Goedmoed - Verlies, Rouw en Traumatherapie

Bellen Routebeschrijving Website Contact opnemen met het bedrijf

Goedmoed - Verlies, Rouw en Traumatherapie Goedmoed biedt rouwbegeleiding op maat, voor iedereen die een groot verlies moet verwerken. Worstel

Allerheiligen. Ik heb er een wat dubbele verhouding mee.Voor sommige mensen is het een waardevol moment om bewust stil t...
29/10/2026

Allerheiligen. Ik heb er een wat dubbele verhouding mee.

Voor sommige mensen is het een waardevol moment om bewust stil te staan bij wie ze missen. Voor anderen is het net een confronterende periode, waarin je het onderwerp ‘dood’ nauwelijks kunt ontlopen.

En dan is er nog mijn persoonlijke allergie. 😉

Want rond deze dagen lijkt rouw plots overal nieuwswaardig. Kranten, radio en televisie schenken aandacht aan verlies en herdenken. Er worden mooie initiatieven en projecten gedeeld — en daar ben ik oprecht blij om.

Maar soms denk ik ook: in april wordt er even hard gerouwd.
Alleen beslist de media dan blijkbaar dat rouw minder relevant is.

En dat vind ik jammer. Niet alleen omdat verlies zich vanzelfsprekend niets aantrekt van de kalender. Maar ook omdat er nu zóveel mooie projecten tegelijk aandacht krijgen, dat ze bijna in elkaar verdwijnen. Terwijl sommige ervan zoveel meer ruimte zouden krijgen als we die aandacht wat beter over het jaar konden verdelen.

Dus ja: laat Allerheiligen vooral een moment zijn waarop rouw ruimte krijgt.

Maar laat het alsjeblieft niet het enige moment zijn.

Gevoelens worden vaak uitgebeeld als monsters. Best logisch, want soms voelen ze ook zo: groot, spannend en moeilijk om ...
22/10/2026

Gevoelens worden vaak uitgebeeld als monsters. Best logisch, want soms voelen ze ook zo: groot, spannend en moeilijk om aan te kijken. Maar als we toch wat dichterbij durven komen, blijkt dat monster soms maar een monstertje te zijn. Misschien zelfs best een schattig exemplaar.

Ik ben zelf grote fan van emotiemonsters. Daarom stel ik je af en toe voor aan een Goedmoed-monstertje.

Vandaag: schuldgevoel.

Dat is zo’n gevoel dat behoorlijk overtuigend kan klinken.

Had ik maar vaker gezegd dat ik hem graag zag…
Waarom ben ik toen niet langsgegaan?
Mag ik nu wel lachen en plezier maken?
Als ik toen anders had gereageerd…
Het voelt niet eerlijk dat ik verderga terwijl hij er niet meer is…

Bij jongvolwassenen kan schuldgevoel soms net opduiken wanneer het leven verdergaat. Afstuderen, verliefd worden, uit huis gaan, trouwen, plezier maken… Nieuwe hoofdstukken waar degene die je mist geen deel meer van kan uitmaken. Naast blijdschap kan dan plots die gedachte verschijnen: mag ik dit wel?

Schuldgevoel laat ons terugkijken en zoeken naar het punt waarop we iets anders hadden kunnen doen. Soms wijst het ons op iets wat we willen herstellen of voortaan anders willen aanpakken.

Maar soms nemen we ook verantwoordelijkheid voor iets waar we eigenlijk niet zoveel invloed op hadden.

Dan kan het helpen om niet alleen te vragen:

‘Waar voel ik me schuldig over?’

maar ook:

‘Waar was ik werkelijk verantwoordelijk voor?’

Die twee zijn lang niet altijd hetzelfde.

In gesprekken denk ik vaak in beelden. Ook in de therapiekamer. Sommige beelden blijven hangen. Deze wil ik graag met je...
08/10/2026

In gesprekken denk ik vaak in beelden. Ook in de therapiekamer. Sommige beelden blijven hangen. Deze wil ik graag met je delen.

Op de koffie met je gevoelens. ☕

We zijn vaak geneigd om lastige gevoelens zo snel mogelijk weg te willen. Verdriet moet verzachten. Angst moet verdwijnen. Boosheid moet zakken.

Maar gevoelens hoeven niet altijd meteen opgelost te worden. Soms mogen ze er gewoon even zijn.

In therapie oefenen we daarom soms net het omgekeerde: niet wegduwen of oplossen, maar vertragen. Opmerken wat je vanbinnen ervaart en daar nieuwsgierig bij blijven.

Dus: schuif eens een stoel bij. Zet koffie (of thee). En luister naar wat dat gevoel je te vertellen heeft.

Want ook de gevoelens die we het liefst buiten de deur houden, dragen vaak iets belangrijks met zich mee.

En ach… er zijn slechtere manieren om een moeilijk gesprek te voeren dan met een bakje troost erbij. ☕

Soms zijn we verrassend streng voor ons eigen verdriet. Zelfs voor elkaars verdriet.We vergelijken. Relativeren. Vinden ...
01/10/2026

Soms zijn we verrassend streng voor ons eigen verdriet. Zelfs voor elkaars verdriet.

We vergelijken. Relativeren. Vinden dat een ander iets erger heeft meegemaakt. En voor we het weten, maken we ons eigen verhaal een beetje kleiner.

Maar verdriet hoeft geen wedstrijd te winnen om aandacht te verdienen.

In mijn blog ‘De rouwladder’ schrijf ik over die neiging om verlies langs een denkbeeldige meetlat te leggen.

Te lezen bij de reflecties op mijn website.

De tijd doet iets vreemds met rouw.Hij tikt gewoon verder.En tegelijk kan één moment, één herinnering, één datum je plot...
24/09/2026

De tijd doet iets vreemds met rouw.

Hij tikt gewoon verder.
En tegelijk kan één moment, één herinnering, één datum je plots weer terugbrengen.

Dit gedicht schreef ik zelf, in mijn jongvolwassenheid. Toen mijn verlies al jaren achter me lag, maar het gemis natuurlijk niet verdwenen was.

Want terwijl de tijd verdergaat, verander je zelf ook. En daardoor verandert soms ook hoe je mist.

Misschien is dat wel rouwen doorheen de jaren:
het gemis verdwijnt niet, maar het gaat anders met je meelopen.

Sommige vormen van gemis bestaan simpelweg nog niet op het moment dat iemand sterft.Ze ontstaan pas later. Wanneer je af...
17/09/2026

Sommige vormen van gemis bestaan simpelweg nog niet op het moment dat iemand sterft.

Ze ontstaan pas later. Wanneer je afstudeert. Gaat werken. Verhuist. Verliefd wordt. Trouwt. Zelf een ouder wordt.

En plots kan iemand die je al jaren mist, opnieuw heel dichtbij komen.

In mijn nieuwe reflectie schrijf ik over rouwen in de jongvolwassenheid. Over verder leven en anders missen. En over waarom opnieuw geraakt worden niet betekent dat je terug bij af bent.

Nieuwe hoofdstukken, oude pijn — te lezen via de link in bio.

Zelfstandig worden en iemand missen.Die twee kunnen behoorlijk naast elkaar schuren.Je hoeft niet alles alleen te kunnen...
10/09/2026

Zelfstandig worden en iemand missen.
Die twee kunnen behoorlijk naast elkaar schuren.

Je hoeft niet alles alleen te kunnen dragen, alleen omdat je volwassen wordt.

Uit mijn therapiekast — stenenSoms om te laten zien hoe zwaar iets voelt.Of hoe ruw, hard of lastig iets kan zijn.Soms w...
03/09/2026

Uit mijn therapiekast — stenen

Soms om te laten zien hoe zwaar iets voelt.
Of hoe ruw, hard of lastig iets kan zijn.

Soms wordt een steen net iets anders: een krachtsteen.
Een steen die symbool staat voor een zin, een inzicht of een voornemen dat iemand graag wil vasthouden.

Die steen mag dan mee naar huis.

Niet omdat de steen op zich iets verandert, maar omdat hij kan helpen herinneren. Wanneer je hem thuis ziet, in je jaszak voelt of op je bureau tegenkomt, word je opnieuw even teruggebracht naar die krachtige zin.

En door die zin telkens opnieuw bewust op te roepen, oefenen we als het ware een nieuw spoor in onze hersenen. Wat eerst nog onwennig of moeilijk te geloven voelt, kan door herhaling steeds vertrouwder worden.

Een klein steentje dus.
Maar soms met behoorlijk wat gewicht.

🍂 Nieuwe hoofdstukken, oud gemisBuiten dient de herfst zich stilaan aan. En ook hier bij Goedmoed breekt een nieuw seizo...
28/08/2026

🍂 Nieuwe hoofdstukken, oud gemis

Buiten dient de herfst zich stilaan aan. En ook hier bij Goedmoed breekt een nieuw seizoen aan.

Deze keer richt ik mijn blik op rouw in de jongvolwassenheid. Op een levensfase waarin ontzettend veel verandert: afstuderen, een eerste job, alleen wonen, verliefd worden, samenwonen, trouwen, misschien zelf een ouder worden. Een periode waarin oud gemis soms onverwacht mee verhuist naar al die nieuwe plekken.

En net op die momenten kan oud gemis soms onverwacht weer heel dichtbij komen. Want terwijl je verder leeft, kom je op plekken waar je nog nooit eerder bent geweest. En soms ontdek je daar een vorm van gemis die vroeger simpelweg nog niet kon bestaan.

In deze nieuwsbrief lees je onder andere over waarom je iemand anders kunt gaan missen naarmate je zelf verder leeft. We zoomen even in op schuldgevoel in rouw, bekijken een korte film door een rouwbril en ik deel vijf kleine dingen die houvast kunnen geven wanneer het gemis je overspoelt.

En deze keer zit er ook een heel persoonlijk stukje tussen. Want soms raakt een thema toevallig precies aan waar je zelf op dat moment in je leven staat.

Nieuwe hoofdstukken, oud gemis.
Over verder leven, anders missen en ontdekken dat opnieuw geraakt worden niet betekent dat je terug bij af bent.

🍂 De herfstnieuwsbrief verschijnt nu zondag, je kan nog snel intekenen via www.goedmoed.be (onderaan op iedere pagina).

De zomer loopt stilaan op zijn einde.En eerlijk? Ik merk aan mezelf, maar ook in mijn praktijk, hoeveel de voorbije weke...
27/08/2026

De zomer loopt stilaan op zijn einde.

En eerlijk? Ik merk aan mezelf, maar ook in mijn praktijk, hoeveel de voorbije weken vol zon deugd hebben gedaan. Soms was het puffen. Soms was het gewoon té warm. Maar ik denk dat wij mensen stiekem toch een paar zonnepanelen in ons lijf hebben zitten.

Er lijkt iets op te laden.

Ook het vertragen doet iets. In de zomer ligt het ritme in de praktijk vaak wat l***r. Mensen gaan op reis, afspraken liggen wat verder uit elkaar, er is meer tijd tussen gesprekken.

En gek genoeg betekent minder therapie niet altijd minder beweging.

Soms gebeurt net het omgekeerde. Alsof wat tijdens gesprekken werd aangeraakt even tijd krijgt om te zakken, te bewegen, een plek te vinden. Soms zie ik mensen na een paar weken terugkomen en merk ik dat er ondertussen grotere sprongen zijn gemaakt.

Misschien hebben processen soms ook gewoon wat zomer of vakantie nodig.

Hier bij Goedmoed stond die zomer in het teken van gezinnen in rouw. Over hoe één verlies door iedereen anders beleefd kan worden. Over kinderen die soms rouwen op manieren die we niet meteen herkennen. En vooral over nieuwsgierig blijven naar wat er in de ander leeft, zonder dat we hetzelfde hoeven te voelen. Een thema waar ik nog lang niet over uitgepraat ben. Maar voor nu laat ik het even rusten.

En misschien geldt dat ook een beetje voor mijn sociale media. Want die blijven voor mij een zoektocht. Ik schrijf ontzettend graag. Ik vind het fijn om hier gedachten, beelden en dingen uit mijn werk te delen. Zolang ik daar energie van krijg en er plezier in blijf vinden, blijf ik dat dus ook doen. Maar ik voel ook dat ik mezelf geen tempo wil opleggen omdat sociale media nu eenmaal graag gevoed worden. Het zou dus zomaar kunnen dat het hier de komende maanden soms wat stiller wordt.

Buiten dient de herfst zich stilaan aan. En ook hier bij Goedmoed breekt een nieuw seizoen aan.
Een nieuw seizoen, een nieuw thema.

Deze keer richt ik mijn blik op rouw in de jongvolwassenheid. Op een levensfase waarin ontzettend veel verandert — en waarin oud gemis soms onverwacht mee verhuist naar al die nieuwe plekken.

Nieuwe hoofdstukken, oud gemis.

Daarover héél binnenkort meer. 🍂

Adres

Land Van Waaslaan 161
Ghent
9000

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Goedmoed - Verlies, Rouw en Traumatherapie nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact Opnemen Met Het Bedrijf

Stuur een bericht naar Goedmoed - Verlies, Rouw en Traumatherapie:

Snelkoppelingen

Delen

Gezondheids- En Schoonheidsbedrijven in de buurt