06/08/2026
Mało piszę tu. Po prostu nie zawsze mam czas, albo jestem w przychodni albo w poradni, a od kilku miesięcy doszła praca w szpitalu (mega się cieszę) lub spędzam czas w lesie. Jest tylu wspaniałych edukatorów żywienia i tyle wiadomości w sieci, że trochę brakuje mi czasu aby tworzyć kolejne treści. Piszę ten post z potrzeby wdzięczności za moją pracę. Mimo, że czasami jestem bardzo zmęczona to nie zamieniłabym pracy z drugim człowiekiem czy szkoleń na nic innego. To wygląda tak… Przychodzi człowiek do gabinetu i w ciągu godziny wpuszcza mnie do swojego życia. Życia, które żyje 20, 30,40 i więcej lat. W mojej głowie już tworzą się plany jak podążać, wspierać jego potrzeby. Chciałabym czasem mieć magiczną różdżkę (różową) i użyć jej aby tej drugiej osobie było lepiej. Niestety jej nie mam. Po prostu słucham. Jestem. Towarzyszę. Dostaję zaproszenie do kolejnych spotkań w życie osoby. I tak krok po kroku pracujemy. Tydzień po tygodniu, czasem rok, czasem dwa. I dzieją się cuda. Kobieta odzyskuje okres… Kobieta traci wagę… kobieta stwierdza, że to nie chodzi o odchudzanie a o odzyskanie szacunku do siebie kiedy je. Matka, która mówi: „Pani Kasiu, dziękuję. Nie ma już córka płynu w osierdziu”. To są takie momenty, które motywują mnie do dalszej pracy. Lubię ten stan. Chciałam się podzielić
