Maak jezelf beter - Instituut

Bellen Routebeschrijving Website Contact opnemen met het bedrijf

Maak jezelf beter - Instituut Specialist chronische klachten | Patroonherkenner | Ik onderzoek waarom jouw systeem blijft doen wat het doet. Pijn is er niet meteen. Het ontstaat. Ja: Pijn. Weg.

• Pijnoplosser
• Nederland pijnvrij en gezond
• Natuurgeneeskundig therapeut
• Trauma oplosser
• Stress omvormer

Ontwikkelaar eigen systemen:
> De 6 O's van oorzaak tot symptoom©
> Het flow model© (relatie persoonlijkheid, overlevingsmechanimses en aandoeningen)

Doet u nog maar een paracetamolletje!​
Of dat nu zo verstandig is, daar zijn de meningen over verdeeld. ​​

Patrick van Velzen – pijnoplosser

is hier duidelijk over: ‘je hebt de oorzaak van de pijn weg te nemen, in plaats van de pijn te onderdrukken. Pijn en ziekte is een signaal van het lichaam dat het graag anders zou willen. Op het moment dat mensen maar door blijven gaan, zal de pijn heftiger worden. Het taboe is dat het veel makkelijker en geaccepteerder is om naar medicatie te grijpen, dan dat mensen op een andere manier kunnen aanpakken wat er
echt aan de hand is.’

Het ontstaan van pijn​

Pijn is er niet zomaar. Het komt ergens door. We worden pijnvrij geboren. Om vervolgens te leren wat wel en geen pijn doet. Er zijn mensen die een hele hoge pijngrens hebben en mensen die een lage pijngrens hebben. Kinderen die vallen kijken eerst of mama geschrokken is. Nee: Geen pijn => is er iets beschadigd? Ja: pijn. Nee: geen pijn. Patrick heeft een schema ontwikkeld over het ontstaan van pijn. Dit begint als je een baby bent en bouwt zo op naar een volwassen leeftijd. Waarbij het afkijken bij je ouders, het onderdrukken van emoties, het ontwikkelen van overlevingsmechanismen en het hebben van belemmerende overtuigingen een grote rol spelen. Je lichaam als spiegel​
Je lichaam vertelt je precies wat er aan de hand is. Het zegt je wanneer je teveel gedaan hebt, te hard gelopen, de verkeerde mensen ziet en nog veel meer. Het zal fluisteren. Het zal je even op je schouders tikken, een duwtje geven om je vervolgens met een honkbalknuppel neer te slaan. Alles om gehoord te worden. Hoe goed ken jij de signalen van jouw lichaam? Wanneer begin jij met luisteren? Dan heb je nog je overlevingsmechanismen, de meeste mensen kennen er drie: vechten, vluchten en bevriezen. Er is nog een vierde: Please-gedrag. Je overlevingsmechanismen blijven werken op het niveau van een drie-jarige want toen werkte het. Uit elk overlevingsmechanisme ontstaat een ander soort ziektebeeld en plaatsen waar en hoe pijn ervaren wordt. Pijn verdwijnt...en wat dan? Pijn is vervelend. Zeker als het chronisch is. Je wilt graag dingen doen, mensen ontmoeten, uitgaan, LEVEN! Wie zou dat niet willen. Stel je nu eens voor. Dat het mogelijk is? De pijn die je ervaart. In een dag. Hoe zou dan je leven eruit zien? Wat zou je willen? Bij wie wil je zijn? Waar wil je dan naartoe? Het vreemde is dat de meeste mensen hier wel van dromen, maar dit niet daadwerkelijk willen. Dat noem je ziektewinst. Want…wat nu als? Je leven verandert, van het ene op het andere moment. En wat dan? Dan heb je ineens zelf je keuzes te maken. Zelf nee te zeggen, zónder het excuus dat je ergens zoveel pijn hebt. Je bent ineens zelf verantwoordelijk, in plaats van dat je pijn een reden is om iets niet, of juist wel te doen. En je partner…je vrienden…vinden die je leuk genoeg? Ook als je geen pijn meer hebt? Ben je nieuwsgierig geworden? Wil je graag geloven dat jouw pijn binnen een dag weg is?

Ken jij iemand die al jaren met klachten rondloopt en zo ongeveer alles heeft geprobeerd?Of ben jij dat zelf?Pijn, migra...
09/11/2026

Ken jij iemand die al jaren met klachten rondloopt en zo ongeveer alles heeft geprobeerd?
Of ben jij dat zelf?

Pijn, migraine, uitputting, angst of andere klachten die je leven steeds kleiner maken. Je hebt onderzoeken gehad, behandelingen geprobeerd en waarschijnlijk al heel wat keren gehoord wat je hebt.

Maar weet je ook waarom je lichaam blijft doen wat het doet?
Dat is waar ik nieuwsgierig naar word.

Stel, iemand komt bij me met migraine. Dan vraag ik natuurlijk naar de klachten, maar ik wil vooral die persoon leren kennen.

Hoe was het vroeger thuis? Wat gebeurde er als je boos werd? Kon je voor jezelf opkomen? Wat deed je als iemand teleurgesteld in je was?
Vreemde vragen bij migraine? Dat lijkt zo.

Maar stel dat iemand als kind heeft geleerd dat boos worden gevaarlijk is. Dat aanpassen de beste manier was om de verbinding met anderen te behouden.
Dan was dat ooit een buitengewoon slimme oplossing.

Alleen is die persoon inmiddels volwassen. De omstandigheden zijn veranderd, maar het lichaam reageert nog steeds alsof boos worden gevaarlijk is.
Wat als het lichaam nog steeds een probleem probeert op te lossen dat allang niet meer bestaat?

Dat is het soort verband dat ik onderzoek.
Ik kijk niet alleen naar de klacht, maar naar het hele verhaal. Welke ervaringen hebben je gevormd? Welke overtuigingen zijn daaruit ontstaan? Wat doet je lichaam automatisch om je te beschermen?

En de belangrijkste vraag: waarom doet het dat vandaag nog steeds?
Want als een beschermingsreactie ooit logisch was, maar inmiddels niet meer in je belang is, dan kunnen we onderzoeken hoe die oude instructie geneutraliseerd kan worden.
Daar zit voor mij de schakelaar.

Wanneer die bescherming niet langer wordt aangestuurd, kan de reactie uitdoven. Als jouw klachten daarmee samenhangen, kunnen ze verminderen of zelfs verdwijnen.
Dat is waar ik naartoe werk. Niet alleen begrijpen waarom je klachten hebt, maar onderzoeken hoe je lichaam ermee kan ophouden.

Zodat je weer kunt wandelen zonder voortdurend met pijn bezig te zijn. Een dagje weg kunt zonder dagenlang bij te komen. Of gewoon wakker wordt en zin hebt in de dag.
Ik wil je niet de 81ste behandeling aanbieden. Ik wil begrijpen waarom de eerste tachtig je nog niet hebben gebracht waar je wilt zijn.

Geen standaardprotocol. Geen verhaal dat voor iedereen hetzelfde is. Ik luister, vraag door en verbind informatie die vaak los van elkaar wordt bekeken.
Jij brengt de informatie. Ik verbind de punten.

Herken je jezelf hierin? Dan wil ik graag jouw verhaal horen. Stuur me gerust een bericht. Je hoeft niet eerst te weten wat je precies wilt vragen.

En ken je iemand die al jarenlang vastloopt met klachten en het gevoel heeft dat er iets over het hoofd wordt gezien? Stuur dit bericht dan eens door.

Niet omdat ik beloof dat ik iedereen beter kan maken, maar omdat ik vind dat niemand genoegen hoeft te nemen met alleen de vraag hoe je met je klachten leert leven.

Soms begint een heel andere mogelijkheid met één vraag die nog niemand heeft gesteld.

Patrick van Velzen
Maak Jezelf Beter
maakjezelfbeter.eu

Al tachtig dingen geprobeerd? Dan zit je waarschijnlijk niet te wachten op nummer 81.En dat begrijp ik heel goed.Weer ee...
06/11/2026

Al tachtig dingen geprobeerd?

Dan zit je waarschijnlijk niet te wachten op nummer 81.
En dat begrijp ik heel goed.

Weer een behandeling. Weer een methode. Weer iemand die zegt dat hij je kan helpen. Je hebt inmiddels een aardige verzameling adviezen, diagnoses en teleurstellingen opgebouwd.
Maar heeft iemand je weleens gevraagd waarom jouw lichaam eigenlijk doet wat het doet?
Niet alleen wat er aan de hand is. Dat weet je vaak allang. Je hebt de onderzoeken gehad, de diagnoses gehoord en waarschijnlijk zelf ook behoorlijk wat uitgezocht.

Ik wil iets anders weten.
Waarom is het logisch dat jouw lichaam zo reageert?

Wat heeft jouw systeem meegemaakt? Welke conclusies heb je daar ooit uit getrokken? Welke beschermingsmechanismen zijn daardoor ontstaan? En waarom zijn die vandaag nog steeds actief?

Een kind dat leert dat boos worden gevaarlijk is, kan een meester worden in aanpassen. Een kind dat voortdurend op zijn hoede moet zijn, kan uitgroeien tot een volwassene die zelfs tijdens zijn vakantie niet werkelijk ontspant.

Dat waren ooit slimme oplossingen. Maar wat als je lichaam dertig jaar later nog steeds volgens diezelfde instructies werkt?

Dan kun je eindeloos proberen de gevolgen te bestrijden, terwijl het oorspronkelijke programma gewoon blijft draaien.
Ik ben niet zo geïnteresseerd in de 81ste manier om jouw klacht te bestrijden. Ik wil begrijpen waarom die klacht blijft bestaan.

Daarvoor kijk ik naar het hele verhaal. Je ervaringen, je overtuigingen, je automatische reacties en wat er lichamelijk gebeurt. Ik leg verbanden tussen dingen die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben.

Soms komen we daardoor bij een vraag uit die nog niemand heeft gesteld. En juist daar wordt het voor mij interessant.
Want stel dat jouw lichaam nog steeds iets probeert te beschermen wat allang niet meer bedreigd wordt.

Dan is de vraag niet alleen hoe we de klacht kunnen verminderen, maar vooral: hoe zorgen we ervoor dat jouw systeem ontdekt dat die bescherming niet langer zinvol is?
Mijn uitgangspunt is dat het onderbewuste voortdurend probeert je veilig te houden. Het handelt daarbij op basis van informatie en overtuigingen die ooit zijn ontstaan. Wanneer die informatie niet meer klopt, kan het systeem blijven reageren alsof het verleden nog steeds het heden is.

Daar zit voor mij de schakelaar.

Als we ontdekken waarom een beschermingsreactie ooit logisch was, kunnen we onderzoeken of die vandaag nog steeds in jouw belang is. Wat gebeurt er wanneer je onderbewuste werkelijk begrijpt dat het oude programma niet langer bescherming biedt?
Dan kan de schakelaar om.

De spanning kan afnemen. Een automatische reactie kan uitdoven. En wanneer een klacht samenhangt met die voortdurende bescherming, kan ook die klacht verminderen of verdwijnen.

Dat is waar ik naartoe werk. Niet alleen begrijpen waarom je klachten hebt, maar onderzoeken wat ervoor kan zorgen dat je lichaam ermee ophoudt.
Zodat je weer kunt bewegen zonder voortdurend met pijn bezig te zijn. Energie overhoudt voor de dingen waar je van houdt. Weer plannen maakt zonder eerst te bedenken of je lichaam wel meewerkt.

Gewoon weer leven. Of sterker: Verliefd op het leven en jezelf! Hoe zou dat zijn?

Ik werk niet met een standaardprotocol waarin iedereen dezelfde stappen doorloopt. Jouw verhaal is anders dan dat van ieder ander. Daarom begint mijn werk met luisteren, doorvragen en verbanden leggen.

Jij brengt de informatie. Ik verbind de punten. Samen onderzoeken we waar de schakelaar zit.
Heb je al van alles geprobeerd en ben je benieuwd waarom jouw klachten nog steeds bestaan?

Stuur me gerust een berichtje:

'Patrick, hoe kijk jij hiernaar bij mij?'
Dan beginnen we bij jouw verhaal. Niet bij behandeling nummer 81.

Je weet precies waar je klachten vandaan komen. Maar waarom zijn ze er dan nog steeds?Je hebt al van alles onderzocht. J...
02/11/2026

Je weet precies waar je klachten vandaan komen.
Maar waarom zijn ze er dan nog steeds?

Je hebt al van alles onderzocht. Je kent je diagnose, hebt behandelingen gevolgd en misschien heb je zelfs uitgebreid gewerkt aan je trauma's, overtuigingen en patronen.
Je begrijpt inmiddels ontzettend veel over jezelf. En toch blijven die klachten terugkomen.
Frustrerend, toch? Maar ook interessant.

Want als je begrijpt waarom iets ooit is ontstaan, waarom verandert het dan niet?
Omdat begrijpen waar iets vandaan komt iets anders is dan dat je systeem ook daadwerkelijk iets anders gaat doen.

Stel dat je als kind hebt geleerd dat je alleen aandacht en liefde kreeg wanneer je écht ziek was. Niet een beetje ziek, want dan moest je gewoon doorgaan. Maar als je heel ziek was, werd er voor je gezorgd.

Wat zou een kind daarvan kunnen leren?
Als ik ziek ben, krijg ik liefde.

Een volkomen begrijpelijke conclusie. En destijds misschien zelfs een heel bruikbare.
Maar nu komt de vraag die mij interesseert.
Is dat vandaag nog steeds zo?

Is ziek zijn nog steeds de manier waarop je liefde, aandacht en zorg kunt ontvangen? Of is dat een oude conclusie die ooit heel logisch was, maar inmiddels helemaal niet meer klopt?
En wat zou er kunnen gebeuren wanneer niet alleen jij, maar ook je systeem ontdekt dat die oude conclusie niet meer geldt?

Dát is het soort onderzoek dat ik doe.

Niet alleen kijken naar symptomen, triggers of gebeurtenissen uit het verleden, maar samen onderzoeken welke persoonlijke logica achter een automatische reactie schuilgaat.
Wat doet jouw systeem? Waarom doet het dat? En is dat nog nodig?

Want het gaat niet om jezelf overtuigen dat je anders moet denken. Het gaat om het ontdekken van iets waardoor je systeem zelf anders kan gaan reageren.
Soms kan één vraag al een heel ander perspectief openen.

Ik werk het liefst met mensen die nieuwsgierig zijn, kritisch nadenken en zelf willen onderzoeken. Mensen die niet zomaar alles aannemen. Ook niet van mij.
Want het gaat er niet om dat ik gelijk krijg. Het gaat erom dat jij weer zelf achter het stuur komt.

En misschien ligt jouw volgende doorbraak niet in nóg een behandeling, maar in een vraag die nog niemand je heeft gesteld.

Patrick van Velzen
Maak Jezelf Beter

Ben jij iemand die blijft onderzoeken en benieuwd is hoe ik naar jouw situatie kijk?
Stuur me gerust een berichtje: "Patrick, hoe kijk jij hiernaar bij mij?"

Wat als je lichaam nog steeds reageert op een gevaar dat alleen nog in je overtuigingen bestaat?Stel je voor dat je als ...
26/10/2026

Wat als je lichaam nog steeds reageert op een gevaar dat alleen nog in je overtuigingen bestaat?

Stel je voor dat je als kind hebt geleerd dat boos worden gevaarlijk is. Niet omdat boosheid op zichzelf gevaarlijk is, maar omdat je werd afgewezen zodra je die liet zien.
Je leerde je boosheid inslikken, je aanpassen en voortdurend opletten hoe anderen reageerden. Een verstandige oplossing voor een kind dat afhankelijk is van de liefde en zorg van anderen.

Inmiddels ben je volwassen. Je bent niet meer afhankelijk van je ouders en kunt zelf bepalen met wie je omgaat. Toch voel je nog steeds spanning wanneer iemand boos op je wordt of wanneer je voor jezelf wilt opkomen. Het gevaar is verdwenen, maar je lichaam reageert alsof het er nog steeds is.

Wanneer je hersenen gevaar verwachten, kan je zenuwstelsel een beschermingsreactie activeren. Je ademhaling, hartslag, spierspanning en hormoonhuishouding veranderen. Adrenaline en cortisol helpen je lichaam om met dreiging om te gaan. Prachtig geregeld wanneer er daadwerkelijk een sabeltandtijger voor je staat.

Maar wat als jouw systeem die tijger overal verwacht? In een afkeurende blik, een moeilijk gesprek of de gedachte dat je iemand teleurstelt? Dan kan een tijdelijke beschermingsreactie een langdurig patroon worden. Je lichaam blijft zich aanpassen aan gevaar dat er op dat moment helemaal niet hoeft te zijn.

Ons lichaam bestaat uit miljarden cellen die voortdurend reageren op signalen uit hun omgeving. Die signalen beïnvloeden wat cellen doen, hoe ze functioneren en welke processen actief worden. We weten ook dat overtuigingen en verwachtingen invloed hebben op onze lichamelijke reacties.

Wat als diepgewortelde overtuigingen daarmee ook invloed hebben op de omstandigheden waarin onze cellen proberen te herstellen?

Neem iemand die al jarenlang gelooft dat zijn knie versleten is en nooit meer beter wordt. Die overtuiging beïnvloedt hoe hij beweegt, wat hij durft en hoe hij reageert op pijn. Daarmee kunnen ook de belasting, spierspanning en andere lichamelijke omstandigheden veranderen.

Tegelijkertijd hebben onderzoekers zelfs in beschadigd kraakbeen voorlopercellen gevonden met herstelpotentieel. Als dat potentieel aanwezig is, wat bepaalt dan of het daadwerkelijk benut wordt?

Ik ben ervan overtuigd dat langdurige beschermingspatronen een belangrijke rol kunnen spelen in hoe ons lichaam functioneert en herstelt. Niet doordat cellen letterlijk onze gedachten verstaan, maar doordat onze overtuigingen lichamelijke processen beïnvloeden waarop die cellen reageren.

Daarom kijk ik bij chronische klachten niet alleen naar wat er lichamelijk aan de hand is. Ik wil begrijpen welke overtuigingen iemand over zichzelf en zijn lichaam heeft ontwikkeld. Ik ben niet veilig. Ik ben niet goed genoeg. Mijn lichaam is kapot. Dit wordt nooit meer beter.
Wat gebeurt er wanneer zulke overtuigingen niet langer als vaststaande feiten worden behandeld? Je hoeft ze niet te vervangen door positieve gedachten of te geloven dat alles goed komt. Je hoeft alleen weer nieuwsgierig te kunnen worden naar wat er werkelijk mogelijk is.

Vergelijk het met een boom die jarenlang krom moest groeien omdat hij nauwelijks zonlicht kreeg. Inmiddels heeft hij alle ruimte en licht, maar stel dat die boom nog steeds gelooft dat hij alleen naar links mag groeien. Dan blijft hij zich aanpassen aan een belemmering die allang verdwenen is.

Zo kan het ook met ons werken. De omstandigheden zijn veranderd, maar we leven nog steeds volgens de regels die we ooit nodig hadden om veilig te blijven.
In mijn werk wil ik ontdekken welke van die oude regels nog actief zijn. Welke ervaringen hebben ze gevormd? Welke overtuigingen zijn daaruit ontstaan? Hoe beïnvloeden die jouw gedrag, je zenuwstelsel en je lichaam? En wat verandert er wanneer die oude bescherming niet langer nodig is?

Om te begrijpen wat jouw klacht vertelt, moet ik jou leren kennen.
Jij brengt de informatie. Ik verbind de punten.

Want achter een klacht kan een heel verhaal schuilgaan dat nog nooit op deze manier is onderzocht.

Ben jij benieuwd welke verbanden er in jouw verhaal te ontdekken zijn? Dan maak ik graag kennis met je.

Wat als je klacht het eindpunt is van een verhaal dat je lichaam al jarenlang vertelt?Stel je voor dat je als kind leert...
23/10/2026

Wat als je klacht het eindpunt is van een verhaal dat je lichaam al jarenlang vertelt?

Stel je voor dat je als kind leert dat boos worden niet mag. Wanneer je boosheid laat zien, krijg je straf, word je afgewezen of raak je de verbinding kwijt met iemand van wie je afhankelijk bent.

Dus leer je iets heel verstandigs: je houdt je boosheid voortaan voor jezelf.
Niet omdat er iets mis met je is, maar omdat je veiligheid en liefde nodig hebt.

Je ontwikkelt een manier om daarmee om te gaan. Je past je aan, houdt rekening met anderen en probeert conflicten te voorkomen. Langzaam ontstaat de overtuiging: als ik voor mezelf opkom, raak ik de verbinding kwijt.

Voor je het weet, ben je iemand geworden die altijd klaarstaat voor anderen, moeilijk nee zegt en zijn eigen grenzen nauwelijks nog voelt.

Totdat je lichaam op een dag begint te protesteren.

Je bent voortdurend moe, gespannen, overprikkeld of hebt lichamelijke klachten waar je maar niet vanaf komt.

Wat doen we meestal? We richten al onze aandacht op die klacht. Logisch, want daar hebben we last van.

Maar ik stel graag een andere vraag:

Wat als die klacht niet het begin van het probleem is, maar het laatste zichtbare stukje van een veel langer verhaal?

In mijn werk gebruik ik daarvoor een model met zes O's. Van onderbewuste, onderdrukte emoties en overlevingsmechanismen tot overtuigingen, overcompensatie en uiteindelijk het ongewenste symptoom.

Het mooie is dat je die weg ook andersom kunt onderzoeken.
Je begint bij de klacht. Wat gebeurt er in iemands leven? Welk gedrag zie je steeds terug? Welke overtuiging houdt dat gedrag in stand? En wat heeft iemand ooit geleerd over wat nodig is om veilig te blijven?

Dan blijken gedragingen die iemand zichzelf jarenlang heeft verweten, ooit heel logische oplossingen te zijn geweest.

Daar zit voor mij de sleutel.

Niet de emotie was gevaarlijk. Het kind heeft geleerd dat het tonen ervan gevaarlijk was.
Vanaf dat moment leeft iemand vanuit onveilig, tenzij.

Ik ben veilig, tenzij ik boos word. Ik hoor erbij, zolang ik me aanpas. Ik ben geliefd, zolang ik niemand teleurstel.

Maar wat als die oude voorwaarden niet meer nodig zijn?
Dan hoeft boosheid niet langer onderdrukt te worden. Dan kun je voor jezelf opkomen zonder automatisch gevaar te verwachten. En dan hoeven vechten, vluchten, pleasen en bevriezen geen vaste overlevingsstand meer te zijn, maar worden het weer reacties waar je flexibel uit kunt kiezen.

Van onveilig, tenzij naar veilig, tenzij.
Dan ontstaat een vraag die mij iedere keer opnieuw fascineert:
Wat verandert er in je lichaam wanneer het niet langer voortdurend hoeft te beschermen tegen iets wat allang voorbij is?

Dat is wat ik samen met mensen onderzoek. Niet alleen wat hun klacht is, maar hoe hun persoonlijke verhaal, overtuigingen, gedrag en lichamelijke reacties met elkaar samenhangen.

Jij brengt de informatie. Ik verbind de punten.
Herken jij dat je vroeger iets hebt moeten leren om veilig te blijven, terwijl je datzelfde patroon vandaag eigenlijk niet meer nodig hebt?

Dan ben ik benieuwd naar jouw verhaal.

Wie heeft eigenlijk besloten dat jij nooit meer beter kunt worden?Stel je voor dat je al jarenlang last hebt van je rug....
21/10/2026

Wie heeft eigenlijk besloten dat jij nooit meer beter kunt worden?

Stel je voor dat je al jarenlang last hebt van je rug. Na allerlei onderzoeken vertelt de arts dat je rug versleten is en dat je ermee moet leren leven. Beter wordt het niet meer.
Wat gebeurt er dan met je?

Word je voorzichtiger, ga je bepaalde bewegingen vermijden of denk je voortaan twee keer na voordat je iets onderneemt? Niet omdat je dat zo graag wilt, maar omdat je hebt begrepen dat je lichaam kapot is en dat je moet voorkomen dat het nog erger wordt.

Dat is toch volkomen logisch? Je vertrouwt immers op wat je arts je vertelt.

Maar nu komt iets wat mij mateloos fascineert. We weten inmiddels dat verwachtingen daadwerkelijk invloed kunnen hebben op lichamelijke klachten. Dat noemen we onder andere het nocebo-effect. De verwachting dat iets pijn gaat doen of schadelijk is, kan ervoor zorgen dat je meer pijn ervaart, gespannener wordt of anders gaat bewegen.

Een gedachte blijft dus niet altijd zomaar een gedachte. Je lichaam kan erop reageren.
Stel nu eens dat je jaren later hoort dat er toch mogelijkheden zijn. Misschien is er een nieuwe behandeling ontwikkeld of blijkt dat je rug veel meer aankan dan je altijd hebt gedacht.

Wat verandert er dan?

Je rug hoeft op dat moment nog helemaal niet veranderd te zijn. Maar je durft ineens weer dingen te proberen. Je gaat anders bewegen, krijgt meer vertrouwen en merkt dat sommige beperkingen minder absoluut zijn dan je dacht.

De diagnose is misschien nog precies dezelfde. Maar jouw toekomst ziet er ineens heel anders uit.

Dat brengt me bij een vraag die ik ontzettend interessant vind: waarom behandelen we een prognose eigenlijk zo vaak alsof het een vaststaand feit is?

Een diagnose beschrijft wat er volgens de huidige inzichten aan de hand is. Een prognose is een verwachting over hoe iets zich zal ontwikkelen. Die verwachting kan heel goed onderbouwd zijn, maar blijft een verwachting.

Toch kunnen we die ongemerkt onderdeel laten worden van onze identiteit. Van 'ik heb een aandoening' naar 'ik ben iemand die dit nooit meer zal kunnen'.

Wat gebeurt er wanneer je dat laatste niet langer als een absolute waarheid beschouwt?
Wat zou je weer willen proberen? Welke mogelijkheden heb je al jaren niet meer onderzocht? Hoe zou je naar jezelf kijken als je niet voortdurend hoefde uit te gaan van wat er allemaal niet meer kan?

Dat is wat mij zo fascineert in mijn werk. Niet zomaar een diagnose ter discussie stellen, maar nieuwsgierig worden naar de conclusies die iemand daaruit heeft getrokken. Welke daarvan zijn werkelijk vastgesteld en welke zijn verwachtingen geworden waar je inmiddels je hele leven op hebt ingericht?

Geloof je diagnose. Maar moet je ook je prognose geloven?
Je hoeft niet zeker te weten dat je beter wordt om nieuwsgierig te mogen blijven naar wat er nog mogelijk is.

Ik ben benieuwd: heb jij ooit iets over je gezondheid te horen gekregen waardoor je anders naar jezelf of je toekomst bent gaan kijken?

Als je daar eens samen naar wilt kijken, ga ik graag met je in gesprek. Want misschien valt er in jouw verhaal meer te ontdekken dan je tot nu toe hebt gedacht.

Wat als je lichaam je niet in de steek laat, maar je juist probeert te beschermen?Stel je voor dat je hart ineens begint...
20/10/2026

Wat als je lichaam je niet in de steek laat, maar je juist probeert te beschermen?

Stel je voor dat je hart ineens begint te bonzen. Je ademhaling verandert, je spieren spannen zich aan en je voelt dat er iets niet klopt. Je verstand zegt dat er niets aan de hand is, maar je lichaam lijkt daar heel anders over te denken.

Je probeert jezelf gerust te stellen, de controle terug te krijgen of het gevoel zo snel mogelijk kwijt te raken. Begrijpelijk natuurlijk, want wie wil er nou rondlopen met een lichaam dat op de meest onverwachte momenten alarm slaat?

Maar er is een vraag die mij veel interessanter lijkt dan hoe je dat alarm zo snel mogelijk kunt uitzetten.

Waarom is het voor jouw lichaam eigenlijk logisch om alarm te slaan?

Want stel dat je ooit hebt geleerd dat je voortdurend moet opletten om veilig te blijven. Dat je altijd rekening moet houden met wat er mis kan gaan, dat je anderen tevreden moet houden of dat je vooral geen fouten mag maken.

Dan kan die alertheid ooit ontzettend nuttig zijn geweest. Misschien was het zelfs de beste manier om met jouw omstandigheden om te gaan.

Alleen zijn die omstandigheden inmiddels veranderd. Jij bent ouder geworden, hebt meer mogelijkheden en kunt veel meer zelf bepalen. Maar sommige automatische reacties veranderen niet zomaar mee.

Dat vind ik fascinerend. Want wat als we niet meteen proberen die reactie te bestrijden, maar eerst eens nieuwsgierig worden naar waarom die er is?

Niet alleen bij angst of paniek, maar ook bij andere klachten waarbij spanning, alertheid en oude patronen mogelijk een rol spelen.

Wanneer ik met iemand in gesprek ga, wil ik daarom veel meer weten dan alleen welke klachten iemand heeft. Ik wil weten wie die persoon is, wat hij heeft meegemaakt, hoe hij met het leven heeft leren omgaan en wat hij onderweg misschien is kwijtgeraakt.
Maar minstens zo belangrijk: wat zou je weer willen doen als je lichaam je niet voortdurend in de weg zat?

Daar begint voor mij het echte onderzoek. Niet met een kant-en-klare verklaring, maar met nieuwsgierigheid naar jouw persoonlijke verhaal.

Jij brengt de informatie. Ik verbind de punten.
Want misschien ontdekken we samen iets waar je nog nooit op die manier naar hebt gekeken. Niet omdat ik vooraf weet wat de oorzaak van je klachten is, maar omdat juist jouw verhaal aanwijzingen kan bevatten die tot nu toe weinig aandacht hebben gekregen.

En misschien is de interessantste vraag niet hoe je van je klachten afkomt, maar waarom jouw lichaam doet wat het doet.

Als je al jarenlang met klachten rondloopt en je herkent iets in deze manier van kijken, dan ben ik oprecht nieuwsgierig naar jouw verhaal. Ik ga graag met je in gesprek om samen te onderzoeken welke verbanden we kunnen ontdekken.

Wanneer ben jij eigenlijk gezond genoeg om gezond te mogen zijn?Klinkt als een vreemde vraag, hè? Maar denk er eens over...
13/10/2026

Wanneer ben jij eigenlijk gezond genoeg om gezond te mogen zijn?

Klinkt als een vreemde vraag, hè? Maar denk er eens over na. Hoe vaak zeggen we niet tegen onszelf: als mijn pijn verdwenen is, als ik weer voldoende energie heb, als mijn lichaam eindelijk meewerkt, dán kan ik weer genieten van het leven.

We doen eigenlijk ons hele leven al iets vergelijkbaars. Als kind leerden we dat we braaf moesten zijn om waardering te krijgen. Dat we ons best moesten doen om goed genoeg te zijn.

Dat we moesten opletten om veilig te blijven en rekening moesten houden met anderen om erbij te horen.

Zo raakten we gewend aan een leven vol voorwaarden. Ik ben goed genoeg ALS... Ik ben veilig ALS... Ik mag gelukkig zijn ALS...
Maar wie bepaalt eigenlijk wanneer aan al die voorwaarden is voldaan?

Het bijzondere is dat ons lichaam voortdurend reageert op wat we denken, voelen en verwachten. Denk maar eens aan iets waar je je ontzettend druk over maakt. Je hartslag gaat omhoog, je ademhaling verandert, je spieren spannen zich aan. Je hoeft daarvoor niet eens werkelijk in gevaar te zijn. Alleen al de gedachte kan voldoende zijn om je lichaam in actie te laten komen.

Wat zou er dan gebeuren wanneer je jarenlang leeft vanuit het gevoel dat je nog niet veilig bent, nog niet goed genoeg bent of eerst iets moet oplossen voordat je eindelijk kunt ontspannen?
Dat is een vraag die mij enorm fascineert.

Want als onze overtuigingen zulke lichamelijke reacties kunnen oproepen, welke rol spelen ze dan bij de manier waarop we ons voelen en hoe ons lichaam functioneert?

We zijn ontzettend goed geworden in DOEN. Ons aanpassen, verbeteren, bewijzen, controleren, oplossen. We zijn bijna human doings geworden in plaats van human beings.

Maar wat als de grootste verandering niet zit in nóg meer doen?
Wat als je niet eerst aan allerlei voorwaarden hoeft te voldoen om jezelf te mogen zijn? Wat als je niet voortdurend hoeft te bewijzen dat je goed genoeg bent? Wat als veiligheid niet iets is wat je eerst moet verdienen, maar iets wat je mag ervaren zolang er geen werkelijk gevaar is?

Veilig, tenzij. In plaats van onveilig, tenzij.
Voel eens wat alleen al dat verschil met je doet.

Dat is de richting waarin ik met mensen onderzoek wat er mogelijk wordt. Niet door hun klachten weg te denken of te doen alsof ze er niet zijn, maar door te ontdekken welke oude overtuigingen en automatische reacties misschien nog steeds op de achtergrond meespelen.

Want wanneer je niet voortdurend hoeft te vechten, te controleren of jezelf te bewijzen, ontstaat er ruimte. Om te ontspannen, om te herstellen waar dat mogelijk is en vooral om weer te ervaren wie je eigenlijk bent.

Misschien hoeven we onszelf niet steeds beter te maken. Misschien mogen we eerst eens ontdekken wat er gebeurt wanneer we ophouden onszelf voortdurend te moeten verbeteren.
Van moeten naar mogen. Van doen naar zijn.

Ik ben benieuwd: welke voorwaarde stel jij eigenlijk nog steeds aan jezelf voordat je écht gelukkig, veilig of goed genoeg mag zijn?

Je weet precies wat je mankeert. Maar weet je ook waarom juist jij deze klachten hebt?Je kent je diagnose, je behandelin...
12/10/2026

Je weet precies wat je mankeert. Maar weet je ook waarom juist jij deze klachten hebt?
Je kent je diagnose, je behandelingen en waarschijnlijk heb je inmiddels ontzettend veel gelezen over wat er in je lichaam gebeurt. Maar hoeveel aandacht is er eigenlijk voor de mens achter die klachten?

Want wat betekenen die klachten voor jóú? Wat kun je niet meer? Waar word je dagelijks in beperkt? Welke dingen die vroeger zo vanzelfsprekend waren, zijn inmiddels uit je leven verdwenen? Misschien mis je de vrijheid om spontaan iets te ondernemen. Of de energie om met je kinderen te spelen, een avond uit te gaan of gewoon wakker te worden zonder meteen rekening te moeten houden met je lichaam.

Dan komt een vraag die ik bijzonder interessant vind: wat zou jij doen als je morgen wakker werd en je klachten waren verdwenen? Waar zou je weer zin in hebben? Wat zou je als eerste oppakken? Wat zegt dat over wat voor jou werkelijk belangrijk is?

Maar ik ben ook nieuwsgierig naar de andere kant van je verhaal. Naar wat je hebt meegemaakt, waar je je aan hebt aangepast en wanneer je sterk moest zijn terwijl je eigenlijk iemand nodig had om op te leunen. Welke overtuigingen heb je onderweg ontwikkeld?

Welke dingen doe je vandaag nog steeds omdat je ooit hebt geleerd dat het zo hoorde?
Veel van die patronen waren ooit ontzettend logisch. Ze hielpen je om je veilig te voelen, liefde te krijgen of overeind te blijven in omstandigheden waarin je weinig te kiezen had. Alleen zijn we inmiddels jaren verder. Wat ooit een goede oplossing was, hoeft dat vandaag niet meer te zijn.

Wat als je lichaam nog steeds reageert op een manier van leven die allang niet meer bij je past?

Dat is wat mij zo fascineert in mijn werk. Niet alleen kijken naar de klacht, maar naar de hele mens. Naar de pijn, het verhaal erachter én het leven dat iemand eigenlijk zou willen leiden. Ik heb niet vooraf een verklaring voor jouw klachten. Die wil ik juist samen met jou onderzoeken.

Jij brengt de informatie. Ik verbind de punten.

Want om te begrijpen wat jouw klachten je vertellen, moet ik eerst jou leren kennen.
Misschien begint daar wel iets wat je al heel lang hebt gemist: niet nóg harder proberen jezelf te verbeteren, maar eindelijk ontdekken wat er voor jou mogelijk is.

Herken je jezelf hierin? Dan maak ik graag kennis met je. Niet om je ergens van te overtuigen, maar om samen te onderzoeken wat jouw verhaal ons kan vertellen.

"Wat als er helemaal niets mis is met jou? Zelfs niet als je chronisch ziek bent?"Je loopt al jaren rond met pijn, vermo...
09/10/2026

"Wat als er helemaal niets mis is met jou? Zelfs niet als je chronisch ziek bent?"

Je loopt al jaren rond met pijn, vermoeidheid, migraine of andere chronische klachten. Je hebt van alles geprobeerd, maar je lichaam blijft signalen geven. En ergens begin je je af te vragen: wat is er toch mis met mij?

Wat mij de laatste tijd steeds duidelijker wordt, is dat we ontzettend veel aandacht besteden aan wat er niet goed gaat, maar veel minder aan waarom we eigenlijk doen wat we doen.
Want stel je eens voor dat het gedrag waar je nu zo tegenaan loopt, ooit juist een ontzettend slimme oplossing was.

Dat je als kind ontdekte dat je vooral liefde en aandacht kreeg wanneer je braaf was, je best deed of voor anderen zorgde. Dan is het toch volkomen logisch dat je dat bleef doen? Het werkte! Je kreeg iets wat je ontzettend hard nodig had.

Zo ontwikkelen we allemaal onze eigen manieren om ons veilig en geliefd te voelen. De een past zich aan, de ander gaat vechten, weer een ander trekt zich terug of probeert alles onder controle te houden.

Daar is niets vreemds aan. Het waren oplossingen voor de omstandigheden van toen.
Maar hier komt iets interessants. Zijn die oplossingen vandaag eigenlijk nog wel nodig?

Het doet me denken aan een thuiskomertje onder je auto. Fantastisch als je een lekke band hebt. Het zorgt ervoor dat je weer verder kunt. Maar stel dat je vijf jaar later nog steeds op datzelfde thuiskomertje rondrijdt, terwijl je allang weer een gewone band kunt gebruiken.
Dan kun je natuurlijk blijven klagen dat je auto niet lekker rijdt. Of proberen er steeds beter mee te leren rijden. Maar waarom zou je?

Dat is precies wat me zo fascineert aan mensen. We zijn soms jarenlang bezig onze oude oplossingen te verbeteren, terwijl we ons nauwelijks afvragen of we ze nog nodig hebben.
Sterker nog, we kunnen er zelfs tegen in opstand komen. Eerst moest je altijd braaf zijn en nu wil je absoluut niet meer braaf zijn. Maar ook dan bepaalt die oude overtuiging nog steeds je gedrag. Je bent alleen naar de andere kant geschoten.

Waar ben jij zelf eigenlijk gebleven?

Wie ben je als je niet meer hoeft te pleasen, te vechten, te vluchten of jezelf te bewijzen? Wat gaat je van nature gemakkelijk af? Waar word je blij van? Wat past écht bij jou?

Dat is waar ik me de laatste tijd steeds meer mee bezighoud. Niet mensen vertellen wat er mis met ze is, maar samen ontdekken waarom hun gedrag zo logisch is geworden. En vooral: wat er weer mogelijk wordt als die oude oplossingen niet langer nodig zijn.

Bij mensen met langdurige klachten vind ik het bijzonder interessant om te onderzoeken hoe die oude patronen samenhangen met de manier waarop hun lichaam reageert. Niet door vooraf een oorzaak in te vullen, maar door nieuwsgierig te worden naar hun persoonlijke verhaal.

Ik noem dat steeds vaker ont-moeten. Jezelf opnieuw ontmoeten, zodat je niet meer moet.
En ik ben benieuwd: herken jij dat ook? Dat je soms heel goed weet wat je niet meer wilt, maar eigenlijk nauwelijks weet wat je wél wilt?

Ik vind het prachtig om daar samen met mensen naar op zoek te gaan. Dus als dit iets bij je raakt en je nieuwsgierig bent naar wat er bij jou achter zit, stuur me gerust een berichtje. Ik maak graag kennis met je.

Adres

Lisse

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Maak jezelf beter - Instituut nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact Opnemen Met Het Bedrijf

Stuur een bericht naar Maak jezelf beter - Instituut:

Snelkoppelingen

Delen

Gezondheids- En Schoonheidsbedrijven in de buurt