27/10/2026
Deze aarde is slechts één tussenstation op onze oneindige reis. Een toneel waar we tijdelijk kunnen ervaren, voelen, ontdekken en leren. Waar we ons eigen specifieke rol spelen, mede-reizigers ontmoeten en ervaringen opdoen die ons iets over onszelf en over het leven laten zien.
En toch vergeten we dat soms. We vergeten dat alles slechts een fragment is van een groter geheel.
We raken zo verstrikt in alles wat zich hier afspeelt, we gaan zo op in onze rol, dat we zijn gaan geloven dat alles wat gebeurt bepalend is voor wie we zijn. We identificeren ons met ons werk, met wat we bereiken, met wat anderen van ons vinden en met de verwachtingen die we onszelf opleggen.
Alsof we iets moeten bewijzen.
Alsof we ergens aan moeten voldoen.
Alsof ons leven pas waardevol is wanneer alles verloopt zoals we het bedacht hebben.
Maar is dat werkelijk waar we hier voor gekomen zijn?
Wanneer je vanuit een ruimer perspectief naar het leven kijkt, verandert er iets. Dan besef je dat wat vandaag als een groot verlies voelt, niet per definitie het einde van iets betekent. Dat een relatie die eindigt, een baan die je verliest of een weg die anders loopt dan je had verwacht, ook een nieuwe richting kan openen.
Niet omdat alles wat je overkomt altijd zo gemakkelijk is. En ook niet omdat pijn er niet toe doet. Maar omdat het leven soms andere mogelijkheden laat zien dan die waaraan jij je had vastgehouden.
Soms moet er iets veranderen voordat je zelf gaat zien wat er nog meer mogelijk is.
We zijn zo gewend geraakt om het leven te beoordelen vanuit wat goed of fout gaat, vanuit wat we winnen of verliezen. Maar misschien gaat het wel helemaal niet om het behalen van de juiste resultaten. Misschien gaat het veel meer om wat we onderweg ervaren, wat we in onszelf ontdekken en wat we daardoor leren begrijpen.
Het leven is voor mij geen school waarin je een onvoldoende krijgt wanneer je iets niet goed doet. Het is eerder een universele universiteit waarin je mag ontdekken, ervaren en groeien.
Je hoeft niet alles in één keer te begrijpen.
Je hoeft niet altijd de juiste keuze te maken.
En je hoeft jezelf al helemaal niet te veroordelen wanneer iets anders loopt dan je had gehoopt.
Sommige inzichten komen pas later. Soms begrijp je pas jaren later dat juist datgene waarvan je dacht dat het je tegenhield, je dichter bij jezelf heeft gebracht.
Wanneer je alles te serieus neemt en krampachtig probeert vast te houden aan hoe het leven volgens jou zou moeten verlopen, wordt het moeilijk om nog werkelijk te zien wat er voor je ligt.
Dan ben je vooral bezig met straks. Met wat er nog moet gebeuren, wat je nog wilt bereiken en wat er misschien mis kan gaan.
Maar ondertussen gaat het leven gewoon verder.
De zon komt op. Iemand laat je lachen. Je ontmoet een mens die iets in je raakt. Je voelt de warmte van een omhelzing, hoort het geluid van de regen of ervaart ineens die diepe rust waarin je even helemaal niets hoeft.
Het zijn misschien juist die momenten die ons eraan herinneren dat het leven niet alleen gaat over wat we doen, maar ook over wat we werkelijk beleven.
Want wat heeft het voor zin om alles onder controle te willen houden als je daardoor vergeet te genieten van wat er nu al is?
Onze ziel wil niet alleen maar plannen maken, presteren en voldoen aan verwachtingen. Ze wil ervaren. Liefhebben, voelen, ontdekken, verbinding maken en het leven in al zijn kleuren leren kennen.
Daar horen ook de minder gemakkelijke kanten bij. Het gemis, het verdriet, de onzekerheid en de momenten waarop je niet weet hoe je verder moet. Omdat ook die ervaringen deel uitmaken van wat het betekent om hier mens te zijn.
Misschien vraagt het leven ons dan ook niet om alles altijd te begrijpen, maar om er werkelijk aanwezig in te zijn.
Om niet voortdurend bezig te zijn met wat er straks kan gebeuren, maar ook te voelen wat dit moment ons brengt.
We zijn hier immers maar tijdelijk.
En juist dat besef kan iets in beweging brengen. Het kan je laten voelen dat je niet alles hoeft uit te stellen tot later. Dat je niet eerst alles op orde hoeft te hebben om gelukkig te mogen zijn. En dat je niet hoeft te wachten tot het leven perfect is voordat je het werkelijk gaat leven.
Je mag genieten terwijl je nog onderweg bent.
Je mag lachen terwijl je nog dingen aan het uitzoeken bent.
Je mag dansen, liefhebben en nieuwe wegen inslaan, ook wanneer je nog niet weet waar ze je zullen brengen.
Misschien is dat wel een van de belangrijkste dingen die we hier mogen leren: het leven niet zo krampachtig vasthouden, maar er met meer vertrouwen en openheid in durven bewegen.
Je hoeft niet alles te controleren om je leven vorm te geven. Je hoeft niet overal een antwoord op te hebben om verder te kunnen. En je hoeft niet bang te zijn voor iedere verandering die zich aandient.
Je mag je eigen weg gaan, met alles wat daarbij hoort, en tegelijkertijd blijven beseffen dat je zoveel meer bent dan de rol die je hier speelt.
Want uiteindelijk gaat het niet alleen om wat je hebt bereikt, wat je hebt verzameld of wat je anderen hebt laten zien.
Het gaat ook om wat je hebt gevoeld.
Om de liefde die je hebt gedeeld.
En om de ruimte die je jezelf hebt gegeven om het leven te ervaren.
Deze aarde is slechts één halte op een veel grotere reis.
En die halte – dit unieke, kortstondige bezoek op het toneel wat we de aarde noemen - vraagt met een open hart aanwezig bij alles wat zich onderweg ontvouwt.
Want het leven is niet alleen de bestemming.
Het leven is de reis zelf.
Bron yvonne
Afgelopen tijd veel aan dacht aan mij boek gegeven. Schrijven en herschrijven.
Je gaat een heel proces door voordat het goed is gekeurd.
Gisteren avond alles in gestuurd.
Met dit boek ga ik echt mensen bewust maken en helpen.
Kreeg waarnemingen😇 van boven binnen dat ik dit mocht doen.
Bijzonder wat er gebeurde. Wat ik die avond mocht ervaren en zien.
Universum is met mij.
Deze week meerdere consulten staan.
Dankbaar daarvoor 🙏
Fijne dag
In liefde en licht josefine ❤️🙏🦅
