23/08/2026
Wiesz, jak to jest z tymi „przeciwieństwami, które się przyciągają”? Myślę, że nasze układy nerwowe po prostu szukają dziury w całym.
Dosłownie.
Dopasowujemy się do siebie, bo deficyty jednej strony dziwnie dobrze pasują do braków drugiej.
Twoja potrzeba kontroli idealnie wypełnia się czyjąś bezradnością.
Twoje „powinnaś” świetnie zazębia się z czyimś „a rób co chcesz”.
Twoja lękliwość z pewnością zareaguje na czyjąś unikowość.
Perfekcjonizm bezbłędnie przyciąga nieporadność, a samodzielność- kogoś, kto oczekuje, że się nim zaopiekujesz (albo sam ma braki w empatii).
Tylko że w takim układzie dostajesz dokładnie tyle przestrzeni na siebie, ile ktoś zechce Ci wydzielić w swoim chaosie. I nagle łapiesz się na tym, że wchodzisz w relacje, w których musisz „wciągnąć brzuch” i trzymać nienaturalną pozę, żeby tylko zmieścić się w cudzej wizji Ciebie.
Oczywiście, to działa w obie strony. Zdarza się przecież, że to my stawiamy komuś za ciasne ramy. Kiedy w końcu odpuszczasz rolę wszechwiedzącej ratowniczki albo oswajasz swoje lęki i robisz dla kogoś odrobinę przestrzeni– zdejmujesz z niego te sztywne gorsety.
Wtedy przestajecie być klockami z przymusu, a zaczynacie być po prostu ludźmi.
Pomyśl o tym: czy w swoich relacjach, jakichkolwiek, wciąż musisz się kurczyć i naciągać, żeby zmieścić się w cudzych granicach?
A może masz już ochotę wybić tę nieszczęsną szybę i sprawdzić, jak to jest rosnąć na własnych zasadach?
