03/11/2026
Herken je dat je soms ja zegt terwijl je een nee voelt?
Je past je continue aan, houdt zoveel mogelijk rekening met anderen en je wil niemand teleurstellen. Dus schuif je je eigen behoeftes nog maar een keer opzij. Totdat je opmerkt dat je energie opraakt en de spanning in je lichaam toeneemt.
En toch blijf je het lastig vinden om je grens aan te geven. Want wat zullen anderen ervan vinden? En stel je iemand teleur? Word jouw grens gezien als iets egoïstisch?
Dan is het waardevol om jezelf de vraag te stellen: wat zou liefde doen? Zou het zo kunnen zijn dat je bij het stellen van een grens jezelf en daarmee jouw behoeftes serieus neemt? En wanneer je geen grens trekt, dat je dan jezelf teleurstelt?
Kun jij voelen waar jouw grens ligt? En durf jij vervolgens de ruimte in te nemen om daar ook naar te handelen? Zonder jezelf steeds te hoeven verantwoorden. Zonder schuldgevoel dat bepaalt wat je wel of niet doet. En mét het “risico” om de ander teleur te stellen. Om veroordeeld te worden voor je gedrag. Voor jouw grens.
Juist wanneer je leert om vanuit zelfrespect je grenzen aan te geven ontstaat er ruimte voor meer rust, energie en verbinding. En blijf je de regie behouden. Met jezelf én met de mensen om je heen.
Ga jij geregeld over je eigen grenzen om anderen tevreden te houden? Laat het me weten in de comments🫶
Jouw weg van overleven naar voluit leven begint bij één keer oprecht nee zeggen tegen de ander (en dus JA tegen jezelf;)