? An experimental investigation of TikTok. Appetite. 2025;211:108002.
3. Bonfanti RC et al. The association between social comparison in social media, body image concerns and eating disorder symptoms: A systematic review and meta-analysis. Body Image. 2025;52:101841.
4. Davis HA et al. A reflexive thematic analysis of on TikTok. Eating Behaviors. 2023;50:101759.

16/09/2026

Czas na małe odświeżenie - zarówno tutaj, jak i w tym, czym chcę się z Wami dzielić ✨

Nowe zdjęcie profilowe jest więc chyba całkiem dobrym symbolem tej małej zmiany.
Przede wszystkim dlatego, że przez ostatni czas sporo się u mnie zmieniło.

Rozwinęłam swoje zainteresowania, zdobyłam nową wiedzę, doświadczenie i jeszcze mocniej utwierdziłam się w tym, jak chcę pracować z drugim człowiekiem.

I właśnie o jednej z tych zmian chciałabym Wam dzisiaj powiedzieć. 🤍

Psychodietetyka.

To obszar, który od jakiegoś czasu jest mi szczególnie bliski i który stał się ważną częścią mojej pracy.
Im dłużej pracuję jako dietetyczka, tym mocniej widzę, że czasami problem wcale nie zaczyna się na talerzu.

Czasem zaczyna się w głowie. W myślach typu:
„od jutra już naprawdę się pilnuję”,
„tego nie powinnam jeść”,
„znowu nie wytrzymałam”,
„wszystko zepsułam”,
„dlaczego inni potrafią, a ja nie?”.

I właśnie dlatego samo powiedzenie komuś „proszę jeść zdrowiej” nie zawsze wystarcza.

Bo za naszymi wyborami żywieniowymi często stoją emocje, stres, zmęczenie, nawyki, przekonania, doświadczenia i relacja, jaką mamy ze swoim ciałem i jedzeniem.

To właśnie ten szerszy obraz chcę coraz mocniej uwzględniać w swojej pracy.

Dlatego dziś mogę powiedzieć, że jestem nie tylko dietetyczką kliniczną, ale również psychodietetyczką.

I bardzo się cieszę, że mogę połączyć te dwa obszary.

Z jednej strony - wiedzę o żywieniu i zdrowiu.
Z drugiej - zrozumienie tego, co dzieje się wokół jedzenia.

Bez presji.
Bez perfekcjonizmu.
Bez straszenia jedzeniem.
Bez kolejnej listy zakazów.
Za to z uważnością na człowieka i jego prawdziwe życie. 🤍

A ponieważ przez ostatni czas było mnie tutaj trochę mniej, potraktujmy ten post jako małe „dzień dobry, wracam”. ☺️

Chciałabym, żeby ten profil znowu żył, żeby pojawiały się tutaj treści o zdrowym odżywianiu, dietetyce klinicznej, psychodietetyce, codziennych nawykach, ale też trochę więcej mnie i tego, co dzieje się za kulisami mojej pracy.

Mam sporo pomysłów i czuję, że to dobry moment, żeby się nimi z Wami podzielić.

Jeśli jesteś tutaj od dawna - dziękuję, że nadal jesteś.
Jeśli dopiero mnie poznajesz - miło mi Cię tutaj gościć.

29/06/2026

Dziękuję za ciepłe przyjęcie i możliwość bycia u Was 🍎

30/04/2026

1. Głód pojawia się nagle i „pilnie”
Masz wrażenie, że musisz zjeść coś TERAZ - najlepiej konkretną rzecz (np. coś słodkiego)?
To klasyczny sygnał głodu emocjonalnego.

Głód fizjologiczny: narasta stopniowo, narasta złość oraz rozdrażnienie, trudności z koncentracją, „otwarty” na różne produkty (nie wybiera konkretów), możemy odroczyć w czasie
Głód emocjonalny: pojawia się nagle i jest intensywny, często ukierunkowany na konkretny produkt, pojawia się nagle-w ustach na zasadzie „coś bym zjadł/a”.

To dlatego po stresującym dniu nie myślisz o kanapce, tylko o czekoladzie.

Dlaczego tak się dzieje?

stres → aktywacja układu nagrody w mózgu -> jedzienie (głównie wysokokaloryczne) → wyrzut dopaminy -> sygnał dla mózgu → jedzenie = ulga (chwilowa)

2. Nie czujesz wyraźnych sygnałów z ciała

głód fizjologiczny: burczenie, „pustka” w brzuchu
głód emocjonalny: brak sygnałów fizjologicznych głodu
To może oznaczać, że reagujesz na emocje, nie na fizjologię.

Według aktualnych opracowań:
- jedzenie emocjonalne często wynika z trudności w rozpoznawaniu stanów emocjonalnych
- wiele osób nie odróżnia sygnałów głodu od napięcia psychicznego.

3. Jedzenie nie rozwiązuje problemu (wręcz przeciwnie)

Zjadłeś/aś, ale nadal czujesz napięcie, smutek albo pustkę?
To znak, że jedzenie było próbą regulacji emocji a nie odpowiedzią na potrzeby ciała.

jedzenie emocjonalne ma funkcję „uspokajającą”, ale działa tylko krótkoterminowo przy czym po epizodzie często pojawia się poczucie winy i frustracja

Czyli mechanizm wygląda tak:
emocja → jedzenie → chwilowa ulga (uwalniane hormony odpowiedzialne za relaksacje) → powrót emocji

Wniosek:
Głód fizjologiczny = potrzeba ciała
Głód emocjonalny = potrzeba psychiki

Jesz, ale to nie jest głód. To napięcie. To zmęczenie. To potrzeba ulgi, której nikt nas nie nauczył regulować inaczej. To nie jest kwestia braku silnej woli tylko brak rozpoznania własnych potrzeb. Kiedy jesteś w stresie Twój organizm zwiększa poziom kortyzolu przez co rośnie apetyt a za tym rośnie ochota na szybkie, łatwo dostępne źródła energii (cukier, tłuszcz-jedzenie). Dodatkowo jedzenie aktywuje układ nagrody, po spożyciu produktu wysokokalorycznego z wysoką smakowitością (bo najcześciej na takie mamy ochotę) pojawia się dopamina i czujesz chwilową ulgę. Jest to efekt tylko chwilowy, dlatego wracasz do jedzenia nie dlatego, że nie masz kontroli, tylko dlatego, że Twój mózg zapamiętał „to działa” w trudnych emocjach. Problem w tym, że to nie rozwiązuje przyczyny.
Zamiast więc walczyć ze sobą, spróbuj następnym razem zatrzymać się na chwilę i zapytaj:
Czego ja teraz naprawdę potrzebuję? Jedzenia czy może jednak odpoczynku, wsparcia, wyciszenia?
To mała zmiana, ale od niej zaczyna się realna zmiana relacji z jedzeniem.

Źródła:
1.⁠ ⁠Arend, A. K., Blechert, J., Yanagida, et al. (2024). Emotional food craving across the eating disorder spectrum: An ecological momentary assessment study. Eating and Weight Disorders. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/39264507/
2.⁠ ⁠Arjmand, E. J., Bemanian, M., Vold, J. H., et al. (2023). Emotional eating and changes in high-sugar food and drink consumption linked to psychological distress and worries: A cohort study from Norway. Nutrients, 15(3), 778. https://doi.org/10.3390/nu15030778
3.⁠ ⁠Bozkurt, O., Çamlı, A., & Kocaadam-Bozkurt, B. (2024). Factors affecting food addiction: Emotional eating, palatable eating motivations, and BMI. Food Science & Nutrition, 12(9), 6841–6848. https://doi.org/10.1002/fsn3.4289
4.⁠ ⁠Ljubičić, M., Matek Sarić, M., Klarin, I., Rumbak, I., et al. (2023). Emotions and food consumption: Emotional eating behavior in a European population. Foods, 12(4), 872. https://doi.org/10.3390/foods12040872

12/04/2026

Dlaczego wciąż myślisz o jedzeniu?

To nie jest problem „w głowie:. To jest efekt działania całego sytemu - ciała, mózgu i Twojej relacji z jedzeniem.
Mózg nie chce schudnąć - chce bezpieczeństwa. Jeśli organizm dostaje za mało energii (nawet nieświadomie), mózg zaczyna: zwiększać myśli o jedzeniu, kierować uwagę na jedzenie, „przypominać”, że trzeba uzupełnić energię, bo traktuje to jako sygnał bezpieczeństwa.

Jeśli nie mamy odpowiednich zasobów, nasze potrzeby nie są zaspokojone - pojawia się zmęczenie, nuda, smutek, brak pasji i zainteresowań. W takiej sytuacji zaburzenia odżywiania mogą zawężać perspektywę do jedzenia, jakby nie było żadnej innej alternatywy. Dlatego tak ważne jest, aby świadomie szukać czegoś bardziej atrakcyjnego i wspierającego poza jedzeniem tak, by nie czerpać z niego jedynego źródła satysfakcji. Warto wtedy zatrzymać się i zadać sobie pytania: Co mnie inspiruje? Czego naprawdę potrzebuję?

Istotnym czynnikiem jest także samotność oraz brak świadomości emocji. Często pozwalamy, by nasze granice były przekraczane albo bierzemy na siebie zbyt wiele obowiązków, co prowadzi do irytacji, smutku i napięcia. W takiej sytuacji jedzenie staje się sposobem na ukojenie, ponieważ pobudzamy układ nagrody.
Bardzo często towarzyszy temu również obniżone poczucie własnej wartości.
Warto pamiętać, że myśli o jedzeniu bardzo często są wyrazem automatycznych schematów. Dlatego kluczowe jest zatrzymanie się i refleksja - skąd to się wzięło i co tak naprawdę za tym stoi.

06/01/2025

Nowy Rok, Nowe Możliwości – Zadbaj o Zdrowie ✨

Rozpocznij ten rok od decyzji, która zmieni Twoje życie na lepsze! Jeśli marzysz o:
✔️ lepszym samopoczuciu,
✔️ zdrowej masie ciała,
✔️ więcej energii na co dzień,
✔️ lepszym zdrowiu – to idealny moment, aby zrobić pierwszy krok!

Zapraszam na konsultacje dietetyczne, podczas których wspólnie:
🍎 ustalimy plan dostosowany do Twoich potrzeb i stylu życia,
🍎 zidentyfikujemy nawyki, które mogą Cię blokować,
🍎 wyznaczymy realne cele na najbliższe tygodnie i miesiące.

Pamiętaj, że każda zmiana zaczyna się od małego kroku. Nie czekaj, aż kolejny rok minie – działaj już teraz!

Zrób pierwszy krok ku zdrowszej wersji siebie. Umów się na konsultację!

Twój czas na zdrowie jest teraz!

13/07/2024

Chlebek bananowy z czekoladą, jagodami i kruszonką 🫐

Składniki:
▫️2 dojrzałe banany
▫️2 jajka
▫️90g erytrytolu
▫️80ml mleka
▫️60g oleju
▫️2 szklanki mąki pszennej, owsianej, żytniej lub pełnoziarnistej (można mieszać)
▫️1 łyżeczka proszku do pieczenia
▫️90g jagód
▫️60g czekolady gorzkiej lub mlecznej

Kruszonka:
▫️40g erytrytolu
▫️40g mąki pszennej
▫️30g masła

Sposób przygotowania:
Do jagód w osobnej misce dodaj 2 łyżeczki mąki, słodzik (opcjonalnie) i wymieszaj. Banany zmiksuj lub rozgnieć widelcem na masę papki. Następnie dodaj jajka, mleko, olej, erytrytol i dokładnie wymieszaj. Kolejno dodaj mąkę, proszek i ponownie wymieszaj. Pod koniec dodaj do masy posiekaną czekoladę oraz jagody obtoczone w mące. Chwilę przemieszaj ciasto łyżką, tylko do połączenia składników. Masę wylej do keksówki wyłożoną papierem do pieczenia.
Kruszonka: połącz wszystkie składniki ze sobą do otrzymania konsystencji mokrego piasku. Najlepiej wyrabiaj mieszankę dłonią.
Kruszonką posyp masę na keksówce.
Ciasto wstaw do nagrzanego piekanika w temp. 180 stopni (góra-dół) i piecz 40-45 minut.

13/03/2024

Leniwe o smaku waniliowym z karmelizowanym jabłkiem i cynamonem 🍎
1 cała porcja ma tylko: 350 kcal!
1 porcja z dwóch: 349 kcal B:30,2g T:4,5g W:49,2g

Składniki na 2 porcje:
▫️200g sera twarogowego chudego
▫️1 j***o
▫️4 łyżki mąki orkiszowej/pełnoziarnistej
▫️aromat waniliowy
▫️szczypta soli

Dodatki:
▫️2 jabłka
▫️słodzik
▫️cynamon
▫️3 łyżeczki jogurtu waniliowego
Opcjonalny dodatek: orzechy

Sposób przygotowania:
Do miseczki wrzuć twaróg, j***o, aromat, mąkę i wyrób ciasto ręką. Następnie wyłóż je na lekko podsypany mąką blat, uformuj z niego rulon i lekko spłaszcz. Krój kawałki ciasta w charakterystyczne romby.
Gotowe leniwe wrzuć do gotującej się i osolonej wody. Gotuj do momentu aż pierożki będą wypływać na wierzch, pozostaw jeszcze na max. 1 minutę i wyciągnij.
Jabłko pokrój w kostkę. Wrzuć na rozgrzaną patelnię, następnie dodaj 5 łyżek wody, słodzik i posyp cynamonem. Smaż na patelni do momentu, aż jabłko będzie miękkie.
Gotowe leniwe wyłóż do miseczki. Dodaj jogurt, skartelizowane jabłko i posyp całość cynamonem. Opcjonalnie dodaj posiekane orzechy.

28/02/2024

🔥

Pamiętacie metamorfozę Kuby z Radia Opole?? Powoli dobiega końca... Przygotowujemy dla Was podsumowanie, żebyście mogli się przekonać ile dobrego można zyskać dzięki współpracy z naszymi partnerami Radio Opole Fit Body Xtreme Fitness Opole CH Karolinka Bądźcie czujni, efekty niebawem!