14/09/2026
Ż𝐨𝐧𝐚 𝐦𝐚𝐫𝐲𝐧𝐚𝐫𝐳𝐚: 𝐎 𝐩𝐫𝐳𝐲𝐩ł𝐲𝐰𝐚𝐜𝐡, 𝐨𝐝𝐩ł𝐲𝐰𝐚𝐜𝐡 𝐢 𝐩𝐨𝐰𝐫𝐨𝐭𝐚𝐜𝐡 𝐝𝐨 𝐬𝐢𝐞𝐛𝐢𝐞*
------------------------------------
*Refleksje z sesji z klientką
𝐁𝐨𝐣ę 𝐬𝐢ę 𝐦𝐨𝐫𝐳𝐚 𝐰 𝐓𝐰𝐨𝐢𝐜𝐡 𝐨𝐜𝐳𝐚𝐜𝐡...
Znam wszystkie oznaki Twojego nawrotu. Są jak bryza zapowiadająca sztorm. To ten moment, gdy Twój wzrok odpływa gdzieś daleko, choć wciąż siedzisz naprzeciwko mnie przy stole. Dłonie zaciskające się na szklance, telefonie, kierownicy. Uniki, zdawkowe odpowiedzi, myśli dryfujące poza horyzont.
Już mnie nie widzisz. Już mnie nie słyszysz. Choć ciałem jeszcze siedzisz w fotelu, ja wiem, że już wypłynąłeś.
𝐓𝐰𝐨𝐢𝐦 𝐦𝐨𝐫𝐳𝐞𝐦 𝐣𝐞𝐬𝐭 𝐰𝐬𝐳𝐲𝐬𝐭𝐤𝐨, 𝐜𝐨 𝐂𝐢ę 𝐳𝐚𝐛𝐢𝐞𝐫𝐚:
➡️ Praca. Napięcie. Alkohol. Kariera.
➡️ Netflix. Telefon. Gry. Hazard.
➡️ Kłamstwa. P***o.
I to mroczne PTSD, które odgradza Cię ode mnie murem słonej wody.
Stałam się ekspertką od czytania pogody. Jestem Twoim barometrem, znam każdy alert. Codziennie boję się chmur nad Twoim czołem, bo wiem, że zwiastują sztorm, który zaraz Cię pochłonie. Całe moje ciało stygnie w napięciu, czekając na ten moment.
Miły, tak bardzo boję się Twoich nawrotów.
---------------------------------------------------------
A więc znowu płyniesz. Nie ma Cię.
𝐀 𝐣𝐚 𝐭𝐮 𝐜𝐳𝐞𝐤𝐚𝐦. 𝐉𝐚𝐤 𝐥𝐚𝐭𝐚𝐫𝐧𝐢𝐚 𝐧𝐚 𝐛𝐫𝐳𝐞𝐠𝐮, 𝐰𝐢𝐞𝐫𝐳ą𝐜, ż𝐞 𝐦𝐨𝐣𝐞 ś𝐰𝐢𝐚𝐭ł𝐨 𝐰𝐬𝐤𝐚ż𝐞 𝐂𝐢 𝐛𝐞𝐳𝐩𝐢𝐞𝐜𝐳𝐧ą 𝐝𝐫𝐨𝐠ę 𝐝𝐨 𝐩𝐨𝐫𝐭𝐮. Że Cię uratuję. Że dzięki mnie nie rozbijesz się o skały. Że przetrwasz Ty, nasza rodzina i ja – ta, która tak panicznie bała się samotności... że została żoną marynarza, którego wiecznie nie ma.
𝐌𝐮𝐬𝐳ę 𝐰𝐢𝐞𝐫𝐳𝐲ć, 𝐩𝐫𝐳𝐞𝐜𝐢𝐞ż 𝐦𝐧𝐢𝐞 𝐤𝐨𝐜𝐡𝐚𝐬𝐳.
Kiedy wracasz, patrzysz na mnie tym pełnym miłości wzrokiem. Znowu jest jak kiedyś. Widzisz mnie. Słyszysz. Jesteś. Przez tę krótką chwilę mam nadzieję, że tym razem się uda – że zostaniesz na lądzie.
Ale to tylko chwila.
Zaraz znowu woła Cię morze. I znowu płyniesz.
Tańczymy ten taniec od lat: przypływy i odpływy, powroty i nawroty.
Cały mój wewnętrzny świat stał się zakładnikiem Twojego kursu i Twojego morza.
---------------------------------------------------
Przez lata próbowałam wszystkiego
Znam różne strategie przetrwania:
⚛️ 𝐑𝐚𝐭𝐮𝐣ę 𝐂𝐢ę 𝐳 𝐦𝐨𝐫𝐳𝐚
Jestem latarnią – niezniszczalną i ugruntowaną. Zawsze odpowiedzialna i stabilna. Muszę przecież utrzymać siebie, Ciebie, dzieci, dom i pozory normalności. Trzymam pion, kiedy Ty odpływasz.
Moje ramiona są jak liny ratunkowe. Moje ciało zawsze na posterunku, zawsze czuwające, nigdy nie zmęczone, aby światłem wskazywać Ci drogę. Abyś podczas sztormu mimo wszystko znalazł bezpieczną drogę powrotną do domu. Do przystani.
Ale co stało się wtedy z moją wewnętrzną kobiecością?
Skostniała. Zamroziła się. Zamieniła się w beton.
Czekając i ratując, pozwoliłam sobie umrzeć.
⚛️𝐔𝐝𝐚𝐣ę, ż𝐞 𝐦𝐨𝐫𝐳𝐚 𝐧𝐢𝐞 𝐦𝐚
Nie widzę napięcia, chowanych butelek, kolejnych kłamstw, zamkniętych drzwi, mętnego wzroku. Udaję, że naprawdę wierzę, iż musisz pracować 20 godzin na dobę. Nie dostrzegam tajemniczych wiadomości, wybuchów złości. Przymykam oko. Oszukuję uszy. Zamrażam intuicję. I wmawiam sobie:
Bez przesady – po prostu jesteś zmęczony i zestresowany.
Bez przesady – przecież w innych domach jest jeszcze gorzej.
Bez przesady – przecież całkiem nieźle ogarniamy życie.
Bez przesady – przecież w głębi duszy mnie kochasz.
Wypierałam wstyd, złość, strach, smutek. Wypierałam pragnienie bycia widzianą i kochaną. Aż w końcu przestałam czuć cokolwiek. Stałam się soplem lodu.
Bo gdybym dopuściła do siebie prawdę, moja wściekłość musiałaby zburzyć cały ten nasz wspólny świat. Więc biłam nią w siebie. Całą tę furię kierowałam do wewnątrz.
A ciało odpowiedziało mi chorobą, wypaleniem, depresją.
Zniknęłam.
⚛️𝐏ł𝐲𝐰𝐚𝐦 𝐳 𝐓𝐨𝐛ą
Skoro mogę być z Tobą tylko wtedy, kiedy „odpływasz", to będę pływać razem z Tobą. Próbowałam być towarzyszką tego rejsu. Być w wiecznym balu, na wspólnym haju, z nosem w ekranie lub kieliszku. Schowałam się nawet za ADHD. Byle nie czuć i nie myśleć. Byle nie zostać samą ze sobą. Ze swoimi myślami i demonami.
Razem zakłamywać rzeczywistość i razem tonąć. Mój „największy dowód miłości" był wyrokiem na nas oboje.
⚛️𝐌𝐨𝐠ę 𝐭𝐞ż 𝐨𝐝𝐞𝐣ść
Ale wtedy najpierw musiałabym się skonfrontować z samą sobą. Z moimi lękami. Musiałabym zapytać:
➡️ Z jakiego powodu Cię wybrałam?
➡️ Z jakiego powodu tak długo gram z Tobą w "żonę marynarza"?
➡️ Czego szukam w tym wiecznym przypływie i odpływie?
➡️ Skąd ja to znam?
➡️ Kogo tak naprawdę ratowałam?
----------------------------------------------------------
𝐍𝐢𝐞 𝐳𝐚𝐜𝐳ęł𝐨 𝐬𝐢ę 𝐨𝐝 𝐂𝐢𝐞𝐛𝐢𝐞...
𝐃𝐳𝐢ś 𝐰𝐢𝐞𝐦: 𝐰𝐲𝐛𝐫𝐚ł𝐚𝐦 𝐂𝐢ę, 𝐛𝐨 𝐣𝐮ż 𝐰𝐜𝐳𝐞ś𝐧𝐢𝐞𝐣 𝐳𝐧𝐚ł𝐚𝐦 𝐳𝐚𝐩𝐚𝐜𝐡 𝐬𝐳𝐭𝐨𝐫𝐦𝐮, 𝐬𝐦𝐚𝐤 𝐬ł𝐨𝐧𝐞𝐣 𝐰𝐨𝐝𝐲, 𝐤𝐥𝐢𝐦𝐚𝐭 𝐨𝐝𝐩ł𝐲𝐰𝐮. Znałam ten „ruch do śmierci", to powolne niszczenie się, tę nieobecność. I tę samotność. I właśnie to mnie do Ciebie przyciągnęło.
Nie zaczęło się od Ciebie, marynarzu... Znałam to z mojego domu, z moich korzeni. Ty tylko oświetliłeś mi ranę, która krwawiła we mnie od zawsze.
Dziękuję Ci za to, ale teraz chcę inaczej. Uwalniam siebie od Ciebie i Ciebie ode mnie. Z wdzięcznością.
I wiesz... 𝐩𝐫𝐚𝐰𝐝𝐚 𝐣𝐞𝐬𝐭 𝐭𝐚𝐤𝐚, ż𝐞 𝐜𝐡𝐨ć 𝐛𝐚ł𝐚𝐦 𝐬𝐢ę 𝐦𝐨𝐫𝐳𝐚 𝐰 𝐓𝐰𝐨𝐢𝐜𝐡 𝐨𝐜𝐳𝐚𝐜𝐡, 𝐭𝐨 𝐳𝐧𝐚𝐜𝐳𝐧𝐢𝐞 𝐛𝐚𝐫𝐝𝐳𝐢𝐞𝐣 𝐛𝐚ł𝐚𝐦 𝐬𝐢ę 𝐭𝐞𝐠𝐨, 𝐤𝐢𝐦 𝐬𝐭𝐚𝐣ę 𝐬𝐢ę 𝐉𝐀 𝐬𝐚𝐦𝐚, 𝐜𝐳𝐞𝐤𝐚𝐣ą𝐜 𝐧𝐚 𝐛𝐫𝐳𝐞𝐠𝐮. 𝐔𝐦𝐢𝐞𝐫𝐚𝐣ą𝐜 𝐣𝐚𝐤𝐨 𝐤𝐨𝐛𝐢𝐞𝐭𝐚. 𝐙𝐚𝐦𝐚𝐫𝐳𝐚𝐣ą𝐜 𝐣𝐚𝐤𝐨 𝐜𝐳ł𝐨𝐰𝐢𝐞𝐤.
-------------------------------------------------------------
𝐏𝐨𝐰𝐫ó𝐭 𝐝𝐨 𝐩𝐨𝐫𝐳𝐮𝐜𝐨𝐧𝐲𝐜𝐡 𝐜𝐳ą𝐬𝐭𝐞𝐤 𝐦𝐧𝐢𝐞 𝐬𝐚𝐦𝐞𝐣
Mogę Cię kochać z oddali, mogę modlić się o to, aby fale i wiatry były dla Ciebie łaskawe. Dla siebie wybieram jednak powrót w głąb lądu. Tam, gdzie jestem JA. Ta JA, którą porzuciłam, aby móc ratować Ciebie.
Terapia to mój bezpieczny ląd
To powrót do tej małej dziewczynki, która wciąż czeka na MOJE ramiona. Bo nikt inny jej nie ukocha tak, jak ja.
A zatem wracam do siebie – porzuconej, niewidzialnej, smutnej, wykorzystanej, obwinionej, upokorzonej… i tej samotnej, choć nieustannie otoczonej rodziną.
Wracam do tej dziewczynki, która nauczyła się czekać. Która nauczyła się ratować. Która nauczyła się być niewidzialna, byle tylko nie robić kłopotu. Która zamroziła swoje potrzeby, żeby pomieścić w sobie potrzeby wszystkich innych.
Do tej, która zapomniała, jak się jest dzieckiem. Która tak bardzo chciała trochę miłości, że zgodziła się na okruchy.
Teraz wiem: te wszystkie małe dziewczynki we mnie czekają tylko na MOJE ramiona.
Wracam po Was, kochane! Po każdą z osobna!
Będę wyć z bólu zdrady, jakiej dokonałam na samej sobie. Będę czuć wstyd, że tak długo nie chciałam zobaczyć tych poranionych cząstek siebie. Będę czuć rozpacz, że straciłam tyle lat, udając, że tych dziewczynek nie ma.
I przytulę każdą zranioną siebie.
Przytulę Was wszystkie.
❤️ Pozwolę Wam krzyczeć i płakać.
❤️ Pozwolę Wam czuć ból.
❤️ Pozwolę Wam czuć smutek.
Pomieszczę to wszystko w sobie. Ja dorosła.
Aż w końcu to morze się uspokoi.
Zmysły się odmrożą.
Moja ukochana dziewczynka z ciekawością rozgości się we mnie. Otrze łzy. Zaufa mi. Pozwoli sobie czuć, pozwoli sobie na śmiech, na marzenia. Może nawet zacznie tańczyć, bawić się, kreować, podskakiwać z radości.
A ja będę się uczyć kobiecości na nowych zasadach.
Możliwe, że jako jedna z pierwszych w tej rodzinie.
Będę czuć, jak z każdym oddechem więcej mnie we mnie.
Wdech jestem w 10%...
Wdech jestem w 20%...
Wdech jestem w 50%... 80%...
JESTEM.
---------------------------------------------------------
Pytania do Ciebie:
🍀 Co jest Twoim morzem – tym, co zabiera Cię od Twojego życia?
🍀 Na kogo czekasz na brzegu? Czy to czekanie jest jeszcze miłością, czy już ucieczką przed spotkaniem z samą sobą?
🍀 Skąd to znasz? Gdzie nauczyłaś się czekać, ratować, zamrażać siebie?
🍀 Ile procent Ciebie jest dziś w Tobie?
🍀 Jak okazujesz dziś miłość samej sobie? Konkretnie! Kązdego dnia? Bez ściemniania!
🍀 Którą małą dziewczynkę w sobie dziś przytulisz? Tę smutną? Tę przestraszoną? Tę wściekłą? Tę, która wciąż czeka?
Z miłością,
Karolina
-------------------------------------------------------
photo: Przemek Bereza ❤️
W poście fragmenty piosenki "Powroty"