Rodzę z Magdą

18/10/2026

Na chwilę zostawiamy nasze porodowe światy i ruszamy tam, gdzie serce prowadzi nas do Maryi. ❤️🙏

Są takie relacje, które zaczynają się przy porodzie, ale zdecydowanie nie kończą się w progu domu, w którym rodzi się dziecko.

Tak jest z nami. ❤️

Ja i moja druga połowa porodowa.

Magdalena, położna, partnerka w porodach domowych, przyjaciółka, z którą łączy mnie naprawdę wiele. Razem z naszymi mężami wybieramy się na pielgrzymkę do Medziugorje.

Bo choć na co dzień pomagamy przychodzić dzieciom na świat, same też potrzebujemy czasem zatrzymać się przed Tym, który jest źródłem życia. Podziękować. Poprosić. Zawierzyć.

To będzie czas modlitwy, wdzięczności, zawierzenia i zwyczajnego bycia razem. Bez pośpiechu, telefonów i codziennych obowiązków, które na co dzień wypełniają nam niemal każdą chwilę.

A że nasze położnicze życie toczy się intensywnie, chcemy Was uprzedzić, że przez najbliższy tydzień nie będzie nas na miejscu. W tym czasie pozostajecie pod opieką naszych koleżanek położnych. ❤️

Ale jest coś, co chcemy zabrać ze sobą szczególnie.

Wasze intencje. Wasze troski. Wasze prośby o modlitwę.

Jeśli chcecie, żebyśmy pomodliły się w Waszej intencji w Medziugorje, napiszcie do nas. Możecie zostawić komentarz albo wysłać wiadomość.

Zabierzemy Was w naszych myślach i modlitwie niezależnie od tego, czy czekacie na dziecko, jesteście już po porodzie, przeżywacie trudny czas, martwicie się o bliskich czy po prostu potrzebujecie zawierzyć Maryi coś, co nosicie głęboko w sercu.

Wiecie, że w mojej pracy jest miejsce na wiedzę, doświadczenie, odpowiedzialność i czuwanie. Ale jest też miejsce na wiarę. I niezmiennie powtarzam, że bez Boga nie ruszam do porodu.
Tym razem ruszamy razem. Nie na poród, lecz na spotkanie z Maryją. 🙏

Do zobaczenia za tydzień! Otulamy Was dobrymi myślami i zabieramy w sercach do Medziugorje. ❤️🙏

Magda
Rodzę z Magdą

16/10/2026

Zapisy na wizyty u Julii bezpośrednio u niej pod numerem telefonu: +48 504855341.

16/10/2026

Długo zastanawiałam się, czy w ogóle o tym pisać.
Nie chciałam poświęcać temu uwagi. Nie chciałam napędzać zasięgów materiałowi, z którym się nie zgadzam. Nie chciałam wchodzić w internetowe przepychanki, udowadniać komuś czegokolwiek ani odpowiadać na każdą nieprawdziwą czy krzywdzącą sugestię.

Ale…

Kolejna nasza pacjentka, z troski o nas i o to, jak przedstawiana jest nasza praca, daje nam znać o tym, co pojawia się w internecie. I pomyślałam, że być może warto wreszcie zabrać głos. Nie po to, by komukolwiek robić zasięgi. Nie po to, by rozpoczynać publiczną dyskusję. Ale po to, by powiedzieć kilka ważnych rzeczy również tym osobom, które natknęły się na ten temat i zastanawiają się, o co właściwie chodzi.

W jednym z internetowych materiałów dotyczących porodu domowego przywołano nazwiska położnych pracujących przy porodach domowych, w w tym moje, Magdaleny Hul oraz douli Wioli Wynar. Naszą pracę przedstawiono w sposób, który budzi mój zdecydowany sprzeciw.

Sprowadzanie opieki okołoporodowej do karykaturalnego obrazu położnych przyjeżdżających do porodu z olejkami i kartami nie jest rzetelną rozmową o porodzie. To uproszczenie, które może kształtować wyobrażenia ludzi o pracy, której często nigdy nie mieli okazji poznać z bliska.

A przecież za każdym porodem stoi prawdziwa kobieta, jej dziecko, rodzina, historia, zdrowie i bezpieczeństwo.

Poród domowy nie jest spontaniczną decyzją podjętą na podstawie chwilowego impulsu. To przygotowanie, kwalifikacja, rozmowy, ocena sytuacji położniczej, znajomość możliwych zagrożeń i odpowiedzialność za podejmowane działania. To również świadomość własnych granic i tego, kiedy sytuacja wymaga zmiany planu.

Można mieć inne zdanie na temat porodów domowych. Można zadawać trudne pytania, dyskutować i krytycznie przyglądać się praktyce zawodowej. Jest na to miejsce.

Ale czym innym jest merytoryczna krytyka, a czym innym publiczne przedstawianie czyjejś pracy w sposób, który może podważać zaufanie do konkretnych osób i całej formy opieki okołoporodowej.

Nie piszę tego, żeby kogokolwiek przekonywać za wszelką cenę do porodów domowych. Nie piszę też po to, by kogokolwiek zachęcać do szukania czy oglądania wspomnianego materiału.

Piszę, ponieważ wiem, że takie treści docierają do kobiet w ciąży, do rodzin, które podejmują ważne decyzje, i do osób, które dopiero próbują zrozumieć, czym naprawdę jest poród domowy.

Nie chcę, żeby jedynym obrazem naszej pracy, jaki zobaczą, była internetowa karykatura.

W tej sprawie działamy formalnie. Nasi prawnicy zajmują się sprawą, a odpowiednie pisma zostały już wystosowane. Nie będę prowadzić tej sprawy w komentarzach ani urządzać publicznego procesu w mediach społecznościowych.

Chcę nadal robić to, co robię od lat. Towarzyszyć kobietom, przygotowywać rodziny do porodu, wspierać je w połogu i stać obok wtedy, kiedy moja wiedza, doświadczenie i obecność są potrzebne.

I jeszcze jedno.

Dziękuję naszym pacjentkom, które zamiast przechodzić obojętnie obok takich treści, piszą do nas, pytają i okazują nam wsparcie. Widzę tę troskę i naprawdę ją doceniam.

Nie musimy zgadzać się we wszystkim. Nie musimy wszyscy wybierać tej samej drogi. Ale dobrze byłoby, gdybyśmy potrafili rozmawiać o tak ważnych sprawach z wiedzą, odpowiedzialnością i szacunkiem do drugiego człowieka.

Bo poród to nie materiał do ośmieszania. A położna to nie postać z internetowego żartu.

Magda
Rodzę z Magdą ❤️

15/10/2026

Przytulam Was dziś wszystkie mamy aniołków🩷🤍🩷

11/10/2026

Kto nie rodził może nie zrozumieć tej piosenki..

Nie lubię twórów AI...
Ale jeśli ktoś pisze, że tekst jest cały Jego tylko muzyka .... to się broni trochę ...
Może to jest dla kogoś kto potrzebują to usłyszeć .

„Byłyście obok” to utwór nie tylko osobisty, ale wręcz intymny. Opo...

06/10/2026

Femme Clinic ma już rok! 🥹❤️

I powiem Wam szczerze bardzo się cieszę, że mogę dzisiaj napisać te kilka słów.

Bo Ewelina i Piotr to nie są dla mnie po prostu „jacyś ginekolodzy, z którymi współpracuję”.

To są moi ludzie w tej medycznej układance. Tacy, do których mogę zadzwonić, z którymi mogę przegadać różne historie moich pacjentek i przy których wiem, że mogę być po prostu sobą.

Znam ich pracę. Wiem, ile za nią stoi. I wiem też, że stworzenie własnego miejsca od zera to nie jest tylko ładny szyld, gabinety z klasą i otwarcie drzwi.

To mnóstwo pracy, decyzji, stresu, odpowiedzialności i codziennego ogarniania miliona rzeczy.

A dzisiaj mija właśnie pierwszy rok otwarcia ich wyjątkowego miejsca.

Ewelinko, Piotrze gratuluję Wam. Naprawdę. ❤️

Życzę Wam, żebyście dalej robili to po swojemu. Żeby Femme Clinic rosła, ale żeby przy tym nie zgubiła tego, co najważniejsze człowieka, który przychodzi do Was po pomoc.

Żeby kobiety, które przekraczają próg tego miejsca, czuły się zauważone, wysłuchane i bezpieczne.

I żebyście mieli wokół siebie ludzi, z którymi można czasem po prostu westchnąć:
„No dobra… lecimy dalej”. 😂

Mam ogromne szczęście, że nasze drogi zawodowe się spotkały.
I jeszcze większe, że za tymi zawodowymi relacjami są po prostu fajni ludzie.

Za pierwszy rok. 🥂
Za Was.
I za wszystko, co jeszcze przed Wami.

Femme Clinic sto lat! ❤️🎂

05/10/2026

„Tego nie da się zrobić...”

Są takie zdania, które w medycynie powinny być wypowiadane naprawdę ostrożnie.

Bo za każdym „nie da się” stoi przecież konkretny człowiek.
Jego ciało. Jego historia. Jego lęk. Jego nadzieja.
I czasami całe jego życie.

W położnictwie spotykam się z tym bardzo często.
„Po cesarskim cięciu już się nie da.”
„Po dwóch cesarkach nie ma o czym rozmawiać.”
„Tego porodu nie można prowadzić tak.”
„Karmienie piersią w tej sytuacji będzie niemożliwe.”

A przecież każda kobieta jest inna.
Każda ciąża jest inna.
Każdy poród ma swoją historię.

I nie chodzi mi o to, żeby mówić kobietom: „wszystko się da”.
Bo to byłoby równie nieodpowiedzialne.

Są sytuacje, w których medycyna stawia granicę.
Są przeciwwskazania. Są ryzyka. Są decyzje, których nie wolno podejmować tylko dlatego, że bardzo czegoś chcemy.

Ale czym innym jest medyczne „nie” poparte wiedzą i konkretną sytuacją, a czymś zupełnie innym jest zamknięcie rozmowy jednym zdaniem.

I dokładnie tak samo myślę o onkologii.

Kiedy człowiek słyszy diagnozę nowotworową, jest często przerażony.
Nie wie, co czytać. Komu wierzyć. O co pytać.
Czasami słyszy jedną propozycję leczenia i ma wrażenie, że właśnie została przed nim zamknięta cała reszta drzwi.

A ja uważam, że pacjent ma prawo pytać.
Ma prawo do drugiej opinii.
Ma prawo konsultować się z innym specjalistą.
Ma prawo wiedzieć, dlaczego proponowane jest właśnie takie leczenie.
Ma prawo zapytać o korzyści, ryzyko, skutki uboczne i alternatywy.
Ma prawo powiedzieć: „Potrzebuję czasu, żeby to zrozumieć.”

I ma również prawo interesować się metodami komplementarnymi czy alternatywnymi.
Nie po to, żeby ślepo odrzucać medycynę konwencjonalną.

Ale po to, żeby świadomie podejmować decyzje dotyczące własnego ciała.
Dla mnie ogromną wartością jest medycyna, która potrafi powiedzieć:
„To jest metoda, którą rekomenduję i już tłumaczę Ci dlaczego.”

Ale jeszcze większą wartością jest specjalista, który potrafi powiedzieć:
„Jeżeli ma Pani wątpliwości, proszę zasięgnąć drugiej opinii.”
Bo przecież druga opinia nie jest brakiem zaufania do pierwszego lekarza.
Czasami jest po prostu wyrazem odpowiedzialności za własne zdrowie.

I wiecie, co jest dla mnie bardzo ważne?
Nie przywiązuję się do jednego rozwiązania tylko dlatego, że kiedyś tak mnie nauczono.

Medycyna się zmienia.
Pojawiają się nowe badania.
Nowe możliwości.
Nowe doświadczenia.
Nowe spojrzenie na to, co jeszcze kilka czy kilkanaście lat temu wydawało się oczywiste.

Dlatego tak bardzo wierzę w pokorę w medycynie.
W to, że lekarz może się czegoś dowiedzieć od innego lekarza.
Położna od innej położnej.
Pacjent od swojego doświadczenia.
A wszyscy razem możemy czasami zobaczyć więcej niż każdy z osobna.

I właśnie dlatego ten cytat tak mocno ze mną rezonuje:
„Ten, który mówi: «Tego nie da się zrobić», nie powinien przeszkadzać temu, który to robi.”

Nie czytam go jako zachęty do robienia rzeczy ryzykownych.
Czytam go jako przypomnienie, że nikt z nas nie ma monopolu na prawdę.

Jeżeli coś jest niemożliwe — pokażmy dlaczego.
Jeżeli coś jest ryzykowne — nazwijmy to ryzyko.
Jeżeli czegoś nie wiemy — miejmy odwagę powiedzieć: „Nie wiem.”

Jeżeli istnieją różne możliwości, przedstawmy je człowiekowi.

A potem pozwólmy mu uczestniczyć w decyzji.
Bo pacjent nie powinien być tylko odbiorcą poleceń.

Powinien być partnerem w swoim leczeniu.

I może właśnie tego chciałabym najbardziej dla każdej kobiety, którą spotykam czy przy porodzie, czy w połogu, czy wtedy, kiedy życie nagle stawia przed nią zupełnie inną diagnozę.

Nie chcę, żeby ktoś podejmował decyzję za nią.
Chcę, żeby miała wystarczająco dużo wiedzy, żeby mogła podjąć ją świadomie.
Bo czasami odpowiedź brzmi:
„Nie.”
Ale zanim ją wypowiemy, warto zadać sobie pytanie:
Czy naprawdę „nie da się” czy po prostu „ja nie znam innej drogi”?

I to są dwa zupełnie różne zdania. ❤️

Nie bójmy się pytać.
Nie bójmy się sprawdzać.
Nie bójmy się drugiej opinii.
Nie bójmy się szukać.
Bo szukanie odpowiedzi nie jest podważaniem medycyny.

Czasami jest właśnie najbardziej odpowiedzialnym elementem leczenia.

05/10/2026

Poniedziałki pod SERCEM #3

Twoje ciało też jest ważne.
Kiedy jesteś w ciąży, bardzo łatwo całe swoje myślenie przenieść na dziecko.

Czy dobrze rośnie.
Czy badania są dobre.
Czy wszystko jest tak, jak powinno być.
I oczywiście, że to ważne.

Ale czasem w tym wszystkim gdzieś po drodze znika kobieta.

A przecież Twoje ciało właśnie wykonuje ogromną pracę.

Nie potrzebuje tylko kolejnego badania i kolejnej kontroli.

Potrzebuje snu.
Dobrego jedzenia.
Ruchu.
Ale też odpoczynku.
Spokoju.
Bliskości.
Dotyku.
Czasem zwykłego nicnierobienia.

Potrzebuje, żebyś zauważyła, że jesteś zmęczona, zamiast kolejny raz powiedzieć sobie:
„dam radę”.

Potrzebuje, żebyś czasem odpuściła.
I żebyś nie czuła wyrzutów sumienia, kiedy zamiast zrobić jeszcze dziesięć rzeczy, położysz się na kanapie i po prostu pobędziesz ze swoim brzuchem.

Bo przygotowanie do porodu to dla mnie nie jest tylko nauka oddychania, pozycji i tego, kiedy jechać do szpitala.

To jest też poznawanie siebie.

Swojego ciała.
Swoich emocji.
Swoich granic.

Tego, co daje Ci spokój, a co zabiera poczucie bezpieczeństwa.

Bo kiedy zajmuję się kobietą w ciąży, nie widzę tylko brzucha i dziecka.

Widzę kobietę, która właśnie staje się mamą.
I chcę, żeby w tym wszystkim nie zgubiła samej siebie.

Bo Ty też jesteś częścią tej historii.

Nie tylko Twoje dziecko. ❤️

I może dziś, zamiast pytać tylko:
„Jak się ma moje dziecko?”
zapytaj siebie:
„A jak ja się mam?”
To też jest ważne. 🌸

03/10/2026

🩷 RÓŻOWY PAŹDZIERNIK.

Moje różowe włosy w październiku nie są przypadkiem.

Są moim małym symbolem Różowego Października.

Ale za tym różem kryje się coś znacznie ważniejszego.

Bo rak piersi to nie jest dla mnie odległy temat. To są konkretne kobiety. Ich twarze. Ich rodziny. Ich strach, nadzieja, czekanie na wyniki, kolejne wizyty, leczenie… i ta ogromna potrzeba, żeby ktoś po prostu był obok.

Dlatego dzisiaj, patrząc w obiektyw, chcę powiedzieć coś bardzo prostego:
Zbadaj swoje piersi. 🩷

Nie jutro.

Nie „jak będę miała chwilę”.

Nie wtedy, kiedy przypomni Ci o tym kolejny różowy post.

Poznaj swoje piersi. Regularnie je obserwuj i samobadaj.

Zwracaj uwagę na nowe zgrubienie, zmianę kształtu piersi, wciągnięcie skóry lub brodawki, nietypową wydzielinę czy inne zmiany, których wcześniej nie było.

I pamiętaj samobadanie jest ważne, ale nie zastępuje badań profilaktycznych.

A jeśli coś Cię zaniepokoi sprawdź.

Nie dlatego, żeby żyć w strachu.

Właśnie po to, żeby nie żyć w niewiedzy.

Ten różowy kolor noszę w październiku również dla kobiet, które właśnie przechodzą przez najtrudniejszy czas.

Dla tych, które walczą.

Dla tych, które wygrały.

Dla tych, które dopiero zaczynają swoją drogę.

Dla ich dzieci, mężów, rodziców, przyjaciół.

Dla tych, którzy czekają razem z nimi.

Bo czasem nie możemy zabrać komuś choroby.

Nie możemy obiecać, że wszystko będzie dobrze.

Ale możemy być.

Możemy zadzwonić. Przytulić. Zrobić herbatę. Pojechać na wizytę. Milczeć razem. Trzymać za rękę.

I możemy zrobić jeszcze jedną rzecz zadbać o siebie.

Bo być może właśnie ta jedna chwila, kiedy zatrzymasz się i zbadasz swoje piersi, będzie jedną z najważniejszych chwil, jakie zrobiłaś dla samej siebie.

🩷 Różowy Październik.

Nie tylko różowa wstążka.

Pamięć. Solidarność. Czujność. Troska.
I moje różowe włosy dla wszystkich kobiet, które dziś walczą. 🩷

02/10/2026

W październiku pamiętamy… 🩷

Ten obrazek zatrzymał mnie na dłużej.

Bo w ostatnim czasie choroba nowotworowa stała się dla mnie czymś bardzo bliskim. Nie tylko słowem, które widzę w kalendarzu czy w kampaniach. Jest obok. Wśród ludzi, których znam, kocham, z którymi rozmawiam, śmieję się, martwię i czekam na dobre wiadomości.

Są tacy, którzy walczyli i wygrali.
Są tacy, którzy wciąż walczą.
Są tacy, którzy dopiero zaczynają swoją drogę.
I są też tacy, których już z nami nie ma, choć ich obecność zostaje w sercach na zawsze.

I chyba właśnie o tym chciałabym dziś napisać.
Nie o statystykach.
Nie o strachu.
Nie o tym, że trzeba być silną za wszelką cenę.
Tylko o człowieku po drugiej stronie diagnozy.

O kobiecie, która nadal chce być mamą, żoną, córką, przyjaciółką.

O mężczyźnie, który mimo lęku rano wstaje i robi kolejny krok.

O bliskich, którzy czasem nie wiedzą, co powiedzieć, więc po prostu są.

O tych, którzy jadą razem na chemioterapię, czekają pod gabinetem, robią herbatę, odbierają telefon w środku nocy i mówią: „Jestem.”

Bo czasem największą siłą nie jest wielka walka.
Czasem jest nią kolejny zwyczajny dzień.
Kolejna kawa.
Kolejny spacer.
Kolejny uśmiech.
Kolejne „damy radę”.

A czasem po prostu czyjaś dłoń trzymana mocno, kiedy brakuje już słów.

W październiku myślę szczególnie o tych, którzy walczą.

O tych, którzy ich wspierają.

I o tych, których walkę pamiętamy.

Niech ten miesiąc przypomina nam nie tylko o chorobie.
Niech przypomina nam o człowieku. O jego godności, nadziei, lęku i ogromnej potrzebie bycia blisko. 🩷

A jeśli dziś masz obok siebie kogoś, kto walczy
nie zawsze musisz wiedzieć, co powiedzieć.

Czasem wystarczy, że jesteś..