13/09/2026
Witajcie ❤️
Tak dawno nic tutaj nie publikowaliśmy…
A prawda jest taka, że przez cały ten czas ani jednego dnia nie zmarnowaliśmy.
Łapaliśmy każdą chwilę wakacji, a potem znów wkroczyliśmy na nasze zabiegane tory przedszkolno-szkolne.
I chyba po prostu nie mieliśmy ochoty pisać czegoś „na odwal”, tylko po to, żeby coś napisać.
Nie miało to dla nas żadnego sensu.
To były naprawdę wspaniałe wakacje.
Naładowaliśmy baterie chyba za wszystkie ciężkie lata, które mamy za sobą.
Było dużo odpoczynku, chwil razem i zwyczajnego bycia ze sobą. ❤️
A później przyszło przedszkole, zajęcia dodatkowe, bieganie z miejsca na miejsce i oczywiście cała masa spraw urzędowych, które jak to zwykle po wrześniu trzeba było ogarnąć.
Kubuś wkroczył w tym roku do przedszkola z pięknym nastawieniem.
Jeśli chodzi o jego zdrowie, nie jest ani lepiej, ani gorzej. I choć może brzmi to dziwnie, dla nas to naprawdę dobra wiadomość.
Zatrzymaliśmy się w miejscu, a zawsze lepiej, kiedy stan się stabilizuje, niż kiedy idzie w dół.
A teraz dopiero mamy trochę wolnego, bo chłopak pierwszy raz od czerwca się rozchorował i zdecydowanie potrzebuje odpoczynku.
Ale będzie dobrze.
Jestem tego pewna. ❤️
A w czasie naszej nieobecności wydarzyło się też kilka naprawdę ważnych i pięknych rzeczy.
Jestem o krok bliżej spełnienia mojego marzenia o możliwości jeszcze szerszej pomocy dzieciom. Rozpoczęłam pierwszy semestr nauki na kierunku terapeuta zajęciowy, z elementami dogoterapii oraz zawodowym językiem migowym.
Wiem, że ta droga będzie wymagająca.
Ale jednocześnie czuję, że wszystko, czego nauczyłam się do tej pory moje mocne podstawy dotyczące zaburzeń neurorozwojowych, analizy zachowań oraz całej otoczki terapeutycznej, medycznej i diagnostycznej zaczyna się teraz pięknie przekładać na to, dokąd zmierzam.
I chyba pierwszy raz od dawna mam poczucie, że wszystkie te doświadczenia naprawdę prowadzą mnie w stronę zawodu, o którym marzę. ❤️
A jakby tego było mało, mam jeszcze jedną wiadomość.
Wspaniałą, ale jednocześnie taką, która mocno trzyma mnie za głowę.
Już za niecały tydzień otrzymamy informację w sprawie mieszkania, na które czekamy od dekady.
Dziesięć lat.
Bardzo mocno wierzę i trzymam za nas kciuki, żeby do końca tego roku kalendarzowego udało nam się w końcu dostać nasze własne miejsce na ziemi. ❤️
Choć nie będę udawać ten temat ogromnie mnie stresuje.
Bo jeśli faktycznie wejdziemy do tego mieszkania, to pójdziemy tam właściwie z dorobkiem w postaci pralki… i to tyle. 😅
Ale wiem też, że czas, ludzie, determinacja i konsekwencja potrafią zaprowadzić człowieka dokładnie tam, gdzie przez wiele lat tylko marzył, żeby się znaleźć.
A my o tym miejscu marzymy, myślimy i mówimy już od bardzo, bardzo dawna.
W listopadzie czeka nas kolejna podróż do Zakopanego.
Jedziemy z Kubusiem do naszej kliniki, żeby ustalić dalszy plan leczenia.
Z otolaryngologii wiemy już, że w lipcu 2027 roku czeka nas operacja.
I wiecie co?
Będzie dobrze. ❤️
Bo determinacja jednej mamy, która każdego dnia staje naprzeciwko świata w trosce o swoje dwoje dzieci, daje mi ogromną siłę.
Czasami ta droga kosztuje naprawdę dużo poświęcenia, walki, łez, bezsilności i wielu bardzo trudnych momentów.
Ale nauczyłam się, że nawet wtedy warto iść dalej.
Powoli.
Czasem na kolanach.
Czasem z wiarą tylko na jeden kolejny dzień.
Ale dalej.
Dziękujemy, że wciąż tutaj jesteście. ❤️
Życzymy Wam pięknego czasu przede wszystkim zdrowia, spokoju, spełnienia zawodowego, stabilności finansowej i ludzi obok, którzy dają siłę, zamiast ją odbierać.
Ściskamy Was mocno! ❤️
K.