Stowarzyszenie Myotonic Dystrophy type 1 Hope

Wskazówki dojazdu Strona internetowa Kontakt: firmę

Stowarzyszenie Myotonic Dystrophy type 1 Hope Dane kontaktowe, mapa i wskazówki, formularz kontaktowy, godziny otwarcia, usługi, oceny, zdjęcia, filmy i ogłoszenia od Stowarzyszenie Myotonic Dystrophy type 1 Hope, Zdrowie i medycyna, Torun.

08/10/2026
List otwarty do Novartis od globalnej społeczności dystrofii miotonicznej. Nasze Stowarzyszenie podpisuje się pod każdym...
15/09/2026

List otwarty do Novartis od globalnej społeczności dystrofii miotonicznej.

Nasze Stowarzyszenie podpisuje się pod każdym słowem 💚

Do kierownictwa Novartis,

Dzisiaj, w Międzynarodowy Dzień Świadomości Dystrofii Miotonicznej, piszemy jako organizacje rzecznicze pacjentów, w tym rodziny, klinicyści, badacze i osoby żyjące z dystrofią miotoniczną na całym świecie.

Piszemy z głębokim rozczarowaniem po ogłoszeniu, że badanie fazy 3 HARBOR del-desiran nie spełniło swojego podstawowego punktu końcowego, czasu otwarcia ręki wideo (vHOT).

Zdajemy sobie sprawę, że rozwój kliniczny jest trudny, że zdarzają się niepowodzenia naukowe, a badanie fazy 3, które nie spełnia pierwotnego punktu końcowego, jest druzgocące dla wszystkich zaangażowanych. Uznajemy również ogromny wysiłek, wiedzę, zasoby i zaangażowanie, które Avidity/Novartis i śledczy HARBOR zainwestowali w ten program.

Ale prosimy was, z szacunkiem i pilnie:

Proszę nie rezygnować z programu dystrofii miotonicznej.

Dla osób żyjących z dystrofią miotoniczną nie jest to po prostu wynik badania klinicznego. To jest nasze życie.

To dziecko, które dorasta, zastanawia się, dlaczego jego ciało nie będzie działać tak, jak powinno. To młody dorosły zastanawia się, jak długo będzie mógł pracować, chodzić, prowadzić samochód lub opiekować się rodziną. To rodzic, który obserwuje, jak syn lub córka traci zdolności, które większość ludzi bierze za pewnik. Jest to osoba zmagająca się z funkcją chwytu i dłoni, mobilnością, zmęczeniem, połykaniem, oddychaniem, powikłaniami serca, bólem i wieloma innymi objawami tej niszczycielskiej, wieloukładowej choroby.

I to właśnie rodziny spędziły lata czekając na coś, co mogłoby zasadniczo zmienić bieg tej choroby - i ich życie.

Społeczność dystrofii miotonicznej żyje bez zatwierdzonego leczenia modyfikującego chorobę, odkąd choroba została po raz pierwszy zidentyfikowana w 1909 roku. Sam Novartis przyznał, że DM1 pozostaje chorobą z wysoką niezaspokojoną potrzebą i brakiem zatwierdzonych opcji leczenia.

Dlatego ogłoszenie HARBOR jest tak bolesne.

Ale jest jeszcze jedna część twojego ogłoszenia, która daje tej społeczności powód do nadziei. Stwierdziłeś, że del-desiran wykazał dowody aktywności klinicznej we wtórnych punktach końcowych i analizach eksploracyjnych. Stwierdziłeś również, że pełny zestaw danych HARBOR jest analizowany i że Novartis będzie współpracować z władzami ds. zdrowia w celu określenia najbardziej odpowiedniej ścieżki rozwoju.

Prosimy o przestrzeganie tych dowodów.

Podstawowym punktem końcowym nie jest cała historia. Rozumiemy jego znaczenie i to, że decyzje regulacyjne muszą być oparte na rygorystycznych dowodach naukowych. Ale dystrofia miotoniczna jest niezwykle złożoną, wieloukładową chorobą. Pojedyncza miara czasu otwarcia dłoni nie może uchwycić całości tego, co jest ważne dla osób żyjących z DM1.

Dlatego, jako zjednoczona społeczność globalna, prosimy Novartis o pełną ocenę, ujawnienie i poszukiwanie klinicznego znaczenia drugorzędnych i eksploracyjnych ustaleń z HARBOR.

Proszę:

Ukończ kompleksową analizę wszystkich drugorzędnych i eksploracyjnych punktów końcowych, w tym miary funkcji mięśni, mobilności, miotonii, wyników zgłaszanych przez pacjentów, jakości życia, biologii choroby i innych klinicznie znaczących wyników.
Zbadaj, czy poszczególne podzbiory uczestników HARBOR, etapy choroby, czas trwania leczenia lub inne cechy reagowały inaczej.
Udostępnij wyniki społeczności medycznej i naukowej tak szybko i przejrzyście, jak to możliwe.
Zaangażuj globalne organy regulacyjne i niezależnych ekspertów w zakresie potencjalnych ścieżek naprzód.
Zbadaj, czy podzbiory uczestników lub klinicznie znaczące efekty uzasadniają dalsze badania.
Zastanów się, czy dodatkowa obserwacja, alternatywne punkty końcowe, lepsza charakterystyka pacjenta, zmiany w projekcie badania lub inne podejścia mogłyby zapewnić jaśniejsze zrozumienie potencjału del-desiran.
Kontynuuj znaczący dialog z osobami żyjącymi z dystrofią miotoniczną i organizacjami reprezentującymi ich przed podjęciem ostatecznej decyzji w sprawie programu.
Jeśli dane naprawdę identyfikują sygnał, za którym warto podążać, proszę go realizować.

Nieudany pierwszorzędowy punkt końcowy powinien skłonić do starannego zbadania naukowego - niekoniecznie końca programu, gdy inne dowody mogą wskazywać na aktywność biologiczną lub kliniczną.

Zakończ analizę przed podjęciem ostatecznej decyzji.

Novartis powiedział, że pełny zestaw danych HARBOR jest nadal analizowany. Dlatego prosimy, aby nie podejmować nieodwracalnej decyzji o przyszłości del-desiran przed zakończeniem analizy.

Nie prosimy Novartis o zignorowanie wyniku HARBOR. Prosimy o całkowite zrozumienie tego.

Proszę pamiętać o osobach stojących za danymi.

Setki osób z DM1 zgłosiło się na ochotnika do udziału w HARBOR, znając niepewność i ryzyko związane z badaniami klinicznymi. Podróżowali do miejsc próbnych, często oddalonych o setki lub tysiące mil co kilka tygodni. Przeszli oceny, otrzymali del-desiran lub placebo i oddali swój czas, dane, ciała i nadzieję na te badania.

Ich udział stworzył wiedzę, która wcześniej nie istniała.

Najmniej możemy prosić, aby każda znacząca informacja wygenerowana z tego poświęcenia została wykorzystana do pełnego potencjału naukowego.

Ci uczestnicy nie zawiedli. Społeczność nie zawiodła. Nauka spotkała się z nieoczekiwanym rezultatem.

Teraz prosimy Novartis o odpowiedź z taką samą odwagą, jaką wykazali pacjenci, gdy wchodzili do badania.

To jest większe niż jeden lek.

Rozumiemy, że Novartis musi podejmować trudne decyzje dotyczące swoich priorytetów rurociągowych i inwestycyjnych. Ale znaczenie programu del-desiran wykracza poza pojedynczą cząsteczkę.

Badanie HARBOR stanowi jedno z największych i najbardziej znaczących wysiłków, jakie kiedykolwiek podjęto w celu opracowania terapii modyfikującej przebieg choroby w przypadku dystrofii miotonicznej. Odejście teraz może mieć konsekwencje daleko poza jednym programem: może zniechęcić do inwestowania w dystrofię miotoniczną, podważyć zaufanie do pola i pozostawić niszczycielską chorobę bez jasnej ścieżki do leczenia.

I odwrotnie, dokładne zbadanie pełnego zestawu danych HARBOR może przyspieszyć zrozumienie naukowe, nawet jeśli del-desiran ostatecznie nie stanie się zatwierdzoną terapią.

Wciąż jest wiedza do zdobycia. Nadal są pytania, na które należy odpowiedzieć. I może jeszcze istnieć droga naprzód.

Do osób z Avidity i Novartis, które pracowały nad tym programem:

Chcemy, żebyś wiedział, że my też cię widzimy.

Wiemy, że naukowcy, lekarze, badacze kliniczni, koordynatorzy badań, rzecznicy i niezliczona liczba innych poświęcili lata swojego życia temu wysiłkowi. Wiemy, że chciałeś, aby ta próba się powiodła, i wiemy, że ten wynik jest również dla ciebie rozczarowujący.

Ale właśnie dlatego, że tak wiele pracy włożyło w HARBOR, prosimy, abyś nie pozwolił, aby historia zakończyła się podstawowym punktem końcowym.

Twoje własne ogłoszenie mówi nam, że istnieją odkrycia drugorzędne i eksploracyjne, które zasługują na dalsze zbadanie. Proszę uważnie śledzić te odkrycia, jakby od tego zależało życie - ponieważ tak jest.

To jest zarzut globalnej społeczności dystrofii miotonicznej.

Prosimy Novartis, aby wybrał wytrwałość zamiast porzucenia.

Prosimy o wybranie naukowej ciekawości zamiast przedwczesnego zamknięcia.

Prosimy o wybór partnerstwa z pacjentami.

A przede wszystkim prosimy o przypomnienie, dlaczego ta praca ma znaczenie.

Każdego dnia ludzie żyjący z dystrofią miotoniczną budzą się w ciałach, które stopniowo tracą funkcję. Każdego dnia rodziny dostosowują swoje życie do choroby, której nie mogą powstrzymać. Każdego dnia ludzie czekają, aż badacze znajdą odpowiedź.

Nie możemy ci obiecać, że del-desiran jest odpowiedzią.

Ale możemy ci powiedzieć, że pytanie jest zbyt ważne, aby przestać je zadawać, gdy twoje własne dane wskazują, że może nadal być coś do zbadania.

Proszę zakończyć analizę.
Proszę zbadać drugorzędne punkty końcowe.
Proszę zbadać eksploracyjne punkty końcowe.
Prosimy o kontakt z organami regulacyjnymi i niezależnymi ekspertami.
Proszę porozmawiać z globalną społecznością pacjentów.
I proszę - nie porzucaj dystrofii miotonicznej.

Dla ludzi, którzy uczestniczyli w HARBOR, dla rodzin, które ich wspierały, dla badaczy, którzy poświęcili swoje kariery tej chorobie, dla pokoleń, które odziedziczą dystrofię miotoniczną, oraz dla setek tysięcy - być może milionów - ludzi i rodzin na całym świecie, których życie jest lub będzie dotknięte dystrofią miotoniczną i którzy wciąż czekają na nadzieję, która stanie się leczeniem:

Prosimy Novartis o pozostanie.
Prosimy o dokończenie pracy.
Prosimy o podążanie za nauką, gdziekolwiek prowadzi.



Z szacunkiem, nadzieją i niezachwianym zaangażowaniem w społeczność dystrofii miotonicznej,

Globalna społeczność rzecznictwa pacjentów z dystrofią miotoniczną

The global patient advocacy community is asking Novartis to complete its analysis of the HARBOR data, explore the secondary and exploratory findings, and not abandon DM.

Read the open letter at https://myotonic.org/an-open-letter-to-novartis-from-the-global-myotonic-dystrophy-community/

💚 15 września - Międzynarodowy Dzień Świadomości Dystrofii MiotonicznejNie zawsze widać, że choruję.Nie widać ciężaru nó...
15/09/2026

💚 15 września - Międzynarodowy Dzień Świadomości Dystrofii Miotonicznej

Nie zawsze widać, że choruję.

Nie widać ciężaru nóg,
kiedy zwykłe schody stają się górą.
Nie widać zmęczenia,
które przychodzi, zanim skończy się dzień.
Nie widać dłoni, która po uścisku
potrzebuje chwili, by znów się rozluźnić.

Nie widać chwil,
kiedy moje ciało mówi „nie”,
choć serce wciąż mówi „jeszcze”.

Dystrofia miotoniczna może odbierać siłę mięśni,
zmieniać codzienność i zmuszać do zwolnienia.
Może dotykać wielu części organizmu
i każdego dnia przypominać o swoich granicach.

Ale nie odbiera człowiekowi tego, kim jest.

Za diagnozą jest człowiek.
Ze swoimi marzeniami.
Planami.
Rodziną.
Miłością.
Lękiem.
Nadzieją.

Nie potrzebujemy litości.
Potrzebujemy zrozumienia.
Świadomości.
Cierpliwości.
I świata, który nie ocenia człowieka po tym,
jak szybko chodzi, ile ma siły
albo jak długo musi odpoczywać.

Dzisiaj mówię o dystrofii miotonicznej głośniej,
bo o chorobach rzadkich trzeba mówić.

Dla tych, którzy każdego dnia mierzą się z DM.
Dla ich rodzin.
Dla tych, którzy wspierają.
I dla tych, którzy dopiero usłyszą tę diagnozę.

Nie wiem, jak szybkie będą moje kolejne kroki.

Wiem tylko jedno:

moje ciało może słabnąć,
ale ja wciąż tutaj jestem. 💚

Udostępnij, jeśli chcesz pomóc sprawić,
by dystrofia miotoniczna przestała być niewidzialna.

DM1: dlaczego sposób dostarczenia leku może mieć kluczowe znaczenie dla nowych terapii?W ostatnich latach coraz więcej b...
14/09/2026

DM1: dlaczego sposób dostarczenia leku może mieć kluczowe znaczenie dla nowych terapii?

W ostatnich latach coraz więcej badań nad dystrofią miotoniczną typu 1 (DM1) koncentruje się na terapiach działających bezpośrednio na RNA. Naukowcy coraz lepiej wiedzą, co należy zmienić na poziomie molekularnym. Jednym z największych wyzwań pozostaje jednak coś pozornie prostego: jak dostarczyć lek do odpowiednich komórek i tkanek w całym organizmie.

Co dzieje się w DM1?

DM1 jest chorobą genetyczną spowodowaną nadmiernym powtórzeniem sekwencji CTG w genie DMPK. Powstające na tej podstawie nieprawidłowe RNA zaburza działanie ważnych białek, między innymi z rodziny MBNL. W konsekwencji dochodzi do nieprawidłowego „składania” (splicingu) wielu innych RNA.

To jeden z powodów, dla których DM1 może wpływać na tak wiele części organizmu. Choroba nie dotyczy wyłącznie mięśni szkieletowych. Może powodować m.in. miotonię, postępujące osłabienie mięśni, zaburzenia rytmu serca, problemy ze strony układu pokarmowego oraz objawy związane z ośrodkowym układem nerwowym. (Drug Delivery Leader⁠)

Nie wystarczy stworzyć lek – trzeba jeszcze dostarczyć go tam, gdzie jest potrzebny

Jednym z kierunków badań są oligonukleotydy, czyli niewielkie cząsteczki projektowane tak, aby oddziaływać na określone RNA. W DM1 celem takiej terapii może być ograniczenie działania toksycznego RNA i przywrócenie bardziej prawidłowego funkcjonowania komórek.

Problem polega na tym, że po podaniu leku odpowiednia jego ilość musi rzeczywiście dostać się do komórek dotkniętych chorobą.

Pokazały to wcześniejsze badania kliniczne. Baliforsen – oligonukleotyd skierowany przeciwko RNA DMPK – był badany u osób z DM1. Lek nie osiągał jednak wystarczającego stężenia w mięśniach szkieletowych i nie powodował dostatecznie dużego zmniejszenia ilości docelowego RNA. To jeden z przykładów pokazujących, że dobry pomysł na lek może nie wystarczyć, jeżeli lek nie dociera skutecznie do właściwych tkanek. (Drug Delivery Leader⁠)

DM1 wymaga dotarcia do wielu tkanek

To szczególnie ważne w przypadku DM1, ponieważ jest to choroba wieloukładowa. Potencjalna terapia powinna więc działać nie tylko w jednym mięśniu czy jednej części organizmu.

Naukowcy poszukują sposobów umożliwiających dostarczenie odpowiedniej ilości leku do wielu mięśni, a w przyszłości także do innych narządów dotkniętych DM1. Szczególnym wyzwaniem pozostaje ośrodkowy układ nerwowy, ponieważ wiele leków bardzo słabo przekracza barierę krew–mózg.

Ma to duże znaczenie dla osób z DM1, ponieważ objawy związane z mózgiem i ośrodkowym układem nerwowym są częścią obrazu tej choroby. Zdaniem autorów możliwość skutecznego dotarcia terapii również do tych obszarów pozostaje ważną, niezaspokojoną potrzebą. (Drug Delivery Leader⁠)

Nowy pomysł: wykorzystać naturalny „transport” komórek

Jednym z rozwijanych obecnie rozwiązań jest wykorzystanie receptora transferyny 1 (TfR1). Receptor ten występuje m.in. w mięśniach szkieletowych, mięśniu sercowym i mięśniach gładkich, a także w obrębie bariery krew–mózg i w komórkach ośrodkowego układu nerwowego.

W uproszczeniu można wyobrazić sobie terapię jako połączenie dwóch elementów: cząsteczki leczniczej oraz „nośnika”, który pomaga dostarczyć ją do odpowiednich komórek.

Takie podejście może umożliwić skuteczniejsze dostarczanie oligonukleotydów niż w przypadku podawania ich bez specjalnego systemu transportującego. Jednocześnie sposób wykorzystania TfR1 musi być bardzo starannie zaprojektowany, aby zachować odpowiedni profil bezpieczeństwa. (Drug Delivery Leader⁠)

Co może to oznaczać dla osób z DM1?

Postęp w sposobach dostarczania leków daje nadzieję, że przyszłe terapie DM1 będą mogły oddziaływać na chorobę w wielu tkankach jednocześnie, zamiast ograniczać się do niewielkiej części mięśni.

Długoterminowym celem jest podejście, które pozwoli dotrzeć zarówno do mięśni, jak i – potencjalnie – do ośrodkowego układu nerwowego. Mogłoby to mieć szczególne znaczenie w tak złożonej, wieloukładowej chorobie jak DM1.

Trzeba jednak podkreślić, że są to rozwijane strategie terapeutyczne i nie oznaczają jeszcze, że dysponujemy leczeniem DM1 o udowodnionej skuteczności obejmującym wszystkie te układy. Potrzebne są dalsze badania kliniczne, które pokażą nie tylko, czy lek dociera do odpowiednich tkanek i poprawia parametry biologiczne, ale przede wszystkim – czy przekłada się to na rzeczywistą i trwałą poprawę funkcjonowania osób z DM1.

Najważniejsze przesłanie artykułu można więc ująć bardzo prosto: w nowych terapiach DM1 liczy się nie tylko to, co lek robi, ale również to, czy potrafimy dostarczyć go do odpowiednich miejsc w organizmie.

Źródło: Ranjan Batra, Ph.D., Doug Kerr, MD, Ph.D., „Why Delivery Is Defining The Next Era Of Neuromuscular Therapeutics”, Drug Delivery Leader, 19 sierpnia 2026 r. Autorzy są przedstawicielami Dyne Therapeutics.

When it comes to treating neuromuscular diseases, having the right therapy is only part of the story. Getting that therapy to the muscles and other tissues affected by a disease is just as important.

That challenge is the focus of a new article in Drug Delivery Leader, where CSO Ranjan Batra and CMO Doug Kerr explore how advances in drug delivery could help improve treatment approaches for DMD, DM1 and other neuromuscular diseases.

Read the article here: https://bit.ly/4xX6rYD

W dniu dzisiejszym Novartis poinformował o wynikach badania III fazy HARBOR dotyczącego delpacibart etedesiranu (del-des...
08/09/2026

W dniu dzisiejszym Novartis poinformował o wynikach badania III fazy HARBOR dotyczącego delpacibart etedesiranu (del-desiranu), badaniu prowadzonym z myślą o osobach z dystrofią miotoniczną typu 1 (DM1). Badanie nie osiągnęło głównego punktu końcowego. Wiemy, że dla wielu osób z naszej społeczności jest to wiadomość trudna i rozczarowująca. Przez ostatnie lata rozwój tej terapii był obserwowany z ogromną nadzieją przez pacjentów i ich rodziny.

Chcemy jednak podkreślić, że nie jest to równoznaczne z końcem prac nad tą terapią ani, tym bardziej, z końcem poszukiwań skutecznego leczenia DM1.

W badaniu zaobserwowano sygnały aktywności klinicznej w części drugorzędowych punktów końcowych i analiz eksploracyjnych. Novartis zapowiedział szczegółową analizę pełnych wyników badania oraz ustalenie dalszej drogi rozwoju programu del-desiranu. Na ostateczne wnioski musimy więc jeszcze poczekać.

Jako Stowarzyszenie doskonale rozumiemy, jak wiele nadziei osoby z DM1 i ich rodziny wiążą z każdym nowym badaniem klinicznym. Dlatego prosimy, aby dzisiejszej informacji nie traktować jako powodu do utraty nadziei.

Badania nad DM1 trwają. Wiedza o mechanizmach choroby jest coraz większa, rozwijane są nowe podejścia terapeutyczne, a każde przeprowadzone badanie – również takie, którego wynik nie jest zgodny z oczekiwaniami – dostarcza naukowcom informacji potrzebnych do dalszej pracy.

Droga do skutecznego leczenia DM1 może okazać się dłuższa, niż wszyscy byśmy chcieli, ale ta droga się nie kończy.

Będziemy śledzić dalsze informacje dotyczące badania HARBOR i przekazywać naszej społeczności sprawdzone wiadomości, gdy tylko pojawią się pełniejsze dane.

W tym momencie chcemy przede wszystkim być razem z osobami z DM1 i ich rodzinami.

Nie tracimy nadziei i jako społeczność DM1 pozostajemy razem. 💚

https://www.novartis.com/news/media-releases/novartis-provides-update-delpacibart-etedesiran-del-desiran-phase-iii-harbor-study-treatment-myotonic-dystrophy-type-1-dm1?fbclid=Iwb21leAUM_8ZjbGNrBQz_sHBkb2YFZXh0bgNhZW0CMTEAc3J0YwZhcHBfaWQMMzUwNjg1NTMxNzI4AAEe1gyBJqoAGHShs1s0jFLil6p5ViDJLekiLV__W-yHH7PlnSce8LuF2dwZ1Is_aem_gQzp_DokfWqvy1GY-XYZVA

Novartis is an innovative medicines company. Every day, we work to reimagine medicine to improve and extend people’s lives so that patients, healthcare professionals and societies are empowered in the face of serious disease. Our medicines reach 296 million people worldwide.

Gdybyśmy poprosili Was o jeden mały gest 15 września… Załóżcie tego dnia coś zielonego 💚 Może to być koszulka, apaszka, ...
07/09/2026

Gdybyśmy poprosili Was o jeden mały gest 15 września…

Załóżcie tego dnia coś zielonego 💚 Może to być koszulka, apaszka, bransoletka, skarpetki albo po prostu drobny zielony akcent.

Dlaczego?

Bo 15 września obchodzimy Międzynarodowy Dzień Świadomości Dystrofii Miotonicznej - dzień ważny dla osób żyjących z DM1, ich rodzin i bliskich.

Chcielibyśmy, żeby tego dnia zrobiło się trochę bardziej zielono. 💚 Nie tylko tutaj, w naszej społeczności. Także poza nią.

Załóż coś zielonego. Zrób zdjęcie. Udostępnij je i napisz kilka słów o DM1.

A może zrobisz coś jeszcze?

💚 Porozmawiasz z kimś o dystrofii miotonicznej.
💚 Udostępnisz historię osoby z DM1.
💚 Wyślesz komuś z naszej społeczności wiadomość: „Myślę dziś o Tobie”.
💚 Opowiesz o własnym doświadczeniu.
💚 Albo o po prostu zatrzymasz się na chwilę i przeczytasz, czym jest DM1.

Każdy z tych gestów może wydawać się niewielki, ale wyobraźcie sobie setki zielonych akcentów, zdjęć, rozmów i udostępnień jednego dnia. Setki okazji, żeby ktoś po raz pierwszy zobaczył skrót „DM1” i zapytał: „Co to znaczy?”

I właśnie wtedy zaczyna się świadomość.

Dlatego 15 września bądźmy widoczni 💚

Wczoraj po raz pierwszy zobaczyliśmy się naprawdę. Nie przez ekran telefonu, nie w komentarzach, nie na grupie. Usiedliś...
06/09/2026

Wczoraj po raz pierwszy zobaczyliśmy się naprawdę. Nie przez ekran telefonu, nie w komentarzach, nie na grupie. Usiedliśmy razem przy jednym stole. Przyjechaliśmy do Łodzi z różnych stron Polski, z Gdańska, z Gliwic, z Poznania, z Katowic, z Krakowa, z Wrocławia, z Bełchatowa, z Ostrołęki, z Warszawy, z Torunia i z wielu innych małych miast i miasteczek, często pokonując setki kilometrów, żeby przez kilka godzin po prostu być razem. I chyba nikt z nas nie spodziewał się, jak bardzo naturalne będzie to spotkanie. Na początek wydarzyło się coś niemal niespotykanego - wszyscy byliśmy punktualni! Nie trzeba było nawet uruchamiać „trybu studenckiego”, czyli dodatkowych 15 minut dla spóźnialskich. Od pierwszych chwil było dużo serdecznych rozmów i tej niezwykłej swobody, która pojawia się wtedy, kiedy nie trzeba tłumaczyć wszystkiego od początku. Bo choć jesteśmy różni, połączył nas jeden gen. Jeden gen, który wszedł w życie całych rodzin. Słuchaliśmy historii osób, u których DM1 pojawiło się zupełnie niespodziewanie dopiero w dorosłym życiu. Ludzi, którzy pamiętają siebie sprzed choroby. Pamiętają swoje zdrowe ciało, możliwości, tempo życia, plany. I dziś każdego dnia muszą mierzyć się nie tylko z kolejnymi objawami, ale również z pamięcią o tym, jak było wcześniej. Z koniecznością zaakceptowania zmian, których przecież nikt nie wybiera. Są też nasze dzieci i młodzi ludzie, którzy tego „wcześniej” czasem nie znają. Dźwigają ciężar choroby od dzieciństwa. Dorastają z ograniczeniami, badaniami, lekarzami i świadomością, której żadne dziecko nie powinno potrzebować. Niejednokrotnie obok własnej choroby obserwują DM1 u mamy albo taty. Widzą jej postęp, widzą zmiany nie tylko u siebie, ale i w osobie, która powinna być dla nich symbolem bezpieczeństwa i siły. Trudno nawet opisać, jak wielkim obciążeniem emocjonalnym może być takie dorastanie. Wczoraj bardzo mocno zobaczyliśmy jeszcze jedną grupę osób. Opiekunów, partnerów, zdrowych rodziców, zdrowe rodzeństwo.Tych, którzy są zawsze obok, którzy pomagają, kiedy trzeba. Organizują, wożą, pilnują, przejmują obowiązki, martwią się, czasem odkładają własne potrzeby, a jednocześnie kibicują, motywują i przypominają, że mimo choroby wciąż można próbować, planować i działać. To spotkanie pokazało mi jednak coś jeszcze. Zobaczyłam przy jednym stole cudownych, mądrych, wykształconych ludzi. Ludzi z ogromem empatii, doświadczeń, pomysłów i chęci do działania. Choroba jest częścią naszych historii, czasem bardzo trudną i zajmującą ogromną przestrzeń, ale nie definiuje tego, kim jesteśmy. To spotkanie dało mi coś, czego wcześniej nie dało się zobaczyć przez ekran - poczucie, jak ogromny potencjał jest w naszej społeczności. Są wśród nas ludzie z wiedzą, doświadczeniem, pomysłami i kompetencjami. Są osoby, które chcą dzielić się tym, co potrafią, angażować się i brać odpowiedzialność, ale przede wszystkim są ludzie, którym naprawdę zależy na drugim człowieku. I chyba właśnie to zabieram ze sobą z Łodzi - przekonanie, że nie jesteśmy tylko grupą osób, które połączyła ta sama choroba. Możemy być społecznością, która daje sobie siłę i która potrafi wspólnie działać. DM1 zabiera wiele. Każdej rodzinie trochę inaczej. Ale wczoraj, choć na jeden wieczór, dała nam coś w zamian - możliwość odnalezienia ludzi, przy których nie trzeba wszystkiego tłumaczyć. Dzisiaj wracamy do swoich domów rozsianych po całej Polsce, ale już nie jako ludzie znający się tylko z internetu. Teraz znamy swoje twarze. I to naprawdę zmienia wiele. I tak sobie myślę, że jeden gen wpisał się w historie naszych rodzin i jeden wieczór wystarczył, by te historie przestały być samotne. To było naprawdę wspaniałe spotkanie. I mam poczucie, że to dopiero początek czegoś dobrego…

P.S. Za ten absolutnie gigantyczny bukiet kwiatów też Wam dziękuję! Jest niemal większy ode mnie, a moje wzruszenie zdecydowanie było jeszcze większe. Nie spodziewałam się tego ani trochę. Dziękuję za ten gest i wszystkie słowa, które mu towarzyszyły. Zachowam je na długo. 💚
___________________
Joanna Rydygier-Tomicka
Prezes Zarządu
Stowarzyszenia Myotonic Dystrophy Type 1 Hope Poland

💚 To już dzisiaj. Spotykamy się w Łodzi.Jedni mają przed sobą kilkadziesiąt kilometrów, inni kilkaset. Każdy wyrusza ze ...
05/09/2026

💚 To już dzisiaj. Spotykamy się w Łodzi.

Jedni mają przed sobą kilkadziesiąt kilometrów, inni kilkaset. Każdy wyrusza ze swojego miejsca, z innej części Polski, żeby na jeden wspólny wieczór spotkać się razem. Dla wielu z nas będzie to pierwsze spotkanie twarzą w twarz. Do tej pory znaliśmy się głównie z rozmów, wiadomości, grupy, wspólnych problemów i doświadczeń związanych z DM1. Dziś wreszcie będzie czas, żeby po prostu usiąść przy jednym stole, porozmawiać, poznać się i pobyć razem. Bez ekranów, bez kilometrów między nami. Wiemy, ile dla niektórych osób kosztuje taka podróż, nie tylko kilometrów, ale też wysiłku i organizacji. Tym bardziej cieszymy się, że chcecie przyjechać. Dziś Łódź połączy nas wszystkich.
Szerokiej drogi! Czekamy na Was. 💚

Adres

Torun
87-100

Strona internetowa

Powiadomienia

Bądź na bieżąco: wyślemy Ci e-mail, gdy Stowarzyszenie Myotonic Dystrophy type 1 Hope opublikuje nowości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu, a subskrypcję możesz anulować w dowolnym momencie.

Kontakt: Firmę

Wyślij wiadomość do Stowarzyszenie Myotonic Dystrophy type 1 Hope:

Skróty

Udostępnij