20/09/2026
Hoe ziet het leven er eigenlijk uit wanneer je enkele weken op een ziekenhuisschip woont, ik kreeg deze vraag van een volger. Vooral over de acomodatie.
De Global Mercy telt vier dekken met accommodatie voor crew. De meeste kajuiten zijn ingericht voor twee personen. Iedere persoon heeft een eigen, afgescheiden slaapgedeelte en je deelt een badkamer met toilet.
Er zijn ook familiekajuiten voor de families aan boord. Deze bestaan uit 3 slaapkamers, een eigen keuken, eetgedeelte en een zithoek.
Er zijn zowel buitenkajuiten met een raam als binnenkajuiten zonder raam. En eerlijk? Die laatste zijn mijn favoriet. Geen daglicht dat ’s morgens vroeg binnenvalt, gewoon donker. Ideaal wanneer je na een lange werkdag vooral wil slapen.
In de kajuit is eigenlijk verrassend veel bergruimte. Onder het bed zit bijvoorbeeld een grote opbergruimte waar je makkelijk je bagage kwijt kan of zelfs een muziekinstrument.
Iedereen staat zelf in voor het onderhoud van zijn kajuit. Lakens en handdoeken zijn voorzien, maar ook die moet je zelf wassen. Elke kajuit een eigen koelkast met vriesvak, wat na een lange werkdag best handig kan zijn.
Maar eerlijk gezegd breng ik niet zo heel veel tijd door in mijn kajuit. Mijn werkdagen zijn vaak 12 uur lang en wanneer ik vrij ben, vind je me meestal ergens anders aan boord.
☕️ In de koffiebar, of in één van de vele lounges. Daar kan je een film kijken, wat lezen, een babbeltje slaan met andere crewleden of je gewoon even terugtrekken uit de drukte.
Hoewel je met honderden mensen op één schip woont en werkt, zijn er verrassend veel plekken waar je even alleen kan zijn.
Je leeft hier eigenlijk in een klein dorp dat vaart. Er zijn eetruimtes, een koffiebar, lounges, een fitness, een bibliotheek, een kapel, vergaderruimtes, een winkel en natuurlijk het ziekenhuis zelf (dat op deck 3 en 4 gelegen is)
Het is zeker niet hetzelfde als thuis. Je hebt minder privacy, je deelt heel wat ruimtes met anderen en je dagen kunnen behoorlijk intens zijn. Maar na een paar weken voelt het schip ook een beetje als thuis.
Tot je op een dag weer van boord gaat… en beseft dat je eigenlijk al die tijd in een dorp hebt gewoond.